Υποχρέωση και ευθύνη

Η είδηση πως μια 12χρονη έσβησε τσιγάρο στο στήθος μιας 13χρονης στη Θεσσαλονίκη ήρθε να προστεθεί σε μια σειρά από βίαιες συμπεριφορές που έρχονται στη δημοσιότητα και αποτυπώνουν τη σχέση της ελληνικής κοινωνίας με τη βία. Η χρήση της, όπως φαίνεται, δεν περιορίζεται σε ομάδες ενηλίκων, αλλά καλλιεργείται ως κουλτούρα ακόμα και μέσα στα σχολεία, με τους αρμοδίους να γυρνούν το κεφάλι από την άλλη αν δεν υπάρξει καταγγελία.

Πολλές φορές, όλο και περισσότερες το τελευταίο διάστημα, η επικαιρότητα μας φέρνει αντιμέτωπους με μια απογοητευτική πραγματικότητα. Πότε μια κοινωνία εκφυλίζεται πραγματικά; Oταν η βία γίνεται ρουτίνα, καθημερινότητα στις διαμορφωτικές ηλικίες που τα παιδιά μπορούν να μάθουν να συμπεριφέρονται και να δρουν διαφορετικά. Oλα αυτά τα περιστατικά δείχνουν πως οι νεότερες γενιές όχι μόνο δεν μαθαίνουν από τα λάθη των προηγουμένων, αλλά αντιθέτως αντιγράφουν τις χειρότερες συνήθειές τους, ενεργούν με βάση τα κατώτερα ένστικτά τους.

Η σκληρότητα των ανηλίκων, σε αντίθεση με τη σκληρότητα των ενηλίκων, μπορεί να σταματήσει. Χρειάζεται κανόνες και διάθεση. Οχι μόνο από τον οικογενειακό και κοινωνικό περίγυρο των παιδιών, αλλά και από το οργανωμένο κράτος, το οποίο έχει και υποχρέωση και ευθύνη να αλλάξει το παράδειγμα: η έξη στη βία είναι αποτέλεσμα, όμως, όπως είδαμε τη δεκαετία της κρίσης χρέους, μπορεί να είναι και η βάση για μια πολιτική στροφή στα άκρα.