Ηχο{LF}Δύναμα

Κουιντέτο Πνευστών της Φιλαδέλφειας:
Οι πλήρεις ηχογραφήσεις
στην Columbia, SONY, 12 CD

Το Φεστιβάλ Αθηνών ξεκίνησε τη λειτουργία του στα μέσα της δεκαετίας του ’50. Και πάρα πολύ γρήγορα έγινε απόλυτο σημείο αναφοράς της εποχής του, με κύρια «δύναμή» του φυσικά το γεγονός ότι οι συναυλίες και οι παραστάσεις δίνονταν όλες ακριβώς κάτω από την Ακρόπολη. Κάτι που καμία άλλη πόλη στον κόσμο δεν μπορούσε, ό,τι άλλο κι αν προσέφερε, να ανταγωνιστεί. Τα πιο μεγάλα ονόματα και σχήματα Ευρώπης και Αμερικής συνωστίζονταν για να περάσουν από το Ωδείο του Ηρώδου Αττικού, είτε ήταν πασίγνωστα, όπως λ.χ. ο Χέρμπερτ φον Κάραγιαν και η Κρατική Οπερα της Βιέννης, είτε λιγότερο γνωστά στο ευρύ κοινό, αλλά που συγκέντρωναν το ενδιαφέρον όλων όσοι ήξεραν καλά τη μουσική, όπως το Κουιντέτο Πνευστών της Φιλαδέλφειας – που, μάλιστα, το δεύτερο, δεν θα εμφανιζόταν στο Ηρώδειο, αλλά σε έναν άλλο τόπο συναυλιών και ρεσιτάλ που αξιοποιούσε τότε επίσης με μεγάλη επιτυχία το Φεστιβάλ, στη Στοά του Ατταλού.

Γιατί «θα»; Επειδή, εκείνη τη χρονιά, όλα κατέρρευσαν: Το αθηναϊκό κοινό, όπως και οι πολυάριθμοι τουρίστες της εποχής που κάθε χρόνο συγκεντρώνονταν για το Φεστιβάλ, δεν μπόρεσαν τελικά να απολαύσουν ούτε τον Κάραγιαν και την Οπερα της Βιέννης, ούτε το Κουιντέτο της Φιλαδέλφειας, ούτε τίποτα άλλο από το πολύ εντυπωσιακό χορταστικό διεθνές πρόγραμμα της μοιραίας εκείνης χρονιάς, του μαύρου έτους 1967: οι απριλιανοί «σωτήρες» ανάμεσα σ’ όλα τ’ άλλα που κατέστρεψαν, ήταν κι αυτό: οι πιο σημαντικές διεθνείς συμμετοχές ακυρώθηκαν αμέσως μόλις κατέλαβαν την εξουσία.

Αυτή είναι η μικρή ελληνική ιστορία αυτού του σπουδαίου Κουιντέτου, ενός από τα κορυφαία στον κόσμο στην εποχή του, που απαρτιζόταν από τα πρώτα όργανα της περίφημης Ορχήστρας της Φιλαδέλφειας ουσιαστικά στα χρόνια του Ευγένιου Ορμαντι – τα όχι και λίγα, καθώς έμεινε διευθυντής της περίπου… μισόν αιώνα! Τώρα, η SONY ανασύρει για πρώτη φορά το σύνολο των ηχογραφήσεων του Κουιντέτου στην Columbia που εδώ και χρόνια της ανήκει και που οι περισσότερες δεν έχουν δει ποτέ το φως σε μορφή CD: από τα 12 που υπάρχουν εδώ, μόνον τα 4 μέχρι τώρα. Και το κάνει με τον γνωστό τρόπο όπως σε όλη αυτή την τεράστια πλέον σειρά του καταλόγου της, την πιο επιτυχημένη του είδους της: με έναν εξαιρετικά φροντισμένο τρόπο και στον ήχο και στην τεκμηρίωση.

Το Κουιντέτο, που σταδιακά απέκτησε θρυλικές διαστάσεις και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, ιδρύθηκε το 1950 και άρχισε να ηχογραφεί το 1953, ενώ η τελευταία του ηχογράφηση έγινε 15 χρόνια αργότερα, το 1968. Οπως όλα τα σχήματα της εποχής του, ειδικά στις Ηνωμένες Πολιτείες, ένα μεγάλο μέρος του ρεπερτορίου του ήταν αφιερωμένο στη σύγχρονη μουσική της εποχής του και σε αμερικανούς συνθέτες που έγραφαν αρκετά για τέτοια σύνολα. Φυσικά, στο διάστημα αυτό, υπήρξαν κάποιες αλλαγές στη σύνθεσή του, όμως, τα σταθερότερα μέλη του ήταν κάποιοι από τους πιο σημαντικούς πνευστούς στην ιστορία των οργάνων τους στις ΗΠΑ: ο μεγάλος κορνίστας Mason Jones, ο ομποΐστας John de Lancie, ο οποίος μάλιστα είχε μετάσχει στην Απόβαση στη Νορμανδία και ως αμερικανός στρατιώτης στην Ευρώπη είχε φτάσει στον Ρίχαρντ Στράους και είχε συνδεθεί και με τον ίδιο και το Κοντσερτίνο του, αλλά και ο εξίσου σπουδαίος κλαρινετίστας Anthony M. Gigliotti.

Αυτοί είναι οι κύριοι, αλλά όχι βέβαια οι μόνοι, μουσικοί που ακούει κανείς σε αυτή την «πεντάστερη» νέα έκδοση, με ένα εκπληκτικά καλά ηχογραφημένο και, κυρίως, υποδειγματικά ερμηνευμένο μοναδικά γοητευτικό μουσικό υλικό που ξεκινά από τον Βιβάλντι, διαπερνά όλη την ιστορία της μουσικής και καταλήγει σε έργα που ηχογραφήθηκαν μόλις είχαν γραφτεί από τους συνθέτες τους, όπως τα δύο ύστερα αριστουργήματα του Ernst Toch.