Ζήτω η τρέλα

Φυσικό είναι ο Ντόναλντ, ο πορτοκαλί πρόεδρος, να έγινε έξαλλος με την πρόταση των Ιρανών στις διαπραγματεύσεις για τον τερματισμό του πολέμου στον Περσικό. Η αποδοχή της από πλευράς των Αμερικανών θα ήταν η επίσημη επισφράγιση της στρατηγικής ήττας των ΗΠΑ. Ο λόγος είναι ότι οι Αμερικανοί ξεκίνησαν τον πόλεμο, με σκοπό την αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν, τον αφοπλισμό του από βαλλιστικούς πυραύλους και, τέλος, την κατάργηση του πυρηνικού προγράμματός του. Πώς λοιπόν θα δεχθούν να τον σταματήσουν με μόνο κέρδος κάτι που ήδη το είχαν προτού επιτεθούν στο Ιράν, δηλαδή το άνοιγμα των Στενών Ορμούζ στη ναυσιπλοΐα; Βλέπετε, όμως, ο πορτοκαλί πρόεδρος είχε ξεχάσει ότι υπάρχει το Ορμούζ.

Παγιδευμένος λοιπόν ο Ντόναλντ στο δίλημμα μεταξύ παντοτινού πολέμου ή στρατηγικής ήττας, ετοιμάζεται την Πέμπτη να επισκεφθεί στο Πεκίνο τον πρόεδρο Σι. Ο ξεπουπουλιασμένος φαλακρός αετός (το σύμβολο των ΗΠΑ), με το ήμισυ των στρατιωτικών δυνάμεων του απασχολημένων στον Περσικό, με μεγάλο μέρος του οπλοστασίου του να έχει ήδη ξοδευτεί (1,3 τρισ. δολάρια ζητάει το Πεντάγωνο από το Κογκρέσο για να αντικαταστήσει τα χρησιμοποιημένα), ετοιμάζεται να πάει στο Πεκίνο.

Εκεί, αναπόφευκτα θα συζητήσει για την Ταϊβάν, πάντοτε πρώτο θέμα της ατζέντα των σινοαμερικανικών σχέσεων από το 1971, όταν ξεκίνησαν οι επαφές που οδήγησαν στην επίσκεψη του Νίξον την επόμενη χρονιά, μέχρι σήμερα. Η συγκυρία δεν θα μπορούσε να ήταν χειρότερη για συμφέροντα της Δύσης, καθώς ποτέ άλλοτε οι συνθήκες δεν ήταν τόσο ευνοϊκές για τον αεροναυτικό αποκλεισμό της Ταϊβάν από την Κίνα.

Πώς να κοιμάσαι ήσυχος λοιπόν όταν η τύχη του κόσμου μας βρίσκεται στα χέρια ενός πλάσματος τόσο αλλόκοτου και εξωφρενικού, που κανονικά θα έπρεπε να ανήκει στον κόσμο των καρτούν; Μακάρι να μπορούσαμε και εμείς να πούμε, σαν τον ιρλανδό υπουργό του θρύλου, ότι «η κατάστασή μας είναι απελπιστική, αλλά ως συνήθως όχι σοβαρή». Δυστυχώς, είναι και σοβαρή και απελπιστική. Γι’ αυτό, επιλέγω να αποδράσω από το ανυπόφορο παρόν και σας καλώ να με ακολουθήσετε, για να πάμε μαζί να σας δείξω το μέλλον…

Πάμε λοιπόν στο χρυσοπράσινο φύλλο, τη θαλασσοφίλητη Κύπρο, όπου σε λιγότερο από δύο εβδομάδες έχουν βουλευτικές εκλογές, για να σας παρουσιάσω την υποψήφια που υποστηρίζει η στήλη. Είναι η Τσελεστίνα ντε Πέτρο, πρόεδρος του κόμματος «Ακρο-Αριστερή Αντίσταση – Κομμουνισμός». Και μόνο η αφέλεια στον τίτλο του κόμματος μας προϊδεάζει για το τι πρόκειται να ακολουθήσει. Προερχόμενη από το ΕΛΑΜ, τη «Χρυσή Αυγή» της Κύπρου δηλαδή, η κ. ντε Πέτρο πιστεύει ότι ο καπιταλισμός πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο και ότι «ο κομμουνισμός, που είναι το άλλο άκρο, μπορεί να λειτουργήσει ως ισορροπία στη σημερινή κατάσταση». Ισορροπία που εκφράζεται και στα χρώματα του κόμματος της κ. ντε Πέτρο: μαύρο και κόκκινο. Αυτό πάντως δεν την εμπόδισε να επιλέξει ως έμβλημα του κόμματός της, σε προεκλογική αφίσα, ένα μονοθέσιο F1 της Ferrari. (Τουλάχιστον είναι κόκκινο…)

Η πρόεδρος του «ΑΑΑ-Κομμουνισμός» πρεσβεύει κάτι που το ονομάζει «θρησκευτική επεκτατική πολιτική». Οταν το εξηγεί, βλέπουμε ότι δεν είναι τίποτα άλλο από τον ήδη υφιστάμενο διάλογο των Εκκλησιών και καταλαβαίνουμε ότι η κ. ντε Πέτρο δεν ξέρει τι σημαίνει «επεκτατικός». Μικρό το κακό, διότι δηλώνει ότι πιστεύει βαθιά στον Θεό και, επίσης, ότι θα ήθελε να κλείσουν τα σφαγεία και η Κύπρος να γίνει όλη βίγκαν.

Τονίζει ότι δεν κατεβαίνει στην πολιτική από οικονομική ιδιοτέλεια (sic), αλλά «για να βοηθήσω όσο μπορώ και για να επιβιώσω οικονομικά εγώ και τα παιδιά μου». Μετά από όλα αυτά, δεν θα σας εκπλήξει ότι η κ. ντε Πέτρο πιστεύει ότι την παρακολουθούν, όπως καταγγέλλει, ούτε ότι το όνομά της είναι, κατά κάποιον τρόπο, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο, διότι η ανεκπλήρωτη φιλοδοξία της ήταν να γίνει τραγουδίστρια της όπερας. (Η λέξη και μόνο αρκεί, δεν χρειάζεται να εξηγήσω…) Με λίγα λόγια, μπροστά στην κ. ντε Πέτρο, ο Φειδίας είναι Χέλμουτ Κολ και Φρανσουά Μιτεράν πακέτο. Εχει καμιά σημασία όμως; Ζούμε σε έναν κόσμο, στον οποίο πρόεδρος των ΗΠΑ, της υπερδύναμης, είναι ένας τύπος που ξεκίνησε κοτζάμ πόλεμο στον Περσικό, έχοντας ξεχάσει τα Στενά του Ορμούζ…