Φυσικά ουδείς συγκινήθηκε χθες, από την – κατά δήλωσή του – πράξη αυτοθυσίας στην οποία προέβη τον Αύγουστο του 2022, 6 νομίζω είχε ο μήνας, ο Γρηγόρης Δημητριάδης. Οταν θυσιάστηκε για να υπερασπιστεί τις μυστικές υπηρεσίες, την κυβέρνηση, την παράταξη και την πατρίδα (με αυτή τη σειρά). Η κυβέρνηση, διά του εκπροσώπου της, σφύριξε ρομαντικούς σκοπούς του βουνού και του λόγγου. Ο δε Αρειος Πάγος, έκανε γαργάρες με καρφοβελόνες το γεγονός ότι ο Γρηγόρης, μέσα σε μια φράση 22 όλων κι όλων λέξεων, παραδέχτηκε ουσιαστικά ότι το σκάνδαλο των υποκλοπών εμπεριείχε ισχυρές δόσεις κατασκοπείας, εις βάρος όσων προαναφέρθηκαν, αλλά ευτυχώς βρέθηκε εκείνος για να σώσει την παρτίδα, και την… πατρίδα.
Θα μου πεις, περίμενες κάτι διαφορετικό; Οχι φυσικά. Καμία ιδιαίτερη έγκαψη για τις εξελίξεις. Ολα αναμενόμενα. Απλώς, μια απορία μου γεννήθηκε, και θα την εκφράσω, διότι εδώ την έχω, στα χείλη, από προχθές, όταν και διάβασα τη συνέντευξη του Γρηγόρη (στη «Real»): αυτός που είναι έξυπνο παιδί, πώς το έκανε αυτό στον θείο του, πέντε ημέρες πριν από την έναρξη του συνεδρίου;
Τι έκανε; Να επαναφέρει στο προσκήνιο τις υποκλοπές, την ώρα που ο θείος, και τα σιτιζόμενα στο πρυτανείο του Μεγάρου Μαξίμου «καρακόλια» της επικοινωνίας, πασχίζουν να πείσουν τον κόσμο ότι «εντάξει μωρέ, δεν έγινε και τίποτε, απόδειξη ότι ουδείς ασχολείται με τις υποκλοπές».
Υπενθύμιση στο «αφεντικό»
Φυσικά κανείς δεν έχει την απάντηση στο ερώτημα, το οποίο απασχόλησε, ξέρω καλά, τους μυαλοπώλες που χρησιμοποιεί το Μέγαρο, προκειμένου να έχει μια έγκυρη γνώμη για όσα τεκταίνονται στο προσκήνιο, και περισσότερο από όλα, στο παρασκήνιο. Η πιθανότερη εκδοχή είναι πως ο ανιψιός Γρηγόρης ήθελε να υπενθυμίσει στο «αφεντικό», όπως αποκαλεί τον θείο του Κυριάκο τον Α’, ότι είναι εδώ, και ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να κάνει τη ζημιά, αλλά δεν θέλει. Εξ ου και στο Συνέδριο της Παρασκευής θα προσέλθει ως «απλός στρατιώτης της παράταξης», παρά το γεγονός ότι οι «μυαλοπώλες» έχουν ενημερώσει αρμοδίως, πως ο Γρηγόρης, έπειτα από μια εντατική περιοδεία στην περιφέρεια (πήγε σχεδόν παντού στην Ελλάδα, προσυνεδριακά), μπορεί να διαθέτει ακόμη και την πλειοψηφία των μελών της (Κεντρικής) Πολιτικής Επιτροπής του κόμματος. Προσωπικά δεν γνωρίζω ποιες ακριβώς είναι οι καταστατικές αρμοδιότητες της Πολιτικής Επιτροπής, αν πρόκειται δηλαδή για όργανο που μπορεί να πάρει καθοριστικές αποφάσεις για το κόμμα ή την κυβέρνηση, ώστε ο Δημητριάδης να μπορεί να ελέγξει τις εξελίξεις. Γνωρίζω όμως ότι στο Συνέδριο εκλέγει 150 μέλη, ενώ ο άγνωστος αριθμός των υπολοίπων που τη συμπληρώνουν προέρχονται από τα ex officio μέλη (βουλευτές, αντιπροσωπεία ΟΝΝΕΔιτών, πρώην υπουργοί κ.λπ.). Οπότε ακόμη και αν ελέγχει την πλειοψηφία μεταξύ των εκλεγμένων μελών, δύσκολα θα μπορεί να ελέγξει το σύνολο του οργάνου.
Τέλος πάντων, δικό τους (και δικό του) θέμα…
Ζητείται… θύμα για γαλάζια θέση
Σε ό,τι αφορά τα ενδότερα του κόμματος, και ενόψει συνεδρίου, δεν ξέρω αν ενδιαφέρει γενικά, αλλά υπάρχει, πληροφορούμαι, μία δυσκολία στην ανεύρεση υποψήφιου θύματος, να αναλάβει γενικός γραμματέας του κόμματος – θέση που χηρεύει μετά την παραίτηση του Κώστα Σκρέκα λόγω του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ. Διάφορες κρούσεις που έγιναν από ανθρώπους του αρχηγού Κυριάκου Α’ προς υπουργούς (αναφέρεται η κυρία Σοφία Ζαχαράκη και ο υφυπουργός Βασίλης Σπανάκης), δεν είχαν αποτέλεσμα, διότι είχε κυκλοφορήσει έντονα πως θα υπάρξει ασυμβίβαστο μεταξύ της συγκεκριμένης θέσης και της ιδιότητας του βουλευτή. Αποτέλεσμα δεν έφεραν ούτε οι νύξεις σε ορισμένους βουλευτές, που θα έμεναν εκτός Βουλής. Οπότε, είδε κι απόειδε ο αρχηγός, δεσμεύτηκε ότι δεν θα υπάρχει ασυμβίβαστο ανάμεσα στις δύο θέσεις, γραμματέας – βουλευτής, και άρχισε πάλι από την αρχή η αναζήτηση.
Εχει καμία σημασία όλο αυτό για τη ζωή μας; Μας (και κυρίως, σας) κόφτει, ποιος θα αναλάβει γραμματέας του κόμματος της ΝουΔου; Προφανώς όχι. Αν έχουν μια αξία τα προεκτεθέντα, αυτή είναι ότι υπάρχουν υπουργοί (υπουργοί!!) που τους όρισε ο ίδιος ο Κυριάκος ο Α’, και εξαρτώνται απολύτως από αυτόν, οι οποίοι σηκώνουν «ανάστημα», και του λένε «όχι». Αυτό είναι το σοβαρό, και δείχνει και την κατάσταση στο εσωτερικό του κόμματος της χαράς…
Δύο ζητήματα για ένα drone
Κάτι παίζει, και δεν είναι και πολύ καθησυχαστικό, με το ουκρανικό drone που εντοπίστηκε στη Λευκάδα, από ψαράδες. Εκτός από τα ιδιαίτερα ότι δηλαδή αυτό το πράγμα έκοβε βόλτες φορτωμένο εκρηκτικά σε μια πολυσύχναστη θαλάσσια οδό, όπως αυτή που συνδέει την Πάτρα με την Ιταλία, κι ακόμη τις διεθνείς θαλάσσιες μεταφορές από το λιμάνι του Αστακού, πληροφορούμαι ότι υπήρξε μια απροθυμία θα τη χαρακτηρίσω, εκ μέρους του Πολεμικού Ναυτικού να ασχοληθεί με το θέμα.
Από κοντά, ως προς αυτό, και η δήλωση του υπουργού Αμυνας Νικ. Δένδια ότι το επικίνδυνο από κάθε άποψη drone, βρέθηκε εκτός ελληνικών χωρικών υδάτων, δήλωση που θα πρέπει να την αποδώσουμε μάλλον σε έλλειψη σωστής πληροφόρησης, διότι βρέθηκε σε μια σπηλιά του νησιού. Ομως υπάρχουν δύο σοβαρότατα ζητήματα: το ένα είναι ότι η Ελλάδα υποτίθεται ότι διαθέτει ένα ιδιαίτερα σύγχρονο πλέγμα ραντάρ, το οποίο στην περίπτωση του ουκρανικού drone αποδείχθηκε τρύπιο – εκτός κι αν δεν καλύπτει το Ιόνιο. Το δεύτερο αφορά την κυβερνητική αντίδραση, που δεν υπάρχει, ακόμη!
Τι ακριβώς περιμένει η κυβέρνηση για να καταγγείλει το καθεστώς Ζελένσκι, το οποίο έχουμε παραχαϊδέψει, εξ ου και η θρασύτητά του, να επιχειρεί στρατιωτικά στα ελληνικά χωρικά ύδατα;
Εδώ και τώρα, απαντήσεις. Και από το ΥΠΕΞ και από το υπουργείο Αμυνας.
Μάχη για το νέο δίπολο
Στήνεται μια χαρά το σκηνικό του διπόλου Μητσοτάκης – Τσίπρας. Από πολλές πλευρές. Και με ευθύνη και των δύο, διότι προφανώς και οι δύο είναι ικανοποιημένοι από αυτό. Ο μεν Κυριάκος ο Α’, γιατί του δίνεται η μεγάλη ευκαιρία να συγκριθεί και πάλι με αυτόν που συνέτριψε σε πεντέξι εκλογικές αναμετρήσεις, και γενικά τον «έχει», αν συνυπολογίσει κανείς τα έργα και τις ημέρες των τσιπροκαμμένων στη διακυβέρνηση της χώρας. Τον δε δεύτερο, τον βολεύει, διότι ο σχεδιασμός του είναι, ότι βγαίνω δεύτερος στις εκλογές όποτε και αν αυτές πραγματοποιηθούν, και μεταξύ πρώτης και δεύτερης εκλογής, αφομοιώνω τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ (λεηλατώ, έπρεπε να γράψω), και πάω να δώσω τη μάχη στις δεύτερες εκλογές έχοντας ποσοστά που θα είναι τσίμα-τσίμα με τα δικά του.
Αυτό είναι όλο το παιχνίδι, και το δουλεύουν όλοι μαζί. Γι’ αυτό και πληθαίνουν τα δημοσιεύματα, που ενώ ακόμη δεν έχουμε δει το κόμμα Τσίπρα, μας διαβεβαιώνουν ότι περνάει δεύτερο – πάνω από το ΠΑΣΟΚ.
Δίνουν μεγάλη μάχη, είναι η αλήθεια, και οι δύο…
Κλέφτης ιδεών
Ο άλλος, ο Τσίπρας, ανερυθρίαστα, κλέβει ιδέες και σκέψεις από παντού, προκειμένου να πείσει ότι δεν είναι αυτό που βλέπουμε, είναι πια κάτι άλλο, διαφορετικό. Το έκανε με την «πυξίδα» του Κώστα Λαλιώτη (που η αντίδραση του Κώστα, στη δική μου αποκάλυψη, πιθανόν να τον εξαναγκάσει να αλλάξει όνομα στο καινούργιο κόμμα), το κάνει και με τον όρο «Κυβερνώσα Αριστερά», τον οποίο καθιέρωσε ο Κώστας Σκανδαλίδης. Ο Κώστας, είχε γράψει ολόκληρο βιβλίο για την «Κυβερνώσα Αριστερά και το δικαίωμα στην Ευημερία», το οποίο είχε κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Λιβάνη, το 2008, έναν χρόνο πριν από τις νικηφόρες εκλογές του 2009 για το ΠΑΣΟΚ. Τώρα ακούμε ότι στις ομιλίες του, ο εξ εφέδρων πρόεδρος Τσίπρας, προβάλλει ως δικό του όραμα, την «Κυβερνώσα Αριστερά» του Σκανδαλίδη…
Φτώχεια (σε ιδέες).
