Από καρατερίστας, με ρόλο

Και τελικά, όσοι ψήφισαν τον ευειδή και χαρίεντα Κασσελάκη έφεραν από την πίσω πόρτα τον Παύλο τον Πολάκη! Μεγάλη επιτυχία. Ο οποίος, από χθες, έπιασε δουλειά – πριν ακόμα αρχίσει τις επίσημες συσκέψεις. Επιδιώκοντας να μηδενίσει τον Γρηγόρη Γεροτζιάφα, ο οποίος αποχώρησε μετά τις εξελίξεις από τον ΣΥΡΙΖΑ, όχι τόσο για την πολιτική του ταυτότητα όσο για την επιστημονική του. Του χρεώνει τη στάση του την περίοδο της πανδημίας: «Με αριστερό ένδυμα νομιμοποίησες Τσιόδρες, Μαγιορκίνηδες και Βασιλακόπουλους αλλά και τον Μητσοτάκη», του λέει, επειδή δεν υποστήριξε τις αλλόκοτες θεωρίες του ιδίου του Πολάκη. Ο οποίος Πολάκης κινήθηκε στα όρια της προτροπής για αντιεμβολιαστική στάση, που συνοψίστηκαν στην εμβληματική προτροπή του για τη διεκδίκηση της περίφημης ιμβερμεκτίνης – ενός φαρμάκου που χρησιμοποιείται ως αντιπαρασιτικό στην κτηνιατρική, το οποίο διεκδικούσε να δίνεται για τη θεραπεία του Covid.

Ο Πολάκης, ως ένας εκ των Ηρακλέων του στέμματος του καινούργιου προέδρου, αποδεικνύεται ακόμα μια φορά ιδιαίτερα ανθεκτικός. Οχι μόνο γλίτωσε τη διαγραφή λίγο πριν από τις εκλογές του περασμένου Μαΐου, αλλά επέστρεψε έτοιμος να επαναλάβει, από τη νέα θέση του, του υπερσυντονιστή της Κοινοβουλευτικής Ομάδας (επικεφαλής, πλέον, και του Τσακαλώτου και της Αχτσιόγλου), τον παλιό καλό εαυτό του. Αναζητώντας, επιτέλους, πρωταγωνιστικό ρόλο στο ίδιο, το γνωστό έργο της εχθροπάθειας, που υποκατέστησε την πολιτική με ένα αέναο κυνήγι φαντασμάτων – τα πρώτα χρόνια του ο ΣΥΡΙΖΑ κυνηγούσε το μνημόνιο, κι όταν έγινε μνημονιακό κόμμα κυνηγούσε τους αντιπάλους του, μετά το 2019 ιδίως τον Μητσοτάκη.

Διότι ένα από τα προβλήματα ήταν ότι ο Πολάκης, από τη στιγμή που εμφανίστηκε στο πολιτικό προσκήνιο, υπήρξε δευτεραγωνιστής. Με το μουστάκι και την κρητική χροιά της ομιλίας του, μου θύμιζε ανέκαθεν τον Φερνάντο Σάντσο στις ταινίες του Τζέιμς Πάρις. Με αφηγηματικούς όρους, ήταν πάντα ένας καρατερίστας. Ο ολίγον κωμικός χαρακτήρας των μυθιστορημάτων που γράφονται μετά την εμφάνιση του Θερβάντες και του «Δον Κιχώτη» του – ή, καλύτερα, όχι των μυθιστορημάτων αλλά των αφηγημάτων της παραλογοτεχνίας: ο Σπίθας του Μικρού Ηρωα, ο Πεπίτο του Μικρού Σερίφη, ο καθηγητής Μυστήριος του Μπλεκ… Δεν διατύπωνε αυτός την πολιτική του κόμματός του, την επαναλάμβανε.

Οταν, π.χ., ως κυβέρνηση, ο ΣΥΡΙΖΑ επιδίωκε να φιμώσει συγκεκριμένα ΜΜΕ και δημοσιογράφους, μπορεί ο Πολάκης να ήταν υπουργός αλλά δεν ήταν αυτός που κινούσε τα νήματα των μηχανισμών χειραγώγησης (άλλωστε ο Νίκος Παππάς καταδικάστηκε γι’ αυτό). Οταν απειλούσε να θάψει δημοσιογράφους δέκα μέτρα κάτω από τη γη κανείς δεν τον φοβήθηκε, το κυνήγι των δημοσιογράφων το είχε αναλάβει ο ίδιος ο Τσίπρας. Ούτε στην προσπάθεια παραπομπής δέκα πολιτικών πρωταγωνίστησε ο Πολάκης – απλώς γέλαγε στη Βουλή με την οδύνη του Παναγιώτη Πικραμμένου. Το ιατρικό βάρος του το χαρακτήριζε η χειρουργική επιτηδειότητά του στις αιμορροΐδες, όχι ο ανύπαρκτος μεταρρυθμιστικός του οίστρος.

Γίνεται ο καρατερίστας πρωταγωνιστής; Ο Τσίπρας γνώριζε πολύ καλά με ποιον είχε να κάνει, γι’ αυτό και τον προστάτεψε: κάθε ιστορία χρειάζεται και λίγη ιλαρότητα. Αντίθετα, η επιστροφή του Πολάκη επί Κασσελάκη, με ρόλο αναντίστοιχο των προσόντων του, μπορεί να τον εκθέσει ανεπανόρθωτα, όχι τόσο στους αντιπάλους του όσο στους συντρόφους του. Αυτούς που μένουν κι αυτούς που σκέπτονται να φύγουν. Αν ήμουν στη θέση του, θα παρίστανα στο εξής τον θεσμικό – αφήνοντας στην Αυγέρη, που το ‘χει, τον παλιό του ρόλο.

Τα τελευταία λόγια του Γκαίτε

Το πιο δημοφιλές από τα λάθη διακεκριμένων συριζαίων που επισήμανα προχθές ήταν αυτό του καθηγητή Νικόλα Φαραντούρη, με τον Γκαίτε και το φως. Οπως παρατηρεί ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας Νίκος Ψαρρός, αν ο κ. Φαραντούρης ήταν καθηγητής όχι στη Γαλλία αλλά στη Γερμανία, δεν θα έκανε τέτοιο λάθος. Επειδή η τελευταία πλάνη του Γκαίτε είναι τόσο εμπεδωμένη στη γερμανική εκπαίδευση ώστε να κυκλοφορεί το εξής ανέκδοτο:

Τα τελευταία λόγια του Γκαίτε ήταν στην πραγματικότητα «Μer liecht das kisse schief» («Το μαξιλάρι μου είναι στραβά βαλμένο), στη διάλεκτο της Φρανκφούρτης που μίλαγε. Είπαν κατόπιν ότι είπε «Μehr licht» (Περισσότερο φως) για να μη μειωθεί η αίγλη του.

Αν πάντως αναρωτιέστε που ξέρουμε, στην Ελλάδα, τουλάχιστον οι μεγαλύτεροι σε ηλικία, την ιστορία, όπως μου αποκαλύπτει και ο φίλος Γ.Γ. από την Αρτα, το περιστατικό έχει καταγράψει σε ένα από τα βιβλία του ο Νίκος Τσιφόρος. Ενδεικτικό του πώς, ακόμα και συγγραφείς με λαϊκή θεματολογία και ανάλογο κοινό, κατείχαν γνώσεις από ένα σχολείο – αυτόνομη βαθμίδα παιδείας, που δεν ήταν απλός προθάλαμος εξετάσεων.