Ενα μικρό παιδί σε σχήμα γίγαντα

Η εικόνα του Ντίνου Μήτογλου όχι μόνο στο ματς με τον Ολυμπιακό το οποίο και έκρινε ο έλληνας διεθνής, αλλά και μερικές μέρες νωρίτερα στην εντός έδρας ήττα από τη Μακάμπι Τελ Αβίβ, ήταν μια εικόνα ενός παιδιού που μπαίνει στο γήπεδο για να βγάλει όλο του το… άχτι. Σκεφτείτε λίγο: ένα μικρό παιδάκι που το έχεις κλεισμένο έναν χρόνο μέσα στο σπίτι λόγω κορωνοϊού (μιας και είναι πρόσφατο το παράδειγμα), το αφήνεις ελεύθερο στο πάρκο μετά την καραντίνα. Θα τρέξει σαν τρελό, θα παίζει σαν να μην υπάρχει αύριο και θα ζητάει να κάνει όλα όσα στερήθηκε. Αυτό ακριβώς είναι αυτή την εποχή ο Ντίνος Μήτογλου. Ενας παίκτης που στερήθηκε αυτό που αγαπάει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στη ζωή του: το μπάσκετ. Και τώρα αρχίζει για εκείνον μια δεύτερη καριέρα.

Το ατόφιο ταλέντο του Μήτογλου τον έκανε να διαλύσει κάθε σύστημα του Μπαρτζώκα και όχι μόνο. Ο ίδιος δήλωσε μετά το ματς πως πολλά απ’ αυτά που έκανε στο παρκέ του ΣΕΦ δεν ήταν προϊόν της τακτικής του Αταμάν, αλλά θέμα ενστίκτου. Ενιωθε καλά, έπαιρνε τα σουτ, τελείωνε τις φάσεις, κυνηγούσε παντού τον αντίπαλο και μοίραζε κοψίματα. Προς το τέλος έπεσε στο έδαφος να πιάσει μια μπάλα που έμοιαζε χαμένη και όχι μόνο την έσωσε, αλλά σκόραρε κιόλας.

Ακόμα και το κλάμα του στα αποδυτήρια του γηπέδου ήταν βγαλμένο από το κλάμα ενός μικρού παιδιού. Με μπόλικη συγκίνηση και με έναν αναστεναγμό που φώναζε «επιτέλους». Επιτέλους παίζω ξανά, επιτέλους κάνω αυτό που μου αρέσει, επιτέλους κανείς και τίποτα δεν μπορεί να μου το στερήσει πάλι. Αλλος στη θέση του, έπειτα από όλη αυτή την ταλαιπωρία, μπορεί να είχε λυγίσει. Ο Ντίνος Μήτογλου όμως μας υπενθυμίζει πως όταν κάτι το αγαπάς τόσο πολύ, κανείς δεν μπορεί να σου βάλει φρένο. Ακόμα και αν άργησες να πατήσεις το πόδι σου στο γκάζι…