Στίγμα

Η υπερέκθεση «καίει»

Ο Κασσελάκης εδώ, ο Κασσελάκης εκεί, ο Κασσελάκης παραπέρα. Ο Κασσελάκης κοιμήθηκε σπίτι του, ο Κασσελάκης προτίμησε να κοιμηθεί στο ξενοδοχείο, ο Κασσελάκης παρότι εφοπλιστής δεν έχει σταθερή σύνδεση, ο Κασσελάκης έχει καρτοκινητό. Ο Κασσελάκης πηγαίνει στον Γερμανό και βάζει μονάδες μόνος του στο καρτοκινητό, ο Κασσελάκης δεν έχει αυτοκίνητο, ο Κασσελάκης μετακινείται με το μετρό, ο Κασσελάκης γυρίζει στο κέντρο και βγάζει selfies με τους περαστικούς. Ο Κασσελάκης πήγε Λυκαβηττό, ο Κασσελάκης χόρεψε στους ρυθμούς της μπάντας του Πάνου Μουζουράκη, ο Κασσελάκης πίνει καφέ στο καφέ της γειτονιάς του στον Νέο Κόσμο, ο Κασσελάκης πηγαίνει γυμναστήριο, ο σκύλος του Κασσελάκη έκανε «κακά» στον δρόμο, ο Κασσελάκης τα μάζεψε τα «κακά», ο Κασσελάκης είναι αυθόρμητος, ο Κασσελάκης είναι φιλικός, ο Κασσελάκης δεν μιλάει καλά ελληνικά, ο Κασσελάκης μιλάει τέλεια αγγλικά, ο Κασσελάκης γίνεται ανάρπαστος παντού, ο Κασσελάκης… ο Κασσελάκης… ο Κασσελάκης…

Δεν ξέρω ποιος το συμβουλεύει το αγόρι, αλλά αν υπάρχει κάποιος σοβαρός, που να έχει και γνώση από επικοινωνία, θα πρέπει να του εξηγήσει ότι αυτή η υπερέκθεση, το διαρκές expose που λέμε και στην εύανδρο Ηπειρο, δεν θα του βγει σε καλό στο τέλος. Γιατί η διαρκής έκθεση στα Μέσα, το ξέρουν αυτό οι παλιοσειρές της πολιτικής, είναι σαν το τζάκι. Αν πλησιάσεις πολύ, καίγεσαι, αν απομακρυνθείς, κρυώνεις – πρέπει να βρεις τον μέσο όρο, τη σωστή απόσταση…

Πίκρα ατελείωτη…

Οπως σωστά προέβλεψε μόλις προχθές ο Αλέξης, ο βετεράνος, ο απόμαχος, με τον ΣΥΡΙΖΑ δεν θα πλήξουμε. Αυτό είναι ένα παράπλευρο της εκλογής Κασσελάκη, πολύ ευχάριστο νέο. Θα περάσουμε τέλεια το επόμενο διάστημα – ως τις ευρωεκλογές τουλάχιστον. Δεν αναφέρομαι τυχαία στις ευρωεκλογές, νομίζω ότι εκεί θα υπάρξει η τέλεια, η τελική κρίση. Τώρα, όσα παρακολουθούμε δεν είναι παρά τα προεόρτια των όσων θα συμβούν. Και θα είναι εξαιρετικά. Αν κρίνω μάλιστα από τις αντιδράσεις μερικών που βγήκαν ήδη – δεν άντεξαν και πολύ να περιμένουν – στο «μεϊντάνι», σε λίγο, στο κόμμα της χαράς, θα παίζουν κουτουλιές. Για να μην πω ότι θα πηγαίνουν και τοίχο τοίχο (ασφαλής μέθοδος εξόδου από εμπόλεμη περιοχή για να μη σε βρει τίποτε πισώπλατα).

Ας πούμε, πέφτω πρωί πρωί, χθες, τυχαία πάνω σε Νίκο Φίλη. Εχει πάει στον ΑΝΤ1, σε Παπαδάκη – Αναστασοπούλου, να πει τον πόνο του για τον Κασσελάκη, και αρχίζει να λέει διάφορα, τα οποία προφανέστατα τα έχουν συζητήσει μεταξύ τους οι συριζοδεινόσαυροι με το που έγινε γνωστό το αποτέλεσμα της συντριβής της Εφης Αχτσιόγλου. Ο Φίλης πάει στην αρχή να πλασάρει τη «μεταπολιτική» καραμέλα, αλλά πώς να κρατηθεί στην πίκρα του απάνω; Και να το φαινόμενο του Μπέπε Γκρίλο και στην Ελλάδα, και να το θέαμα που έχει αντικαταστήσει την ουσία, και να ο Τραμπ ή κάτι σαν τον Τραμπ στα μέρη μας. Και αφού τα είπε όλα αυτά, μετά άρχισε να ρίχνει ποινές: φταίει κι ο αρχηγισμός του Τσίπρα που έφερε τον μεσσιανισμό του Κασσελάκη. Ασε που εκεί που περνούσε πριονοκορδέλα τον πρόεδρο Αλέξη, μέχρι ολετήρα του ΣΥΡΙΖΑ(!!) τον περιέγραψε – πίκραααα ατελείωτη, μιλάμε.

Πήγαν να με πάρουν τα κλάματα, όπως ήταν αναμενόμενο…

…και νεύρα

Συγκρατήθηκα. Αλλά για λίγο. Γιατί μετά δάκρυα κύλησαν στα βαθουλωμένα από την πίκρα μάγουλά μου. Οχι τυχαία. Μου συνέβη μόλις διάβασα ότι έκανε παρέμβαση και ο Μήτσος ο Παπαδημούλης, που ανήγγειλε – προς μεγάλη απογοήτευση δική μου και του πλήθους των πραγματικών αριστερών αυτού του τόπου – ότι τελείωσε με την Ευρωβουλή μετά τις εξελίξεις με Κασσελάκη. Δεν θα θέσει υποψηφιότητα! Στην αμυδρή υποψία ότι πιθανότατα να μην τον συμπεριελάμβανε στο ψηφοδέλτιο ο νέος αρχηγός, δεν χρειάζεται να απαντήσει κανείς, διότι η απάντηση είναι αυτονόητη. Δεν στέκομαι καν σε αυτό λοιπόν, παρά μόνο για να δηλώσω τη στεναχώρια μου – με καταλαβαίνετε, φαντάζομαι, τι περνώ κι εγώ με όσα συμβαίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ.

Ομως ο Μήτσος ο Παπαδημούλης δεν περιορίστηκε στην αναγγελία της σκληρής «τιμωρίας» που επέβαλε στον Κασσελάκη, με το ότι δεν θα είναι υποψήφιος στις ευρωεκλογές. Εβγαλε και κραυγή αγωνίας για την ενότητα του κόμματος. Εμμέσως. Γιατί τέτοιος ήταν πάντα ο Μητσάρας. Συγκεκριμένα, τα έβαλε και με τον ναύαρχο Αποστολάκη, ο οποίος σε μια έκρηξη «αλαζονείας» – κατά τον Μήτσο – δήλωσε σε συνέντευξή του το, κατ΄ εμέ, αυτονόητο, ότι δηλαδή «όποιος δεν θέλει (να ακολουθήσει στο εγχείρημα με Κασσελάκη), να μείνει στην άκρη».

Κατά τον πατριώτη μου Μήτσο Παπαδημούλη, όμως, ο ναύαρχος «πρόφερε με ευκολία τη λέξη διάσπαση» και πρέπει «να το ξανασκεφτεί». Διότι «δεν είναι αυτή η ώρα να εκπέμπονται τέτοια μηνύματα αλαζονείας και ισχύος»!! Δεν διευκρίνισε ωστόσο ποια είναι η πιο κατάλληλη ώρα. Τρεις παρά τέταρτο; Πέντε παρά είκοσι; Επτάμισι το πρωί;

Χάλια τα νεύρα, έχω να σημειώσω. Σοβαρά χάλια…

Ενοχλήθηκε από τις εκκαθαρίσεις

Αντιθέτως προς τους δύο αυτούς, τον Φίλη και τον Παπαδημούλη, που έχουν πάθει τρα-λα-λα, επιθυμώ να εξάρω τη σοβαρή στάση του Γιάννη Ραγκούση, του φίλου μου, ο οποίος, αν και στη χορεία των ηττημένων της μάχης της Κυριακής, επέλεξε αντί δηλώσεων σε live εκπομπές τη συγγραφή κειμένου στο Facebook. Ο Γιάννης δεν είναι κανένας χθεσινός να παρασυρθεί από το συναίσθημα του ηττημένου. Γράφει κείμενο αν είναι να τοποθετηθεί. Διότι το κείμενο μπορείς να το διαβάσεις, να το ξαναδιαβάσεις, να κόψεις, να «ράψεις», να εντοπίσεις λάθη και παραλείψεις, να το διορθώσεις και εν τέλει να το «χτενίσεις», που λέμε, πριν πατήσεις «δημοσίευση».

Ο Γιάννης λοιπόν θέτει εμμέσως πλην σαφώς το θέμα των εκκαθαρίσεων που ξεκίνησαν με άγριο τρόπο οι νικητές. Και αναφέρεται σε δύο περιπτώσεις: στην εκπαραθύρωση του Θανάση Θεοχαρόπουλου από τη θέση του διευθυντή της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και του εκπροσώπου Τύπου του κόμματος Στέργιου Καλπάκη. Τον πρώτο τον ενημέρωσαν τηλεφωνικά ότι θα τον αντικαταστήσει ο ξάδερφος Γιώργος (Τσίπρας). Ο δεύτερος έμαθε από τα sites τα νέα – ότι αντικαθίσταται από τη Δώρα Αυγέρη.

Αυτά δεν του άρεσαν του Γιάννη, αλλά αναρωτιέμαι τι περίμενε. Σε ένα νεοκομμουνιστικό κόμμα πήγε, όταν εγκατέλειψε το ΠΑΣΟΚ. Εντάχθηκε αφελώς σε ένα σύστημα όπου οι εκκαθαρίσεις είναι στην ημερήσια διάταξη ως μόνο μέσο επίλυσης των πολιτικών διαφορών.

Εγώ λέω να τα παρατήσει και να γυρίσει πίσω στο ΠΑΣΟΚ. Δεν έχει καμία τύχη εκεί πλέον…

Το σχέδιο του απόμαχου

Επίσης όποιος γνωρίζει τα πρόσωπα και τις καταστάσεις σε αυτό το μόρφωμα που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ και μας έκατσε στο κεφάλι ως κυβέρνηση (με τα γνωστά αποτελέσματα) σχεδόν 4½ χρόνια, καταλαβαίνει ότι όλα τα είχε σχεδιάσει ο Αλέξης ο βετεράνος, ο απόμαχος. Μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Ως και τις αλλαγές των προσώπων, για τις οποίες, ας πούμε, διαμαρτύρεται ο Ραγκούσης. Απλώς δεν είχε απλώσει πολύ τον τραχανά για να μην το μυριστούν οι «απέναντι». Τους κοίμισε όλους, νανουρίζοντάς τους με το παραμύθι ότι δεν ασχολείται με τα εσωκομματικά, πήγε και κάνα μήνα Αμερική, αφού τα σχεδίασε όλα, και άφησε το πράγμα να τρέξει μόνο του. Χθες ο Φίλης αναρωτιόταν, βλακωδώς νομίζω, γιατί ο Τσίπρας δεν διέψευσε ότι στήριζε τον Κασσελάκη.

Δεν περίμενα να την ακούσω αυτή την ερώτηση από τον Φίλη, πραγματικά.