«Βοηθήστε μας να φέρουμε τα παιδιά μας σπίτι»

Μία εκδήλωση στο Μέγαρο Μουσικής, το βράδυ της Κυριακής. Μία συνάντηση, χθες, με την Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κατερίνα Σακελλαροπούλου. Ακόμα μία συνάντηση με τον Πρόεδρο της Βουλής, Κωνσταντίνο Τασούλα· με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο Β’· με δημοσιογράφους. Ολες με τον ίδιο σκοπό, την ίδια ικεσία: «Βοηθήστε μας να φέρουμε τα παιδιά μας σπίτι». Είναι η Γκάλια και ο Ιλάι Νταβίντ, η μητέρα και ο αδελφός του 22χρονου Εβιατάρ. Είναι η Ορίτ και ο Αβιράμ Μεΐρ, η μητέρα και ο θείος του 21χρονου Αλμόγκ. Αμφότεροι απήχθησαν στις 7 Οκτωβρίου, εκείνο το «Μαύρο Σάββατο» με τους 1.400 νεκρούς, από το φεστιβάλ μουσικής Supernova, δύο από τους 242 ομήρους που πιστεύεται ότι κρατάει η Χαμάς στη Γάζα.

Είναι δύσκολο να μείνει κανείς ασυγκίνητος ακούγοντας μια μάνα να περιγράφει πώς προσπαθεί να εκπαιδεύσει τον εαυτό της, 32 μέρες τώρα, να κοιμάται από την πλευρά του σώματός της που τη βοηθάει να βλέπει τους λιγότερους εφιάλτες, και μια άλλη μάνα να ζητάει βοήθεια κλαίγοντας, λέγοντας πως η ζωή της έχει γίνει εφιάλτης, αλλά αυτός ο εφιάλτης είναι η πραγματικότητά της. Να αφυπνίσουν την ελληνική κοινή γνώμη, να διαδοθεί η ιστορία τους παντού, να ασκηθεί πίεση ώστε να επιστρέψουν οι αγαπημένοι τους – είναι το μόνο που τους κρατάει όρθιους, «η αποστολή της ζωής τους».

Λεπτομερείς περιγραφές

Εχει σημασία να μη γίνονται οι ανθρώπινες ζωές αριθμοί. Να ξέρουμε πως ο Εβιατάρ Νταβίντ θα κλείσει τα 23 τέλη Δεκεμβρίου, πως είναι μουσικός, πως παίζει κιθάρα, συχνά μαζί με τον αδελφό του στο πιάνο και την αδελφή τους στα φωνητικά, πως δουλεύει σε ένα καφέ και αποταμιεύει χρήματα για τη μεγάλη του αγάπη, τα ταξίδια, πως γίνεται συχνά πυκνά ο «ψυχολόγος» των φίλων του, πως ήταν τόσο ενθουσιασμένος που θα πήγαινε στο ολονύχτιο φεστιβάλ Supernova που στο οικογενειακό δείπνο που προηγήθηκε δεν έφαγε σχεδόν τίποτα. Να ξέρουμε, επίσης, πως ο Αλμόγκ Μεΐρ είναι ένας νέος άνθρωπος πάντα χαμογελαστός, κοινωνικός, που δεν παίρνει τη ζωή στα σοβαρά και του αρέσει να διασκεδάζει, που ετοιμαζόταν, και θα έπρεπε να έχει ήδη πιάσει δουλειά σε μια ισραηλινή εταιρεία τεχνολογίας.

Οι οικογένειές τους περιέγραψαν χθες λεπτομερώς πώς ξύπνησαν εκείνο το μοιραίο πρωινό, τις τελευταίες επικοινωνίες τους, τις βασανιστικές ώρες που πέρασαν μέχρι να τους δουν, τρομοκρατημένους αλλά ζωντανούς, στα προπαγανδιστικά βίντεο της Χαμάς, τις ατελείωτες ημέρες και νύχτες που έχουν περάσει έκτοτε χωρίς να γνωρίζουν τίποτα για την τύχη τους.

Κι αυτές οι δύο οικογένειες, επισήμανε ο θείος του Αλμόγκ, ανήκουν στη μειοψηφία που παραμένουν, όπως και όσο μπορούν, «λειτουργικές» –πολλές άλλες απλώς έχουν πάψει να λειτουργούν, έχοντας συχνά χάσει και τα σπίτια τους, ή θρηνώντας παράλληλα και νεκρούς.

Η επόμενη μέρα

Τους ρωτήσαμε αν συμμερίζονται τις εκκλήσεις άλλων συγγενών ομήρων της Χαμάς προς τον Μπενιαμίν Νετανιάχου να κάνει σημαντικές παραχωρήσεις προκειμένου να εξασφαλίσει την απελευθέρωσή τους – και αν ναι, ποιες παραχωρήσεις θα τους έβρισκαν σύμφωνους.

«Θα σας δώσω μια πολύ σύντομη απάντηση» μας είπε ο 26χρονος Ιλάι Νταβίντ. «Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση όπου θα κάναμε τα πάντα, ακόμα και μια συμφωνία με τον Διάβολο, προκειμένου να γυρίσουν όλοι οι όμηροι σπίτι, πραγματικά, ό,τι χρειαστεί». Συνάδελφοι τους ρώτησαν πώς θα έβλεπαν την «επόμενη μέρα», μεταπολεμικά, μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων.

«Θέλουμε να ζήσουμε ειρηνικά με τους Παλαιστίνιους, να βρούμε ένα μονοπάτι προς μια ειρηνική και μακρά συμβίωση» απάντησε ο Αβιράμ Μεΐρ. «Πρέπει όμως να αντιμετωπίσουμε τη Χαμάς, αυτό που έκανε ήταν απαράδεκτο, όχι μόνο σε πολιτικό αλλά και σε ανθρωπιστικό επίπεδο». Θα είμαι ειλικρινής: είχα σκοπό να ρωτήσω τους ανθρώπους αυτούς πώς νιώθουν όταν βλέπουν αυτά τα ανεκδιήγητα tweets που ανεβάζει ο πρωθυπουργός της χώρας τους, άλλοτε επιχειρώντας να ρίξει όλη την ευθύνη για την 7η Οκτωβρίου στους επικεφαλής του ισραηλινού στρατού και των υπηρεσιών πληροφοριών (απαλλάσσοντας πλήρως τον εαυτό του) και άλλοτε κάνοντας συνδέσεις ανάμεσα στην τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς και το πολύμηνο κύμα διαμαρτυρίας που είχε προηγηθεί στο Ισραήλ κατά του δικαστικού πραξικοπήματος που επιχειρούσε (και πάλι απαλλάσσοντας πλήρως τον εαυτό του).

Αλλά μου φάνηκε ανάρμοστο, δεν ήταν η ώρα, ούτε ο τόπος, όπως ανάρμοστο θα ήταν να ερωτηθούν αυτοί οι άνθρωποι για τον όλο και βαρύτερο φόρο αίματος και την τρομακτική ανθρωπιστική κρίση στη Γάζα – όχι γιατί υπάρχουν ζωές που μετράνε λιγότερο, αλλά, ακριβώς, γιατί όλες οι ζωές μετράνε εξίσου.