Πότε θα πεθάνει {LF}η τηλεόραση;

Λίγο μετά την αλλαγή του αιώνα (2005-2008) πολλοί «ειδικοί», εντυπωσιασμένοι από τις κατακλυσμιαίες εξελίξεις της τεχνολογίας στον χώρο των ΜΜΕ, έσπευσαν να αναγγείλουν τον «θάνατο της τηλεόρασης». Πόσο έξω έπεσαν. Η τηλεόραση απελευθερώθηκε από το στενό πλαίσιο των συχνοτήτων και της καλωδιακής σύνδεσης που μέχρι τότε ήταν οι μοναδικοί τρόποι για να φτάσει η εικόνα στο σπίτι μας και αξιοποίησε τη δορυφορική και κυρίως τη μέσω internet (ΟΤΤ) δυνατότητα μετάδοσης περιεχομένου για να εξελιχθεί σε κάτι νέο και να γιγαντωθεί.

Μετασχηματίστηκε έτσι από μια συσκευή που μεταδίδει σειριακά ένα συγκεκριμένο, χρονικά προσδιορισμένο πρόγραμμα στη βασική πηγή ενημέρωσης και ψυχαγωγίας με εντυπωσιακό πλούτο εναλλακτικών επιλογών όχι μόνο ως προς το τι μπορεί να δει κανείς, αλλά και ως προς το πότε και σε ποια συσκευή (TV, laptop, κινητό) θέλει να το δει. Και ενώ οι συζητήσεις και οι απόψεις για το «τι είναι τηλεόραση» πολλαπλασιάζονταν και φούντωναν σε συνέδρια και κλαδικές συναντήσεις, οι τηλεθεατές αδιαφόρησαν πλήρως για το ποιος και πώς στέλνει την εικόνα στο σπίτι τους και ασχολήθηκαν μόνο με το περιεχόμενο αυτό καθαυτό. Σήμερα το επαγγελματικά παραγόμενο περιεχόμενο που έχει εικόνα και ήχο, ανεξαρτήτως του πώς φτάνει στον καταναλωτή, ποιος το παράγει, αν έχει άμεσο κόστος ή διαφήμιση, αν βασίζεται σε σενάριο ή όχι, αν είναι ζωντανό ή μαγνητοσκοπημένο, είναι τηλεόραση. Και είναι καλύτερη και πλουσιότερη από ποτέ.

Η μετεξέλιξη αυτή συντελέστηκε σε ένα σχετικά μικρό χρονικό διάστημα και υπάρχουν συγκεκριμένες στιγμές που σηματοδοτούν αυτή την αλλαγή: Η πρώτη είναι το 2013 όταν τοNetflix, λίγα χρόνια μετά την εμφάνισή του το 2007, προσφέρει, σε σχετικά προσιτό κόστος, μια εκπληκτική σειρά («House of Cards»), η οποία δεν είχε τίποτα να ζηλέψει σε επίπεδοπαραγωγής και συντελεστών από τις ακριβότερες ταινίες του Χόλιγουντ. Ηταν διαθέσιμη στην τηλεόρασή μας και μάλιστα όλα τα επεισόδια της σεζόνγια νατα παρακολουθήσουμε όποτε θέλουμε. Ηταν τότε που ο όρος «binge watching» (παρακολουθώ πολλά επεισόδια το ένα μετά το άλλο) πρωτοεμφανίζεται και καθιερώνεται. Την επόμενη χρονιά ο ηθοποιός που κατέκτησε την κορυφαία διάκριση στη βιομηχανία του κινηματογράφου ήταν ο ίδιος που διεκδίκησε το ανώτατο βραβείο και στη βιομηχανία της τηλεόρασης. Ο Matthew McConaugheyκέρδισε το Οσκαρ Α’ ανδρικού ρόλου για την ταινία«Dallas Buyers Club» και παράλληλα ήταν υποψήφιος για το βραβείο ΕΜΜΥ για την ερμηνεία του στη θρυλική σειρά«True Detective».

Από το σημείο αυτόδεν υπήρξε επιστροφή. Η τηλεόραση είχε θριαμβεύσει γκρεμίζοντας κάθε προκατάληψη για το αν μπορεί κανείς να παρακολουθήσει ποιοτικό περιεχόμενο στη μικρή οθόνη, που πια είχε μεγαλώσει κυριολεκτικά και μεταφορικά. Τα μεγαλύτερα αστέρια του κινηματογράφου, που πριν από λίγα χρόνια θα θεωρούσαν – και δικαίως – ότι έφτασε το τέλος της καριέρας τους αν εμφανίζονταν σε τηλεοπτική σειρά, τώρα το επιδιώκουν. Αλλά κι άλλοι πολύ σημαντικοί συντελεστές (σκηνοθέτες, παραγωγοί, σεναριογράφοι) όπως ο Steven Soderberg, η Jane Campion και οι αδελφές Wachowski, για να αναφέρουμε μόνο κάποιους, ακολουθούν τα βήματα που είχαν πρώτα τολμήσει ιερά τοτέμ του σινεμά, όπως ο Scorsese («Boardwalk Empire», «Vinyl») και ο Spielberg («Band of Brothers»). Τότε, η επιλογή τους είχε προκαλέσει αίσθηση. Τώρα, οι προσδοκίες μας γίνονται όλο και υψηλότερες. Αν, λοιπόν, θέλει κάποιος να μιλήσει ντε και καλά για θάνατο, ας τον αναζητήσει αλλού, γιατί η τηλεόραση φαίνεται να μην έχει φτάσει καν στο απόγειο της εξέλιξής της.

Ο Σπύρος Ζαβιτσάνος είναι σύμβουλος Alter Ego Media