Η αποθέωση {LF}του αυτονόητου

Ο δήμαρχος της Πάτρας Κώστας Πελετίδης αποθεώνεται γιατί έκανε το αυτονόητο: φρόντισε το στάδιο της πόλης του, την ολυμπιακή κληρονομιά του Παμπελοποννησιακού, να μην καταρρεύσει και το παρέδωσε στους πολίτες.

Αυτό που θα έπρεπε να είναι η κανονικότητα μετατράπηκε σε εξαίρεση και αντί να ντραπούμε σαν λαός αναζητούμε πολιτικά τσιτάτα και θεματολογία απόδρασης για να αλλάξουμε ατζέντες.

Ποτέ επιτέλους θα πούμε ως λαός «ως εδώ η αδιαφορία, η λούφα και ο ωχαδερφισμός»; Πότε θα θέσουμε τον δάκτυλον εις τον τύπον των ήλων; Πότε θα σταματήσουμε να δικαιολογούμε τα αδικαιολόγητα για να μην ταράξουμε το ζεν του υπευθύνων;

Το κράτος έχει το ονοματεπώνυμο όσων το υπηρετούν. Δεν είναι κάτι άγνωστο, άπιαστο, δεν είναι φάντασμα. Η κατάντια του Ολυμπιακού Σταδίου την οποία είχαν επισημάνει οι ξένοι χρόνια πριν, αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου. Δεν υπάρχει στην Ελλάδα μεταλλική γέφυρα που να έχει τοποθετηθεί την τελευταία πενταετία και να μην είναι σκουριασμένη. Ποιος φταίει; Η κλιματική αλλαγή;

Οι εικόνες από το νοσοκομείο «Αγία Ολγα» και όχι μόνο είναι θλιβερές και αποκρουστικές. Πέρα από την πολιτική ευθύνη υπάρχει και η ατομική. Για τη συντήρηση των νοσοκομείων πληρώνονται τεχνίτες πολλοί από τους οποίους αντί να βρίσκονται στα πόστα τους εξυπηρετούν δικές τους δουλειές και βέβαια τα έσοδα δεν φαίνονται πουθενά. Σε δύο περιπτώσεις οι υδραυλικοί με τους οποίους συνεργάστηκα ήταν υπάλληλοι σε νοσοκομεία – το πληροφορήθηκα μετά. Και δεν είναι οι μόνοι βέβαια. Συντηρητής ενός εκ των πιο γνωστών πάρκων πέριξ της Αθήνας όταν προσελήφθη ίδρωνε τη φανέλα, προκαλώντας τον θαυμασμό των πολιτών. Εναν χρόνο μετά ο ίδιος υπάλληλος έχει βγάλει ρίζες στην καρέκλα γιατί όπως λέει «αισθάνομαι κορόιδο να δουλεύω μόνο εγώ». Και βέβαια παίρνει κι αυτός τις εξωτερικές δουλίτσες του, αμειβόμενος με χρήματα που είναι πιο μαύρα και από το πετρέλαιο τη στιγμή που δραπετεύει από τα έγκατα της γης. Παραδείγματα, πολλά και πιο σοβαρά.

Ολοι κατηγορούν το κράτος για την ανεπάρκειά του, όταν οι ίδιοι είμαστε το κράτος. Η διάλυσή του είναι ο  αντικατοπτρισμός της νοοτροπίας μας, της τεμπελιάς μας, της ανεπάρκειάς μας.