Ο θεατράλε Ιωαννίδης {CR}

Ο κουρνιαχτός του ντέρμπι καταλάγιασε, οι Πράσινοι σκούπισαν τα δάκρυά τους, οι Κιτρινόμαυροι χάρηκαν τον παράδεισό τους και ο Τύπος, ανάλογα τα αισθήματά του, κατέληξε στους αποδιοπομπαίους τράγους και στις δικές του αναλύσεις.

Η στήλη θα ξεφύγει από τα τετριμμένα και θα εστιάσει σε έναν παίκτη του Παναθηναϊκού, τον Φώτη Ιωαννίδη, και τη συμπεριφορά του στον αγωνιστικό χώρο.

Βασικό χαρακτηριστικό τού άλλοτε ποδοσφαιριστή του Λεβαδειακού στον αγωνιστικό χώρο είναι το θεατράλε. Οι έντονες χειρονομίες του, η έκφραση της απογοήτευσης όταν χάνει ευκαιρία για γκολ, κυρίως χτυπώντας με το χέρι του τον αγωνιστικό χώρο, η δυσαρέσκεια που ζωγραφίζεται στο πρόσωπό του όταν οι συμπαίκτες του δεν κάνουν τη σωστή επιλογή, να του δώσουν δηλαδή πάσα.

Επιλέγοντας αυτή τη συμπεριφορά, ο Ιωαννίδης προσπαθεί να επικοινωνήσει με την εξέδρα. Να τους πει τι σκέφτεται, τι αισθάνεται κάθε στιγμή. Ουσιαστικά να γίνει ένας από αυτούς που παρακολουθούν το παιχνίδι και ασκούν κριτική. Μόνο που ο πρωταγωνιστής είναι ο ίδιος και με τον τρόπο του μετατρέπεται σε υποβολέα των σκέψεών τους. Είναι σαν να τους λέει «ναι, έχασα την ευκαιρία, αλλά κοιτάξτε με, είμαι κι εγώ το ίδιο απογοητευμένος όπως κι εσείς» ή «είδατε που δεν μου έδωσαν πάσα; Δεν φταίω εγώ, αλλά ο άλλος».

Ο τρόπος του Ιωαννίδη κάνει δουλίτσα καθώς έχει μετατραπεί σε ένα από τα αγαπημένα παιδιά της εξέδρας. Κι αυτός το απολαμβάνει, όπως άφησε να εννοηθεί όταν άκουσε να φωνάζουν το όνομά του στο Ολυμπιακό Στάδιο, στο ματς με τη Βιγιαρεάλ. Δεν είναι κακό. Και ο Ρονάλντο τα ίδια κάνει και τον αποθεώνουμε. Βέβαια ο Ιωαννίδης δεν πρόκειται να γίνει ποτέ σαν τον CR7 για δύο βασικούς λόγους. Ο πρώτος είναι η φυσική του κατάσταση. Σε κάθε κούρσα που κάνει, είτε είναι στο πρώτο λεπτό είτε στο εξηκοστό, δείχνει μπαφιασμένος. Ο δεύτερος είναι η θέση που αγωνίζεται. Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς έπρεπε να έχει διακρίνει πως ο Ιωαννίδης διαθέτει τα προσόντα ενός «δεκαριού» και όχι ενός καθαρόαιμου επιθετικού. Η τεχνική του κατάρτιση και η διορατικότητά του στον αγωνιστικό χώρο που του επιτρέπει να βλέπει το παιχνίδι δύο φάσεις αργότερα αποτελούν σπάνια στοιχεία για έναν παίκτη, όσο σπάνιο μπορεί να είναι ένα αυθεντικό «δεκάρι».