Η Βρετανία {LF}είναι κολλημένη {LF}σε φαύλο κύκλο

Οι πολιτικοί από όλο το πολιτικό φάσμα του Ηνωμένου Βασιλείου φαίνεται να συμφωνούν σε ένα πράγμα: την ανάπτυξη. Ομως, παρ’ όλες τις συζητήσεις για την ανάκαμψη της οικονομίας, υπάρχουν ελάχιστα στοιχεία (ακόμα) που να υποδηλώνουν ότι οποιοδήποτε μέρος θα καταφέρει να χαράξει μια νέα πορεία. Οι πολιτικοί ηγέτες όλων των πεποιθήσεων είναι – για να επαναλάβουμε τα λόγια του Τζον Μέιναρντ Κέινς – δέσμιοι της ανενεργής οικονομικής θεωρίας.

Λαμβάνοντας μια στραμμένη προς το μέλλον, φιλόδοξη προσέγγιση για τον τρόπο με τον οποίο ξοδεύουν και επενδύουν, οι κυβερνήσεις έχουν σημαντική δύναμη να ενθαρρύνουν και να κατευθύνουν την ανάπτυξη ώστε να είναι προσανατολισμένη στην καινοτομία, χωρίς αποκλεισμούς και βιώσιμη. Ο καθορισμός τολμηρών στόχων που απαιτούν συνεργασία δημόσιου – ιδιωτικού τομέα μπορεί να λειτουργήσει για την επέκταση των επενδύσεων του ιδιωτικού τομέα, τονώνοντας θέσεις εργασίας, κατάρτιση και αύξηση της παραγωγικότητας. Αυτά τα οφέλη είναι υποπροϊόν αυτής της επένδυσης. Δεν είναι ο βασικός στόχος.

Για παράδειγμα, εκτός από τη συμβολή σε καλύτερα αποτελέσματα για την υγεία, την εκπαίδευση και τα οικονομικά αποτελέσματα για τους νέους, οι καλά δομημένες επενδύσεις σε υγιεινά και βιώσιμα σχολικά γεύματα μπορούν να δημιουργήσουν μια τεράστια ευκαιρία αγοράς για τη γεωργία και τις βιομηχανίες τροφίμων. Αντί να θεωρούνται δαπάνες για την εκπαίδευση, τα σχολικά γεύματα και άλλες προτεραιότητες – όπως η αντιμετώπιση της κλιματικής έκτακτης ανάγκης, οι κρίσεις υγείας ή το ψηφιακό χάσμα – θα πρέπει να αναγνωρίζονται ως επένδυση. Και μια που μπορεί να οδηγήσει στην καινοτομία.

Πρώτον, απαιτείται καθορισμός μιας ξεκάθαρης κατεύθυνσης. Οι κυβερνήσεις μπορούν να προσανατολίσουν τις επενδύσεις βιομηχανικής στρατηγικής γύρω από τολμηρούς στόχους – όπως υγιεινά, βιώσιμα και νόστιμα σχολικά γεύματα για όλα τα παιδιά – για να διαμορφώσουν οικονομίες που όχι μόνο αναπτύσσονται, αλλά αναπτύσσονται με τρόπους που έχουν σχεδιαστεί για να ωφελήσουν τους ανθρώπους και τον πλανήτη.

Δεύτερον, οι κυβερνήσεις θα πρέπει να προσεγγίσουν τη σχέση μεταξύ κυβέρνησης, επιχειρήσεων και εργαζομένων με τέτοιο τρόπο ώστε οι κίνδυνοι και τα οφέλη να μοιράζονται δίκαια. Πρόκειται για τη θέσπιση ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου.

Τρίτον, απαιτείται συμμετοχή των πολιτών. Σε μια εποχή που η δημόσια απογοήτευση από την κυβερνητική ηγεσία είναι διάχυτη, είναι ακόμη πιο ζωτικής σημασίας οι οικονομικές στρατηγικές να ωφελούνται και να έχουν απήχηση στους ανθρώπους για τους οποίους είναι τελικά.

Τέλος, η κατεύθυνση και η διαμόρφωση της ανάπτυξης απαιτεί επενδύσεις σε δυναμικές δυνατότητες, εργαλεία και θεσμούς του δημόσιου τομέα – για την ενίσχυση της επιχειρηματικής ικανότητας του κράτους.

Η σημασία της ενεργού συμμετοχής στην οικονομία του Ηνωμένου Βασιλείου αφορά την υποστήριξη έξυπνων, ικανών κυβερνήσεων που κατανοούν τον ρόλο τους στην κατεύθυνση της ανάπτυξης. Εάν αυτή η κατεύθυνση δεν ευθυγραμμιστεί με τους στόχους βιωσιμότητας, υγείας και ένταξης, μια ακμάζουσα, ανθεκτική οικονομία θα παραμείνει άπιαστη.

Η Μαριάνα Μαζουκάτο είναι καθηγήτρια στα οικονομικά της καινοτομίας στο University College London και ιδρυτική διευθύντρια στο UCL Institute for Innovation and Public Purpose.