{T16}Η Ελλάδα διώχνει {LF}τα παιδιά τη{T16}ς

Πέρασε στα ψιλά η είδηση της ένταξης στην ομάδα Κ17 της ολλανδικής Αλκμααρ του 16χρονου Μάριου Μυλόπουλου από τη συνοικιακή ακαδημία ποδοσφαίρου «Αινείας 2020» της Θεσσαλονίκης. Και θα ξεχαστεί σύντομα. Μέχρι να τη θυμηθούμε ξανά όταν – με το καλό – ο νεαρός αναδείξει το ταλέντο του στην Εσπερία και κληθεί κάποια στιγμή να παίξει στην Εθνική ομάδα.

Οπως συμβαίνει με αρκετούς ακόμα έλληνες παίκτες που διαπρέπουν στα ευρωπαϊκά γήπεδα. Είναι χαρακτηριστικό ότι από τους 20 ποδοσφαιριστές που αγωνίστηκαν στα δύο πρόσφατα παιχνίδια της Εθνικής με Ολλανδία και Γιβραλτάρ μόνον οι επτά αγωνίζονται σε ελληνικές ομάδες. Οι υπόλοιποι έκαναν στη ζωή και την καριέρα τους άλλες επιλογές.

Θα ήταν τιμητικό αυτό για το πρωτάθλημά μας αν αποτελούσε το σκαλοπάτι γι’ αυτές τις επιλογές. Αλλά δεν είναι έτσι τα πράγματα.

Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, οι περισσότεροι από τους διεθνείς ποδοσφαιριστές που παίζουν σήμερα στο εξωτερικό πήραν αυτή την απόφαση επειδή έβλεπαν πως δεν θα βρουν εδώ την εμπιστοσύνη που χρειάζονταν για να αναπτύξουν το ταλέντο τους. Αλλοι σε μεγαλύτερη ηλικία, άλλοι όμως από πολύ μικροί.

Ο Ντίνος Μαυροπάνος στα 21 του πήρε το μεγάλο ρίσκο να κάνει το άλμα από τον ΠΑΣ Γιάννινα στηΑ Άρσεναλ χωρίς να επιχειρήσει το (λογικό) ενδιάμεσο βήμα σε μια μεγαλύτερη ελληνική ομάδα. Ο Βαγγέλης Παυλίδης και ο Παντελής Χατζηδιάκος έφυγαν ακόμα πιο μικροί. Ηταν 15-16 ετών όταν άφηναν τις ακαδημίες «Μπέμπηδες 2000» της Θεσσαλονίκης ο πρώτος και του Παναθηναϊκού ο δεύτερος για να υπογράψουν συμβόλαια στην Μπόχουμ ο πρώτος και στην Αλκμααρ ο δεύτερος. Δεν δοκίμασαν καν την τύχη τους στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Το ίδιο κάνει τώρα ο Μυλόπουλος. Το ίδιο έχουν αρχίσει να κάνουν όλο και περισσότερα παιδιά, που μαζί με τους γονείς τους βλέπουν τους έλληνες ποδοσφαιριστές να γίνονται είδος υπό εξαφάνιση στους αγώνες του ελληνικού πρωταθλήματος. Και καταλαβαίνουν πως στην Ελλάδα δεν υπάρχει μέλλον γι’ αυτούς.