Η στιγμή του Σπανούλη

Θα είναι τυχεροί όσοι βρεθούν το βράδυ της Κυριακής στο ΣΕΦ. Γιατί πρόκειται για εμπειρία που θα τη ζήσουν «μία και μόνη φορά στη ζωή τους». Να λες από τις εξέδρες ένα μεγάλο «αντίο» στον Βασίλη Σπανούλη; Να τον βλέπεις και να τον αποθεώνεις όπως τότε που έδινε εντυπωσιακές παραστάσεις στα παρκέ; Ποιος, αλήθεια, θέλει να χάσει αυτή την ευκαιρία; Μάλλον κανείς, τουλάχιστον όχι όσοι είδαν από κοντά τι ακριβώς έκανε ο Μίστερ 7 στα γήπεδα που αγωνίστηκε.

Υπό μία έννοια, μπορεί να ειπωθεί και το εξής: το καλοκαίρι που πέρασε έγινε, έστω και με τεράστια καθυστέρηση, η εκδήλωση προς τιμήν του Νίκου Γκάλη.

Είναι… παιχνίδι της τύχης αλλά σίγουρα και σοφή απόφαση των διοικούντων του Ολυμπιακού να διοργανώσουν πάνω κάτω την ίδια περίοδο κάτι ανάλογο για τον Βασίλη Σπανούλη. Ο λόγος; Ηταν ο παίκτης που έμοιαζε με «ό,τι πλησιέστερο» στον σπουδαίο Νικ. Είχαν την ίδια έφεση στο σκοράρισμα. Υπέγραψαν με τον τρόπο και τα καλάθια τους σημαντικές επιτυχίες τόσο σε συλλογική επίπεδο όσο και αναφορικά με την εθνική ομάδα. Οι πιτσιρικάδες της εποχής, αυτοί που τώρα έχουν μεγαλώσει αλλά ζουν με τις αναμνήσεις και αυτό αφορά περισσότερο στον Γκάλη, δεν μπορούν να ξεφύγουν από τις θύμησες και συχνά πυκνά σκαλίζουν το παρελθόν. Ναι, ο Σπανούλης ήταν και είναι θρύλος του Ολυμπιακού και μπράβο που θα τιμηθεί με μια εκδήλωση γεμάτη εκπλήξεις. Λίγες φορές ένας παίκτης ταυτίστηκε τόσο με μια ομάδα, ο κόσμος τον αγάπησε για όσα πρόσφερε, για τις κούπες που κατέκτησε σε Ελλάδα και Ευρώπη και αντιλαμβάνεται πως ήταν ο άνθρωπος που γύρισε τη σελίδα στο ελληνικό μπάσκετ. ‘Η για να ειπωθεί σωστότερα, την έβαψε με τα ερυθρόλευκα χρώματα ένας σκόρερ ολκής που δεν γινόταν να τον μαρκάρεις και απλά έκανες… προσευχή ώστε να δεχθείς όσο γινόταν λιγότερους πόντους!

Ενα γήπεδο που θα ντυθεί στα γιορτινά του. Διότι γιορτή θα παρακολουθήσουμε. Ολοι οι δρόμοι οδηγούν στο Νέο Φάληρο. Ο παλμός στις εξέδρες θα είναι έντονος και ακόμη εντονότερη η έκρηξη των συναισθημάτων. Δέος. Χαρά. Θαυμασμός. Συγκίνηση. Ενθουσιασμός. Μια αγκαλιά για τον Βασίλη Σπανούλη. Τη δικαιούται. Την αξίζει. Γιατί όσα έδωσε στον χώρο του μπάσκετ, το πόσο επιδραστικός ήταν στο άθλημα και ο τρόπος που το μεταδίδει αυτό στη νέα γενιά, ακόμη και ως προπονητής πλέον, προφανώς και είναι παράδειγμα για όλους.