Η φαντασία του Τηλέμαχου

Μερικές φορές αναρωτιέμαι για τα χρόνια

του πατέρα μου σ’ αυτά τα νησιά: γιατί
τον έβρισκαν τόσο ελκυστικό
οι γυναίκες; Ήταν σε δύσκολη θέση τότε, υποθέτω

απελπισμένος. Πιστεύω
ότι στις γυναίκες αρέσει να βλέπουν έναν άντρα

ακόμη συμπαγή, ακόμη όρθιο στα πόδια του,

μα έτοιμο να διαλυθεί: μια τέτοια

αποσύνθεση τους φέρνει στον νου
το πάθος. Τις φαντάζομαι να ζουν όλη τους τη ζωή
εντελώς ξεγυμνωμένες. Πρέπει

να τον θάμπωσαν, νομίζω, γυναίκες
τόσο πιο νέες από εκείνον,

που προφανώς τον ποθούσαν τρελά, έτοιμες

να κάνουν ό,τι ήθελε. Είναι άραγε
σημάδι τύχης να βρεθείς σε συνθήκες

που ανταποκρίνονται στη θέλησή σου, να ζήσεις τόσα χρόνια
χωρίς κανείς να σε αμφισβητεί ή να σου φέρνει εμπόδια; Στο τέλος

θα πιστέψεις ότι είσαι απόλυτα καλός ή άξιος. Υποθέτω

ότι με τον καιρό ή γίνεσαι τέρας ή το αγαπημένο σου πρόσωπο

βλέπει πραγματικά ποιος είσαι. Ποτέ δεν θέλησα να έχω

τη ζωή του πατέρα μου ούτε ξέρω τι θυσίασε
για να επιβιώσει εκείνη τη στιγμή. Είναι πιο ακίνδυνο

να πιστέψω ότι τον σαγήνεψαν και έτσι έμεινε
να δει ποιες ήταν. Νομίζω, όμως,

ότι ως ευφάνταστος άνθρωπος σε κάποιο βαθμό

έγινε αυτό που ήταν εκείνες.

[Το ποίημα ανήκει στη συλλογή Meadowlands (1996) που πρόκειται να κυκλοφορήσει από τις εκδ. Στερέωμα την άνοιξη του 2024 σε μετάφραση του Χάρη Βλαβιανού. Στη συλλογή o τόπος των βουκολικών ειδυλλίων μετατρέπεται σε πεδίο μάχης ανάμεσα σ’ ένα ζευγάρι που βλέπει τον γάμο του να καταρρέει.  Κάνοντας χρήση του γνωστού ομηρικού έπους και δίνοντας φωνή στην Πηνελόπη, τον Τηλέμαχο και την Κίρκη, η Γκλικ αναμετριέται με το βάρος της αγάπης, την οδύνη του χωρισμού και τις συνέπειες της προδοσίας]