«Το κόκκινο είναι για μένα το χρώμα της ανατροπής»

Τρεις νέες δημιουργίες σπουδαίων χορογράφων συνθέτουν το σώμα της ολοκαίνουργιας παράστασης «Colors» που ανεβαίνει στην Εναλλακτική Λυρική Σκηνή. Ο Ιταλός Ντιέγκο Τορτέλι και οι δικοί μας Εύα Γεωργιτσοπούλου και Κωνσταντίνος Ρήγος μέσα από τα έργα τους προσκαλούν τους χορευτές συνόλου να έρθουν αντιμέτωποι με τις ειδικές απαιτήσεις της μικρότερης κλίμακας και των σύγχρονων χορευτικών μορφών. Σε αυτό το σύμπαν που υμνεί την κίνηση ο μουσικός αισθησιασμός του ώριμου ρομαντισμού συνομιλεί με τον ρυθμικό και ηχοχρωματικό πλούτο της μουσικής δημιουργίας τού σήμερα.

Ο Ντιέγκο Τορτέλι συμμετέχει σε αυτό το τρίπτυχο με το έργο «Hole in space» πάνω σε μουσική του Φεντερίκο Μπιγκοντσέτι που δημιουργήθηκε το 2021 από τον ανεξάρτητο θίασο Diego Tortelli & Miria Wurm GbR με έδρα το Μόναχο. Το έργο που προτείνει ο διευθυντής του Μπαλέτου της ΕΛΣ Κωνσταντίνος Ρήγος έχει τίτλο «Les Nuits d’ été» και βασίζεται στον περίφημο κύκλο και ένα από τα πιο δημοφιλή έργα του Εκτόρ Μπερλιόζ «Καλοκαιρινές νύχτες». Οπως λέει ο διακεκριμένος χορογράφος «είναι ένα έργο αναπόλησης για όλα εκείνα τα βράδια που αγαπάμε, ερωτευόμαστε, ονειρευόμαστε, ζούμε… Μιλάει για τη ρευστότητα των σχέσεων και για το πώς όλα μπορούν να συμβούν κάτω από το φως του φεγγαριού. Με αναφορές στον ρομαντισμό και την κλασική τεχνική, οι χορευτές του έργου βουτάνε στα μαύρα νερά της θάλασσας και στο μαύρο των αισθήσεων και παραισθήσεων».

Το τρίπτυχο συμπληρώνει το «W(h)oman» της Εύας Γεωργιτσοπούλου σε μουσική του Σεμπάστιαν Διακάκη Νίλο. Ενα έργο που όπως λέει η δημιουργός «ενσαρκώνει την ποίηση της αυτοπροστασίας, δημιουργώντας ένα καταφύγιο για σώματα που έχουν κατακτήσει την τέχνη της επαγρύπνησης, αποκαλύπτοντάς μας με τον πιο παράδοξο τρόπο την εγγενή ομορφιά και ανθεκτικότητά τους».

Τι σας ενέπνευσε για τη δηµιουργία του «W(h)oman»;

Το έργο «W(h)oman» ξεκινά από τον µεγάλο θαυµασµό και την αγάπη που τρέφω απέναντι στις γυναίκες. Απέναντι σε όλες τις υπέροχες γυναίκες, βιολογικές και µη βιολογικές, που µας περιβάλλουν και µας υπενθυµίζουν καθηµερινά πόσο καλύτερος θα µπορούσε και θα έπρεπε να είναι αυτός ο κόσµος.

Με ποιον τρόπο η µουσική επηρέασε τη χορογραφία του έργου;

Η µουσική του Σεµπάστιαν Διακάκη Νίλο ήταν και παραµένει µια πολύ ευχάριστη πρόκληση για µένα. Καθορίζει σε µεγάλο βαθµό την ταυτότητα και την αισθητική του έργου και έπαιξε σηµαντικό ρόλο στην επιλογή του κινητικού λεξιλογίου. Επηρέασε τόσο τις σωµατικές ποιότητες µε τις οποίες οι χορευτές κινούνται όσο και τον ρυθµό µε τον οποίο ρέει η χορογραφική σύνθεση.

Στο έργο σας – µέρος του τρίπτυχου «Colors» του Μπαλέτου της ΕΛΣ – κυριαρχεί το κόκκινο χρώµα. Τι συµβολίζει για εσάς το κόκκινο;

Συζητώντας µε µια φίλη και συνεργάτιδα για το έργο, όταν ακόµη ήµουν στο πρωταρχικό στάδιο της ιδέας, προτάθηκε από εκείνη το κόκκινο και για κάποιον λόγο από τότε έως σήµερα δεν µπορώ να φανταστώ ότι το έργο θα έστεκε «µέσα» σε κάποιο άλλο χρώµα. Το κόκκινο είναι ένα σύνηθες αλλά ταυτόχρονα αδιάκριτο και έντονο χρώµα που δύσκολα συνδυάζεται αρµονικά µε τα υπόλοιπα. Στη δική µου φαντασία, αν η έννοια της ανατροπής ήταν χρώµα θα ήταν το κόκκινο.

Το «W(h)oman» πραγµατεύεται την αυτοπροστασία. Πόσο δύσκολο ή εύκολο είναι στην εποχή µας να νιώσει κανείς θήραµα;

Το να νιώσει κανείς θήραµα στην εποχή µας είναι κάτι παραπάνω από πανεύκολο αφού χτίσαµε και συντηρούµε µια κοινωνία που αµβλύνει τις αντιθέσεις. Νοµίζω ότι όσο η πατριαρχία και το κεφάλαιο βασιλεύουν, µόνο για θηρευτές και θηράµατα µπορούµε να µιλάµε.

Επιδιώκετε την πρόκληση ή τον προβληματισμό του θεατή;

Θέλω να δηµιουργώ έργα µε βάση σκέψεις και προβληµατισµούς που µε απασχολούν προσωπικά χωρίς την πρόθεση να προκαλέσω τον θεατή. Ελπίζω όµως πάντα ότι θα επιτευχθεί µια κάποια νοητική ή συναισθηµατική σύνδεση.

Πώς είναι η ζωή σας στο Βερολίνο ως µια νέα χορεύτρια και χορογράφος;

Φέτος διανύω τον δέκατο χρόνο διαµονής µου και επαγγελµατικής δραστηριοποίησης στο Βερολίνο. Θα έλεγα ότι πια έχω µια όµορφη, απλή ζωή, ωραίες εµπειρίες, επαγγελµατικά ταξίδια, ουσιαστικές συνεργασίες, ενδιαφέρουσες κοινωνικές συναναστροφές και µια µέτρια δόση δράµατος που καλό είναι να υπάρχει για να µας κρατάει σε εγρήγορση.

Αθήνα ή Βερολίνο;

Αυτή η ερώτηση µε κάνει πάντα να χαµογελάω. Στο «Αθήνα ή Βερολίνο» θα απαντήσω για την ώρα Βερολίνο, αλλά στο «Ελλάδα ή Βερολίνο», φυσικά και θα απαντήσω Ελλάδα.

Τι σας φοβίζει και τι σας γεµίζει αισιοδοξία;

Με φοβίζει ο θάνατος των αγαπηµένων µου ανθρώπων. Είµαι µακριά και αισθάνοµαι ότι χάνω πολύτιµο χρόνο. Η ιδέα ότι η συνθήκη τού να είµαι σε έναν χώρο µε τους πιο κοντινούς µου ανθρώπους που µε αγαπούν ανιδιοτελώς και µε φροντίζουν κάποια µέρα θα χαθεί και δεν θα επανέλθει ποτέ ξανά µε τροµάζει. Με γεµίζει αισιοδοξία η αγάπη αυτών των ανθρώπων, ο όµορφος και δίκαιος τρόπος µε τον οποίο σκέφτονται και η αγωνιστικότητά τους επί τόσα χρόνια.

Ποιο είναι το δικό σας «αλεξίσφαιρο»;

Η αδελφούλα µου.