«Εχω αποδεχτεί και τις δύο {LF}φύσεις μου»

Επιστρέφετε ξανά στην Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής με τον ρόλο της Στρέλλας. Η περσινή εμπειρία σάς δίνει μεγαλύτερη σιγουριά;

Λόγω του ότι υπήρχε αρκετός χρόνος προετοιμασίας, μου ανατέθηκε ο ρόλος εξ ολοκλήρου. Κάναμε πρόβες με τον Χρήστο Σακελλαρίδη, ο οποίος με βοήθησε πάρα πολύ. Είναι πολύ απαιτητικός και αυτό μου έδωσε ένα ακόμα κίνητρο. Μελέτησα πάρα πολύ σε καθημερινή βάση, για να βγαίνει ο χαρακτήρας φυσικά, χωρίς να σκέφτομαι τα λόγια που θα πω ή πώς θα τον υποδυθώ. Η σύγχρονη όπερα δωματίου ήταν για μένα μια πρόκληση.

Εσωτερικά πώς προετοιμαστήκατε;

Εχω δει την ταινία περισσότερες από 15 φορές και με βοήθησε – μέχρι ενός σημείου. Η Μίνα Ορφανού έπαιξε συγκλονιστικά, αλλά έπρεπε να κρατήσω μόνο τον χαρακτήρα και να δημιουργήσω τη δική μου Στρέλλα έτσι όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ, βάζοντας δικά μου στοιχεία.

Οπως;

Τα χρώματα στη φωνή για παράδειγμα. Δεν έχουμε τα ίδια βιώματα με τη Στρέλλα, αλλά μου αρέσει κι εμένα να βρίσκω πράγματα από τον δρόμο και να τα μεταποιώ όπως εκείνη. Πολλά από τα έπιπλα που βλέπεις γύρω σου αυτή τη στιγμή τα βρήκα έξω και τα έφτιαξα. Η σκληρότητα που έχει ως χαρακτήρας αλλά την ίδια στιγμή η παιδικότητα και η αθωότητα είναι κάποια από τα στοιχεία που μας συνδέουν με τον χαρακτήρα που υποδύομαι. Ο ρατσισμός και όλες οι αντιξοότητες που βίωσε από την κοινωνία, όπως είδαμε και στην περίπτωση της Στρέλλας, μπορούν να καταστρέψουν τον ρομαντισμό ενός ανθρώπου, την τρυφερή του πλευρά.

Στη δική σας ζωή τι υπερίσχυσε;

Δεν υπήρχαν τόσο μελοδραματικές σκηνές στη ζωή μου. Μεγάλωσα εδώ στον Κορυδαλλό και φοίτησα σε ένα ιδιωτικό σχολείο που ήταν στο Πασαλιμάνι. Ηταν απόφαση της μητέρας μου που ήθελε να μου δώσει την καλύτερη μόρφωση, να μάθω γλώσσες. Υπήρχε μια σχετική οικονομική άνεση. Ο πατέρας μου ήταν ναυτικός, έλειπε τους περισσότερους μήνες του χρόνου, επέστρεφε για λίγο και έφευγε ξανά. Μέχρι τα 17 μου ήταν απλώς ένας κύριος που ερχόταν σπίτι για λίγες μέρες και μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα προσπαθούσα να τον δω ως πατέρα.

Μετά τα 17 τι άλλαξε;

Οταν σταμάτησε να ταξιδεύει και εγκαταστάθηκε πια μόνιμα στο σπίτι, είχαμε και την πρώτη σύγκρουση. Επεδίωξε να γίνει ο αρχηγός της οικογένειας κι εγώ σε εκείνη την ηλικία που βρισκόμουν τότε σκέφτηκα «ποιος είναι αυτός που ήρθε να μας χαλάσει την ηρεμία μας». Βέβαια τον λατρεύω τώρα. Η σχέση μας χτίστηκε σιγά σιγά.

Οταν αρχίσατε να διαφοροποιείστε ως προς την εμφάνιση, δεν ήρθατε σε σύγκρουση;

Κατ’ αρχάς πρέπει να πω ότι άρχισα να αισθάνομαι διαφορετικά από τη στιγμή που αντιλήφθηκα τη σεξουαλικότητά μου. Ενιωθα έλξη για το ίδιο φύλο από μικρό παιδί αλλά δεν ήταν κάτι απολύτως ξεκαθαρισμένο.

Και δεν είχε γίνει αντιληπτό από την οικογένειά σας;

Δεν νομίζω. Αλλά και να είχε γίνει δεν πιστεύω ότι έδωσαν βάση, αν κάτι παρατήρησαν ή είδαν. Αλλωστε τα μικρά παιδιά πειραματίζονται για να ανακαλύψουν το σώμα τους.

Ποια ήταν η αντίδραση λοιπόν όταν μεγαλώσατε και πλέον
οι αλλαγές ήταν πιο εμφανείς;

Δεν έγινε αντιληπτό ούτε όταν μεγάλωσα. Ως έφηβος και αργότερα ως ενήλικας θεωρούσα και θεωρώ ότι η σεξουαλική ζωή ενός ανθρώπου είναι κάτι που δεν αφορά κανέναν παρά μόνο τον ίδιο. Αυτή ήταν η απάντησή μου όταν ρωτήθηκα από τη μητέρα μου. Της είπα: «Ενδιαφέρθηκα εγώ για τη σεξουαλική σου ζωή; Με νοιάζει μόνο αν είσαι ευτυχισμένη. Το ίδιο θέλω να κάνεις κι εσύ για μένα».

Ο πατέρας σας δεν σας ρώτησε;

Ποτέ, διότι δεν έχει καταλάβει τίποτα. Οι γονείς μου μένουν εκτός Αθηνών και όταν τους επισκέπτομαι εμφανίζομαι ως αγόρι.

Αποκτήσατε όμως αναγνωρισιμότητα λόγω της παράστασης. Δεν είναι κουραστικό αυτό που αναγκάζεστε να υποδύεστε και εκτός σκηνής;

Οχι, γιατί έχω αποδεχτεί και τις δύο φύσεις μου. Δεν έχω κάνει μετάβαση. Δεν θέλω ή τουλάχιστον μπορεί να θέλω και ακόμη να μην το ξέρω. Νιώθω όμως καλά, δεν δυσανασχετώ. Δεν νιώθω δυσφορία με το φύλο μου. Δεν είναι κάτι που απεχθάνομαι ή με ενοχλεί. Πέρυσι, γνωρίζοντας τις διαστάσεις που θα έπαιρνε η παράσταση, εξήγησα στη μητέρα μου ότι όπως εμφανίζομαι στον ρόλο έτσι είμαι και στην καθημερινότητά μου. Της ζήτησα να το πει στον πατέρα μου αλλά δεν ήθελε.

Οταν λοιπόν συμφιλιωθήκατε και με τις δύο φύσεις σας και αρχίσατε να διεκδικείτε τη ζωή ως γυναίκα, τι αντιμετωπίσατε; Η ζωή των περισσότερων τρανς ατόμων έχει συνδεθεί με το περιθώριο.

Οι επιλογές μου με κράτησαν μακριά από αυτό. Η γυναικεία μου πλευρά βγήκε πριν δέκα χρόνια. Μέχρι τότε ζούσα ως ένα γκέι αγόρι. Αυτό σημαίνει ότι μπορούσα να εργαστώ. Εκανα πάρα πολλές δουλειές. Η κομμωτική είναι η τελευταία μου δουλειά, στην οποία μπορώ να εργαστώ και ως τρανς. Εχω δημιουργήσει τον δικό μου κύκλο. Αυτή την εργασία δεν την αφήνω και την εξασκώ παράλληλα με την καλλιτεχνική μου δραστηριότητα. Φυσικά δεν μπορώ να πω ότι όλες οι ζωές των διεμφυλικών εξελίσσονται έτσι. Το βέβαιο είναι ότι κανένας δεν έχει όνειρο της ζωής του να κάνει πεζοδρόμιο. Πιστεύω ότι αναγκάστηκαν διότι, ιδιαίτερα τα παλαιότερα χρόνια, βίωναν περιθωριοποίηση, μπούλινγκ, λεκτική και σωματική βία.

Είχατε τέτοιες εμπειρίες;

Οχι. Στο σχολείο υπήρχαν ένα-δύο άτομα που μπορεί να με ενοχλούσαν, αλλά ήταν μια διαχειρίσιμη κατάσταση. Αλλά θέλω να πω εδώ ότι στην Ελλάδα είναι λίγο πιο εύκολο να ζήσεις ως γκέι αγόρι απ’ ό,τι ως τρανς.

Ηταν ο λόγος που σας κρατούσε και δεν εμφανιζόσασταν όπως θέλετε πραγματικά;

Δεν έπαιξε πρωταρχικό ρόλο. Αλλά, ναι, το να μπορώ να γίνομαι και αγόρι όταν το θέλω μου έδινε ασφάλεια. Το βέβαιο είναι όταν άρχισα να εμφανίζομαι ως Λέττα βρήκα δουλειά αμέσως στο εστιατόριο που γυρίστηκε η ταινία της Στρέλλας. Αν τα πράγματα πήγαιναν στραβά, όχι ομαλά όπως εξελίχθηκαν, δεν θα τολμούσα να αρχίσω να εμφανίζομαι ως Λέττα.

Πού να φανταζόσασταν τότε ότι θα την υποδυθείτε, και μάλιστα στη Λυρική Σκηνή;
Παρ’ όλα αυτά είμαστε ακόμη μια κοινωνία που το διαφορετικό δεν το αποδέχεται εύκολα. Αυτό δεν σας φόβισε;

Δίνουμε τους αγώνες μας ως κοινότητα να αλλάξουμε λίγο έστω τα πράγματα. Θεαματική πρόοδος δεν μπορεί να υπάρχει – αυτό θα επιτευχθεί με κόπο και πολλές ακόμα μάχες στις επόμενες γενιές. Ετσι θέλω να πιστεύω. Εχουμε όμως αποκτήσει ορατότητα και κάποια ανθρώπινα δικαιώματα. Θα υπάρχουν ακόμη στο άμεσο μέλλον άτομα που θα θεωρούν ότι ένας γκέι ή μια τρανς είναι άρρωστοι, ότι χρειάζονται ψυχίατρο κ.λπ.

Τώρα που είστε πρωταγωνίστρια άλλαξαν τα «περίεργα βλέμματα»;

Δεν έζησα σκληρές καταστάσεις ως προς αυτό το κομμάτι. Ημουν τυχερή. Επειδή δεν έχω κάνει τη μετάβαση – και μάλλον δεν θα την κάνω, όπως προανέφερα –, μπορούσα να εργαστώ ως αγόρι. Αυτό μου έδινε μια ελευθερία και με έσωσε από δύσκολες καταστάσεις που ενδεχομένως μπορεί να αντιμετωπίσει μια τρανς. Οταν ήθελα όμως – στις βόλτες, στα ταξίδια κ.λπ. –, εμφανιζόμουν όπως ήθελα. Αυτό που φρενάρει τη μετάβαση είναι η αντίδραση της οικογένειάς μου.

Φοβάστε τη σύγκρουση;

Πιστεύω ότι αν ήμουν δυστυχισμένη με το φύλο μου θα το τολμούσα. Η κολλητή μου φίλη έκανε τη μετάβαση διότι δεν άντεχε άλλο την ανδρική της φύση. Δεν μπορούσε να χαμογελάσει, να εκφραστεί. Αγαπώ το σώμα μου όπως είναι. Αλλωστε, μπορώ να γίνομαι όπως θέλω, όταν το θέλω.

Το ερωτικό κομμάτι δεν σας προβληματίζει; Είναι εύκολο να κυκλοφορήσετε με έναν άντρα σε δημόσιο χώρο με άνεση;

Το έχω σκεφτεί και είναι όντως έτσι. Νομίζω ότι αν υπάρξει ένας ουσιαστικός έρωτας αυτοί οι προβληματισμοί είναι δευτερευούσης σημασίας και μπορείς να κάνεις πολλές υπερβάσεις. Αν όμως ντρέπεσαι να τον παρουσιάσεις, τότε σημαίνει ότι δεν είσαι πραγματικά ερωτευμένος.

Το έχετε βιώσει αυτό;

Οχι, διότι σεβόμενη αυτή την κατηγορία ανθρώπων – εκείνων που με θέλουν αλλά δεν μπορούν να με παρουσιάσουν δημόσια – δεν το διεκδίκησα. Με κάποιον που είχα έρθει πολύ κοντά δεν μου είχε δημιουργήσει ποτέ πρόβλημα ούτε έβαλε εμπόδιο πότε και πού θα βγούμε. Είμαστε μια κοινωνία που έχει – επιφανειακά – στρέιτ πρότυπα.

Πώς θα θέλατε να εξελιχθούν τα πράγματα από εδώ και πέρα;

Να υπάρχει αυτό το άγγιγμα της τύχης στη ζωή μου όπως συνέβη με τον συγκεκριμένο ρόλο. Γνωρίζω πολλούς αξιόλογους τραγουδιστές με τρομερές σπουδές και γνώσεις που παλεύουν σκληρά. Εγώ «είδα φως και μπήκα» και ζω κάτι που πολλοί θα ήθελαν. Ναι, είμαι πολύ τυχερή και ευγνώμων.