Η μεγάλη κυρία του σινεμά

Σε ηλικία 90 χρόνων έφυγε χθες από τη ζωή η Μαίρη Χρονοπούλου. Η μεγάλη ηθοποιός του ελληνικού κινηματογράφου νοσηλευόταν τις τελευταίες μέρες με αιμάτωμα στον εγκέφαλο, έπειτα από πτώση που είχε μέσα στο σπίτι της. Αν και στο παρελθόν η ίδια είχε βγει νικήτρια στη μάχη για τη ζωή της (το 1999 όταν είχε ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα, τον Μάρτιο του 2009 που υπέστη εγκαύματα από αναμμένο κερί κι αργότερα την ανακοπή καρδιάς έπειτα από εγχείρηση στο ισχίο), αυτή τη φορά δεν τα κατάφερε.

Γεννημένη και μεγαλωμένη στο Κολωνάκι σε αστική οικογένεια, η Μαίρη Χρονοπούλου αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, στους θιάσους του οποίου έκανε τα πρώτα της βήματα στον χώρο, ως μέλος του Χορού σε αρχαία δράματα. Την ίδια περίοδο ανέλαβε μικρούς ρόλους σε ταινίες όπως το «Τελευταίο ψέμα» του Μιχάλη Κακογιάννη, παραγωγής Finos Films. Από το 1963 και μετά, η συνεργασία της με το συγκεκριμένου στούντιο έφερε στον δρόμο της αρκετές δραματικές ταινίες δίπλα σε γνωστούς πρωταγωνιστές της εποχής, όπως οι Νίκος Κούρκουλος, Φαίδων Γεωργίτσης, Δημήτρης Παπαμιχαήλ, Γιώργος Φούντας και Αλέκος Αλεξανδράκης. Πάντα ως η μοιραία γυναίκα, κέρδισε κεντρικούς ρόλους σε σημαντικές παραγωγές όπως «Τα κόκκινα φανάρια» και «Το χώμα βάφτηκε κόκκινο» του Βασίλη Γεωργιάδη, «Ορατότης μηδέν» του Νίκου Φώσκολου και «Οι αδίστακτοι» του Ντίνου Κατσουρίδη.

Το μοτίβο της σαγηνευτικής γυναίκας συνεχίστηκε και στα τρία μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη όπου εμφανίστηκε και σφράγισαν τη μετέπειτα πορεία της. «Οι θαλασσιές οι χάντρες», «Μια κυρία στα μπουζούκια» και «Γοργόνες και μάγκες» εντύπωσαν την ηθοποιό τόσο βαθιά στη συνείδηση του κοινού ως μια κυρία με αισθησιακή γοητεία. Κι ας υποστήριζε η ίδια χρόνια αργότερα πως αυτή ήταν στην πραγματικότητα ένας άλλος άνθρωπος, «απολύτως πιο ευάλωτη και απολύτως πιο συναισθηματική». Σημαντικό ρόλο σ’ αυτήν την κινηματογραφική της μεταμόρφωση έπαιξαν και τα τραγούδια, όπως «Είμαι γυναίκα του γλεντιού» και «Του αγοριού απέναντι», τα οποία κλήθηκε να ερμηνεύσει στις συγκεκριμένες ταινίες και γνώρισαν τεράστια εμπορική επιτυχία.

Και Αγγελόπουλο. Το χαρακτηριστικό αποτύπωμα που άφησε στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο χρόνια αργότερα έγινε το διαβατήριό της για τον σύγχρονο όπου την περίμεναν σημαντικές συνεργασίες. Η πιο χαρακτηριστική είναι με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο στις ταινίες «Οι κυνηγοί» και «Ταξίδι στα Κύθηρα» ενώ μερίδιο διεκδικεί κι αυτή με τον Κώστα Βρεττάκο στα «Παιδιά της χελιδόνας» που της απέφερε βραβείο Α’ γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1987. Η ίδια βέβαια παρέμεινε συγκρατημένη ως προς τις καλλιτεχνικές της ιδιότητες, αφού όπως ανέφερε σε συνέντευξή της «Δεν πίστευα ότι είχα κανένα τεράστιο ταλέντο ως ηθοποιός, passable. Δεν έχω τη στόφα της σταρ, το ιδεώδες του Ρωμιού». Με την άνθηση της τηλεόρασης, η Μαίρη Χρονοπούλου δοκιμάστηκε και στη μικρή οθόνη με αξιομνημόνευτο τον ρόλο της Μαίρης Μωυσιάδου στο «Μάνα είναι μόνο μία» του Mega τη διετία 1992 – 1994. Η πιο πρόσφατη εμφάνισή της ήταν φέτος στο «Ετερος Εγώ Νέμεσις» του Σωτήρη Τσαφούλια. Στο θέατρο συνεργάστηκε με μεγάλους θιάσους της Αθήνας και υπηρέτησε με την ίδια προσήλωση τα διαφορετικά είδη δραματουργίας.

Τον Ιούνιο 2021 η Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου απένειμε στην ηθοποιό το Βραβείο Συνολικής Προσφοράς που με τη «ρώμη της παρουσίας της σφράγισε μια σειρά κινηματογραφικών ειδών», όπως ανέφερε χαρακτηριστικά η ανακοίνωση.

Τον Αύγουστο του 1975 παντρεύτηκε τον πρώην δήμαρχο Σπάτων και πρώην βουλευτή Δήμο Μπότσαρη αλλά ο γάμος τους δεν διήρκεσε πολύ. Αδοξο τέλος είχε και ο τριετής αρραβώνας της με τον ηθοποιό Ανδρέα Μπάρκουλη.