Οι ιδιοκτήτες {LF}μιας νεκρής Αριστεράς

Γκρίνια. Τόση γκρίνια, που δεν ακούς ούτε από θυμωμένο πεντάχρονο που του πήραν το παιxνίδι του γιατί ήρθε η ώρα να πάει για ύπνο. Βέβαια, είναι λογικό: άμα κάνει έτσι ένα πεντάχρονο, πώς θα κάνουν τόσοι ενήλικοι που αναπαράγουν τη νοοτροπία του, αλλά χωρίς τις δικαιολογίες του; Αντιθέτως, βαρύνονται από το ότι συμπεριφέρονται σαν μωρά παιδιά όταν λένε πως είναι προοδευτικοί, αριστεροί, αλλά το τελευταίο που τους απασχολεί είναι η βούληση που εκφράζει το ίδιο το εκλογικό σώμα που τους δεσμεύει.

Και αυτό δεν αφορά το τελικό αποτέλεσμα, αλλά τα όσα φάνηκαν στον δρόμο προς τις κάλπες, από πλευράς κατανόησης του κομματικού φαινομένου και ιδίως για την Αριστερά, στις πιο ενδιαφέρουσες εδώ και πολλά χρόνια κομματικές εκλογές στην Ελλάδα. Πρόκειται για τις πιο βαθιές και γνήσιες όψεις χώρων και ανθρώπων με τρία κύρια πολιτικά χαρακτηριστικά: ότι έχουν ρίξει άγκυρα μισό αιώνα πίσω, ότι έχουν εθιστεί να κουνάνε μισαλλόδοξα στην κοινωνία το δάχτυλο της ιδεολογικής υπεροχής, ακόμα κι όταν έχουν πολλάκις εμπράκτως αποδείξει ότι όχι απλώς δεν τη διαθέτουν, αλλά και ότι έχουν ξεπουλήσει ό,τι πίστευαν, αν βέβαια το πίστευαν και ποτέ…

Σ’ αυτή την κούρσα εξουσίας με την πρωτοφανή αποκαθηλωτική απογύμνωση του ΣΥΡΙΖΑ, τα ατέλειωτα ελαττώματά τους ήρθαν στο φως όπως δεν φανταζόταν κανείς ότι θα μπορούσε να συμβεί. Και η ηγεμονική ιδιοκτησιακή τους σχέση με τις προοδευτικές ιδέες αλλά και μ’ ένα ολόκληρο κόμμα είναι τα βασικότερα εξ αυτών. Πώς ήρθαν στο φως; Επειδή ένας υποψήφιος, άγνωστος μεταξύ αγνώστων μέχρι πριν από περίπου έναν μήνα, τους προκάλεσε μέσα στο οικόπεδό τους.

Και, στη διαδρομή, αποδείχθηκε γερός παίκτης, προδήλως έχοντας στο πλάι του κομβική την παρουσία του πιο γνωστού και ισχυρού απ’ όλους τους: του επί 15ετία αρχηγού τους και πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, του οποίου τα αποτυπώματα ανιχνεύονται πεντακάθαρα παντού στην πορεία Κασσελάκη προς την αρχηγία. Πορεία που έπιασε στον ύπνο όλο τον παλαιοαριστερό ΣΥΡΙΖΑ που είχε τη βεβαιότητα ότι του ανήκουν τα πάντα και ότι έχει το δικαίωμα να μιλάει αφ’ υψηλού ως δήθεν ηθικά ανώτερος, κοινωνικά πιο ευαίσθητος, πιο δημοκρατικός, πιο πολιτικός. Αυτό άλλωστε ήταν και το περιεχόμενο του τελευταίου μηνύματος Αχτσιόγλου πριν από τις κάλπες της Κυριακής, όπου έθεσε το ερώτημα «Γιατί ψηφίζουμε αύριο;». Και που η ουσία του ήταν η εξής:

«Πάνω από όλα είναι το περιεχόμενο της πολιτικής. Πολιτική με γνώση, σχέδιο και σαφείς στόχους. Πολιτική σύγκρουσης με τις αδράνειες και τα συμφέροντα. Πολιτική για τους πολλούς και τις πολλές. Μόνο έτσι θα νικήσουμε την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Μόνο έτσι θα φέρουμε μια νέα προοδευτική εποχή για τους πολίτες. Είμαι εδώ γιατί εγώ μπορώ. Εγώ με τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ μπορούμε». Ομως, για μία ακόμα φορά, η Αχτσιόγλου, που το διά ταύτα της είναι το «Εγώ», κάνει μεγάλα λάθη: αγνοεί εντελώς τη θέληση της πλειοψηφίας, «ξεχνά» τα κυβερνητικά πεπραγμένα του δήθεν «αριστερού» ΣΥΡΙΖΑ, που υπήρξε εξέχον μέλος του και που ουδεμία σχέση έχουν με αυτά που λέει. Και δεν μπαίνει στον κόπο να τα κρίνει πραγματικά, ενώ οι πολίτες το έπραξαν με πολύ ηχηρό τρόπο. Η ιστορία του ΣΥΡΙΖΑ, και η δική της, δεν την απασχολεί. Κακώς. Γιατί το να βάζει το κεφάλι στην άμμο δεν έχει τίποτα αριστερό και τίποτα που να εγγυάται κανένα αύριο. Οπως και να υπόσχεται πράγματα που δεν μπορεί και δεν πρόκειται να κάνει.

Η Αριστερά, όπως τη φαντάζονται αυτοί οι άνθρωποι, έχει τελειώσει εδώ και πολύ καιρό, σχεδόν παντού στον κόσμο. Ειδικά στην Ελλάδα, ήταν αυτοί οι ίδιοι που υπέγραψαν την καταδίκη της. Τώρα τι ακριβώς θέλουν; Δεν καταλαβαίνουν ότι αυτή η Αριστερά πέθανε και αυτό δεν έχει επιστροφή; Οτι, τελικά, ο Κασσελάκης, ήταν η μόνη τους ελπίδα;