«Ινδιάνοι» εναντίον «Βασιλικών»

Ηταν αρχές του Δεκέμβρη. Η δεύτερη μέρα του τελευταίου μήνα του πολύ μακρινού 1906 έμεινε στην ιστορία. Τότε ήταν που διεξήχθη η πρώτη αναμέτρηση ανάμεσα στην Ατλέτικο και τη Ρεάλ. Το ντέρμπι της Μαδρίτης. Εκτοτε κύλησε πολύ νερό στον ποταμό Μανθανάρες που είναι δίπλα στο παλιό γήπεδο των Ροχιμπλάνκος. Την Κυριακή στο «Μετροπολιτάνο» θα ζήσουμε ένα ακόμη «Derbi Madrileño». Θα είναι για το πρωτάθλημα της Ισπανίας. Οι δυο τους έχουν συγκρουσθεί σε όλες τις διοργανώσεις. Μέχρι και σε τελικό Champions League. Δυο φορές. Η αντιπαλότητα τεράστια. Από την πρώτη στιγμή που γεννήθηκαν στην Καστίλη. Δεν είναι απλά το «Αντσελότι – Σιμεόνε» του σήμερα μήτε ένα κλασικό παιχνίδι μεταξύ των κορυφαίων της πόλης. Η Madrid Club de Futbol ιδρύθηκε το 1902 και έγινε γρήγορα ο πιο ισχυρός σύλλογος στην ισπανική πρωτεύουσα. Οι αντίπαλοί της λένε ότι τα κατάφερε με τις σερί συγχωνεύσεις και εξαγορές των καλύτερων μικρότερων συλλόγων της Μαδρίτης. Ταυτόχρονα, η Madrid CF υπέγραψε επίσης τους καλύτερους παίκτες από τους συλλόγους που δεν απορρόφησε, γεγονός που επίσης έκανε αυτούς τους συλλόγους να καταστραφούν όταν δεν μπόρεσαν να την ανταγωνιστούν.

Υπερβολές μάλλον όσων την αντιπάθησαν.

Βοήθεια από το Μπιλμπάο

Η κύρια εξαίρεση σε αυτό το μοτίβο ήταν η Atletico Club de Madrid (ιδρύθηκε το 1903), που μπόρεσε να κρατήσει τους περισσότερους από τους καλύτερους παίκτες της χάρη στην οικονομική βοήθεια της Athletic Club de Bilbao. Από τότε έγινε το προπύργιο των αντιπάλων του «Ποδοσφαιρικού Συλλόγου της Μαδρίτης», όπως ήταν η αρχική – στα ελληνικά ονομασία – της Ρεάλ. Ονομα (το «Real», δηλαδή «βασιλικός») που ήταν αναγνώριση που δόθηκε από τον βασιλιά της Ισπανίας στους αγαπημένους του συλλόγους. Δόθηκε στη Madrid CF το 1920, ακυρώθηκε από τη Δεύτερη Ισπανική Δημοκρατία το 1931 και στη συνέχεια αποκαταστάθηκε από τον Φράνκο το 1940.

Μετά τον εμφύλιο πόλεμο, κατά τη διάρκεια της πρώτης φρανκοκρατικής περιόδου, η Ατλέτικο συνδέθηκε με την πολεμική αεροπορία (και έτσι μετονομάστηκε σε Atlético Aviación), αν και η υποτιθέμενη προτίμηση του καθεστώτος για τον σύλλογο είναι αντικείμενο συζήτησης, καθώς μετά την κατάκτηση του πρώτου πρωταθλήματος στο 1940, ο προπονητής της Ατλέτικο Ρικάρντο Θαμόρα φυλακίστηκε με την κατηγορία ότι ήταν κομμουνιστής. Σε κάθε περίπτωση, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Ατλέτικο έγινε ο πιο επιτυχημένος σύλλογος στην Ισπανία, μειώνοντας το ιστορικό χάσμα μεταξύ των δύο συλλόγων, έως ότου η προτίμηση του καθεστώτος μετατοπίστηκε στη Ρεάλ Μαδρίτης τη δεκαετία του 1950, καθώς ο Φράνκο προσπάθησε να κάνει πολιτικό κεφάλαιο τις ευρωπαϊκές επιτυχίες της.

Η «στάμπα»

Ηταν τότε που ένας υπουργός του Φράνκο, δήλωσε ότι «η Ρεάλ Μαδρίτης είναι απ’ τους καλύτερους πρεσβευτές που είχαμε ποτέ». Από εκείνη τη μέρα οι οπαδοί της Ατλέτικο τραγουδούν το «El equipo del gobierno, la vergüenza del país» – «Η ομάδα της κυβέρνησης, η ντροπή της χώρας». Παράλληλα, οι της Ατλέτικο ταυτίστηκαν με την Αριστερά, αν και στη Μαδρίτη καθαρά αριστεροί δηλώνουν εκείνοι της Ράγιο Βαγιεκάνο. Στη δεκαετία του 1970, η Ατλέτικο πήρε και πάλι το προβάδισμα ως ο πιο επιτυχημένος ισπανικός σύλλογος της δεκαετίας, γεγονός που ώθησε τους οπαδούς της Ρεάλ Μαδρίτης να κοιτάξουν με περιφρόνηση την Ατλέτικο αποκαλώντας τους υποστηρικτές της «Indios» (Ινδιάνοι, ως περιπαικτική αναφορά στους λατινοαμερικάνους παίκτες που υπέγραφε τότε η Ατλέτικο). Αξίζει να σημειωθεί ότι ως τότε, η Ρεάλ Μαδρίτης δεν ήθελε ποτέ να αποκτήσει μη καυκάσιους παίκτες! Ο πρόεδρος Σαντιάγο Μπερναμπέου δήλωσε μάλιστα, όταν αποφάσισε να μην υπογράψει τον πορτογάλο σταρ Εουσέμπιο στα τέλη της δεκαετίας του 1960, «Mientras yo viva, aquí no jugará ningún negro ni un blanco con bigote» («Οσο ζω, κανένας μαύρος ή άσπρος με μουστάκι δεν θα παίζει εδώ»). Πόσα έχουν αλλάξει από τότε…