«Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω – remake»{CR}

Τις τελευταίες ημέρες χρειάστηκε να πάρω αστικά λεωφορεία. Διαπίστωσα ότι δεν πληρώνει σχεδόν κανείς εισιτήριο. Ευλόγως, αφού συνήθως δεν γίνεται κανένας έλεγχος. Ιδίως οι νεότεροι επιβάτες, μαθητές και φοιτητές, αλλά και μετανάστες, θεωρούν πλέον ότι οι συγκοινωνίες είναι δωρεάν προσφερόμενο αγαθό.

Το ποσοστό των χωρίς εισιτήριο επιβατών σε λεωφορείο πρέπει να φτάνει το 95% Σαββατοκύριακα, σε ώρες που οι νέοι πηγαίνουν να διασκεδάσουν. Δεν είναι κακό πράγμα η άτυπη επιδότηση της νεανικής διασκέδασης, κακό είναι το ότι, χωρίς δημόσια έσοδα, οι συγκοινωνίες θα ρημάξουν. Ο στόλος θα γερνά και ακόμα και σε κεντρικές γραμμές η ώρα αναμονής θα μεγαλώνει.

Μερικές φορές, κατανοώ ότι επιβάτες δεν βρίσκουν εισιτήριο στον δρόμο, αφού δεν πωλούνται σχεδόν πουθενά. Υποτίθεται ότι γι’ αυτό η διοίκηση των αστικών συγκοινωνιών θα λάνσαρε ηλεκτρονικό εισιτήριο που αγοράζεται από το κινητό. Πόσο καιρό θα πάρει άραγε; Και πώς θα αναστραφεί μια συνήθεια ριζωμένη βαθιά πλέον σε πολλούς; Πόσο καιρό θα είμαστε μια χώρα που επιδοτεί μια συνήθεια τύπου «δεν πληρώνω», η οποία πριμοδοτήθηκε από την Αριστερά ως ριζοσπαστική αναδιανομή τα χρόνια των μνημονίων αλλά στην πραγματικότητα είναι ένδειξη αντικοινωνικής συμπεριφοράς και αδιαφορίας μιας κοινωνίας βυθισμένης στον στενόμυαλο ωφελιμισμό και στην απάθεια.