Στον Παύλο Μαρινάκη τέθηκε χθες μια απλή και λογική ερώτηση: Είπε αλήθεια ή ψέματα ο Γρηγόρης Δημητριάδης όταν κατέθεσε ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν ο μοναδικός γνώστης των ημερήσιων δελτίων της ΕΥΠ για τις επισυνδέσεις; Η αντίδραση του εκπροσώπου ήταν αποκαλυπτική. Θυμωμένος είπε στον δημοσιογράφο «απεφάνθη η Δικαιοσύνη, πάρτε το απόφαση επιτέλους».
Σε ποιο πράγμα αναφερόταν, όμως; Η Δικαιοσύνη δεν δίκασε το ποιος διάβαζε τα ενημερωτικά δελτία στο Μαξίμου, ούτε αξιολόγησε γιατί η ΕΥΠ του Μητσοτάκη παρακολουθούσε τον πυρήνα της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Ο Μαρινάκης, αναφερόμενος στην αρχειοθέτηση του Predator, ενώ ερωτάται για τις νόμιμες επισυνδέσεις της ΕΥΠ, βάζει αυτογκόλ. Παραδέχεται την ώσμωση μεταξύ των δύο υποθέσεων. Αυτός ο καταφανής εκνευρισμός του Μαρινάκη και η άρνηση διαλόγου δεν προκύπτουν από πουθενά. Είναι το άμεσο σύμπτωμα της διπλής διάψευσης που έχει υποστεί το Μέγαρο Μαξίμου από τον πρώην ένοικό του.
Ο Γρηγόρης Δημητριάδης έχει αδειάσει την κυβέρνηση δύο φορές, με χειρουργική ακρίβεια, την ώρα που δηλώνει πόσο την αγαπά και τη στηρίζει. Την πρώτη, με την ένορκη κατάθεσή του το 2024. Ενώ το κυβερνητικό αφήγημα τον ήθελε να αναλαμβάνει την ευθύνη ως εποπτεύων, εκείνος δήλωσε άγνοια κι ότι βασικά έκανε τον κλητήρα που παρέδιδε σφραγισμένους φακέλους με τα προϊόντα των «κοριών» στον Μητσοτάκη. Πέταξε την ευθύνη για τις παρακολουθήσεις υπουργών, συζύγων, αντιπάλων, αξιωματικών και εισαγγελέων στον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος έχει δηλώσει δημόσια ότι αγνοούσε τις επισυνδέσεις αυτές. Η ΕΥΠ τυπικά υπαγόταν απευθείας στο γραφείο του Πρωθυπουργού, αλλά κανείς δεν την πρόσεχε τη δόλια.
Το δεύτερο άδειασμα ήρθε μόλις προχθές, με τη συνέντευξη στην οποία ο Δημητριάδης υποστήριξε ότι παραιτήθηκε για να «προστατεύσει» την κυβέρνηση και τον Μητσοτάκη. Ομως, προστατεύεις κάποιον που κινδυνεύει να εκτεθεί. Από τι ακριβώς έπρεπε να προστατευτεί το Μαξίμου; Αν όλα ήταν απλώς έργο «ρυπαρών δικτύων» και ιδιωτών, η ενδεδειγμένη στάση θα ήταν η αμείλικτη τιμωρία τους. Εδώ οι ιδιώτες ούτε καν μηνύθηκαν και «θυσιάστηκε» τελετουργικά ο ανιψιός – έτσι, άνευ λόγου – σαν πρωτοχριστιανός μάρτυρας ή συμβολικός αμνός.
Ολα αυτά είναι, βέβαια, πολύ συγκινητικά σε ανθρώπινο επίπεδο. Αλλά – με το παρντόν κιόλας – πολιτικά μιλώντας, τα λογικά κενά της κυβέρνησης, πλέον, δεν μπαλώνονται με τίποτα. Και το ξέρει.
