Η θεατρική τέχνη τιμάται συχνά με Νομπέλ Λογοτεχνίας και φέτος είναι μια από τις χρονιές που το βραβείο πήγε όχι μόνο σε καλά χέρια, αλλά και σε οικεία… Ναι, γιατί για όλους εμάς που αγαπάμε και παρακολουθούμε την ντόπια παραγωγή και τις παραστάσεις της, ο Νορβηγός Γιον Φόσε (φωτοφραφία) αποτελεί μια από τις πιο σημαντικές και ενδιαφέρουσες σκηνικές γνωριμίες μας. Στην ελληνική ζωή μπήκε την τελευταία εικοσαετία περίπου, ή καλύτερα τον σύστησε ο Γιάννης Χουβαρδάς. Και όχι μόνο τον σύστησε αλλά, με τον τρόπο του, επέμεινε ότι αξίζει να τον προσέξουμε, να τον μάθουμε, να τον αγαπήσουμε. Και πολύ καλά έκανε.
Πρώτα, ήταν το «Τόσο όμορφα» στο Θέατρο του Νότου – Αμόρε, το 2001, με τους Ξένια Καλογεροπούλου, Μαρία Κεχαγιόγλου, Ακύλλα Καραζήση, Ιωάννα Παππά, Νίκο Χατζόπουλο και Γιάννο Περλέγκα. Ακολούθησαν οι «Παραλλαγές θανάτου» στη σκηνή του Πορεία (2013), που είχε μετατραπεί, από μια ιδέα του Γιάννη Χουβαρδά, σε παγοδρόμιο – με τον Χρήστο Λούλη, την Αλκηστη Πουλοπούλου και τους Νίκο Καραθάνο, Μαρία Πρωτόπαππα, Γιάννο Περλέγκα, Λυδία Φωτοπούλου. Τέλος, προ διετίας, αμέσως μετά την πανδημία, πρότεινε το «Κάποιος θα ‘ρθει» στον Θόλο του ΚΠΙΣΝ, με τους Αλκηστη Πουλοπούλου, Αντώνη Μυριαγκό και Χάρη Φραγκούλη.
Τρία έργα, τρεις παραστάσεις, επιβεβαιώνουν πολλά για τον Γιάννη Χουβαρδά, ο οποίος κάθε φορά, με κάθε νέα παραγωγή του φρόντιζε, ευτυχώς, να τα φωτίζει, να τα ζωντανεύει επί σκηνής.
«Ο Φόσε έχει μια φόρμα που θα την έλεγα μεταθεατρική (…). Είναι μάστορας του άλεκτου (…). Τον θεωρώ χωρίς επιφύλαξη τον σημαντικότερο θεατρικό, και όχι μόνο, συγγραφέα της εποχής μας. Απλώς, όπως συνήθως, οι πολύ μεγάλοι μοιάζουν είτε δυσπρόσιτοι, και άρα αποθαρρύνουν την οικειότητα και τη δημοφιλία, είτε υπερβολικά απλοί – ο Φόσε μάλιστα οριακά απλοϊκός –, οπότε μας δίνουν την απατηλή εντύπωση της έλλειψης βάθους και πολυπλοκότητας. Στην περίπτωση του Φόσε βέβαια τα πράγματα είναι εντελώς αντίθετα. Αν καταφέρεις να μπεις ήρεμα, απαλά, από την πόρτα στο οικοδόμημά του, είναι σίγουρο πως θα χαθείς μέσα σε υπέροχες, συνταρακτικές, δαιδαλώδεις αίθουσες, που τραγουδούν με εξαίσιους αντίλαλους για όλα όσα μάς απασχολούν, χωρίς ποτέ να φαλτσάρουν ή να ξεκουφαίνουν». Χρωστάμε πολλά στον Φόσε, αλλά χρωστάμε πολλά και στον Χουβαρδά.
