Τα παιδιά του Μεγάλου Νερού

Τη σκηνή την είδε όλη η Ελλάδα. Και αν δεν ήταν από τις πιο σπαρακτικές της θεομηνίας, ήταν απ’ αυτές που συγκίνησαν περισσότερο. Το σπίτι έχει πλημμυρίσει και μια οικογένεια φαίνεται ότι έχει εγκλωβιστεί στα βρωμόνερα. Ανάμεσά τους κι ένα μωρό. Μηνών ακόμη. Ο άνδρας της ΕΜΑΚ, με το νερό να φτάνει έως το στήθος του, του ψιθυρίζει, καθώς το κρατάει στα χέρια του σαν εύθραυστη πορσελάνη, λόγια καθησυχαστικά. Δεν τον ακούς αλλά το καταλαβαίνεις από το ύφος του. Και από το βλέμμα του μωρού που αναγνωρίζει τον διασώστη του. Δεν κλαίει μέσα σ’ αυτό το αλλόκοτο περιβάλλον, μοιάζει περισσότερο εντυπωσιασμένο παρά φοβισμένο. Μόνο το κλάμα της μάνας του ακούγεται που γίνεται κι αυτό θρόισμα ευγνωμοσύνης όταν το παίρνει στα χέρια της.

Η οικογένεια θα επιστρέψει στο σπίτι της ή θα πάει σε κάποιο άλλο. Το μωρό θα μεγαλώσει. Δεν θα θυμάται αυτήν τη μέρα, την επόμενη του «Μεγάλου Νερού» – έτσι λένε σε κάποια νησιά τις δυνατές νεροποντές. Θα υπάρχει όμως το βίντεο και οι διηγήσεις των μεγαλύτερων. Και για πολύ καιρό, αυτή η διάσωση θα είναι ταυτοτικό στοιχείο της ζωής του. Κάτι ανάλογο θα συμβεί και με τ’ άλλα παιδιά που έζησαν την εμπειρία της πλημμύρας. Κάποια θα γυρίσουν στα λασπωμένα σπίτια τους, κάποια όχι. Θα θυμούνται τα παιχνίδια τους που χάθηκαν στα νερά, όλα εκείνα τα μικρά «τίποτα» που αποτελούν τα παιδικά σύμπαντα, αλλά θα έχουν αποκτήσει τη «σοφία της καταστροφής» και δεν θα παραπονιούνται. Οταν περάσουν οι μέρες και αποκατασταθούν οι στοιχειώδεις υποδομές θα συναντηθούν στα σχολεία τους. Θα μιλάνε για εκείνη τη νύχτα. Πώς τα ανέβασαν οι γονείς τους σε ταράτσες, πώς τα πέρασαν από τα νερά πάνω στο φουσκωτό στρώμα που από παιχνίδι της θάλασσας έγινε κιβωτός ζωής. Εκείνα που διασώθηκαν από ελικόπτερα, θα περιγράφουν την εμπειρία τους σαν πολεμική ταινία.

Μετά θα μεγαλώσουν. Τον πρώτο καιρό θα φοβούνται τη βροχή. Θα τους ξυπνάει μνήμες που θα ζέχνουν σάπια υλικά και αποσύνθεση. Θα κλείνουν τα αφτάκια τους στις βροντές. Αλλά σιγά σιγά θα το ξεπεράσουν κι αυτό ή τουλάχιστον δεν θα το ομολογούν. Δεν θα είναι πια παιδιά. Με τον καιρό, θα αρχίσουν να θολώνουν και οι αναμνήσεις από τις μέρες και τις νύχτες της καταστροφής. Θα μπλέκονται με διηγήσεις άλλων και με δανεικές μνήμες. Αυτά που έζησαν, που άκουσαν, που έμαθαν εκ των υστέρων θα διαμορφώνουν γεγονότα που, πολύ πιθανόν, να μην έχουν απόλυτη σχέση με την πραγματικότητα. Οι μεγαλύτεροι θα τους λένε ότι δεν έγιναν έτσι τα πράγματα κι εκείνα θα απαντούν ό,τι και ο Φελίνι στη μητέρα του για τα παιδικά του χρόνια στο Ρίμινι. «Αφού έτσι τα θυμάμαι, έτσι έγιναν».

Αυτά όμως θα συμβούν αργότερα. Προς το παρόν, τα παιδιά του Μεγάλου Νερού ζουν μέσα στις λάσπες, την αβεβαιότητα, την αγωνία για το αύριο, την απελπισία και το παράπονο των γονιών τους. Και τα κατεστραμμένα παιχνίδια τους. Ή μήπως την κατεστραμμένη κανονικότητά τους; Και έως ότου αποκατασταθεί αυτή η κανονικότητα, ουδείς από εμάς μπορεί να ζει «κανονικά».