Αίμα

Είναι αλήθεια ότι οι εν Ελλάδι Putinistas έχουν μειωθεί δραστικά. Τον Ιούνιο του 2016, για παράδειγμα, το 74% των Ελλήνων είχαν θετική άποψη για τον ισόβιο ηγέτη της Ρωσίας (καλά διαβάσατε, τρεις στους τέσσερις Ελληνες τον θαύμαζαν και τον αγαπούσαν). Τρία χρόνια αργότερα, το ποσοστό αυτό είχε μειωθεί στο 41%. Και στην έρευνα που έδωσε στη δημοσιότητα η διαΝΕΟσις τον Απρίλιο του 2022, δύο μήνες δηλαδή μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, η δημοτικότητα του εισβολέα είχε πέσει στο 18,8%. H Μέρκελ, βέβαια, συγκέντρωνε μεγαλύτερο ποσοστό αρνητικών απόψεων από τον Πούτιν, αλλά αυτό είναι μάλλον κατάλοιπο της Κατοχής.

Τώρα, μεταξύ μας, 18,8% δεν είναι και λίγο. Είναι μεγαλύτερο από το ποσοστό που έλαβε πέρυσι o ΣΥΡΙΖΑ, 2,5 φορές μεγαλύτερο από το ποσοστό του ΚΚΕ και υπερτετραπλάσιο των ποσοστών άλλων κομμάτων της Αριστεράς και της Δεξιάς με έντονες φιλοπουτινικές τάσεις. Εντάξει, είναι θετικό ότι οι Putinistas δεν αποτελούν πλέον την πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας. Αλλά και πάλι, το οχυρό στέκεται όρθιο.

Μετά την προχθεσινή συνάντηση μάλιστα του Πούτιν με τον Κιμ, κάποιοι από τους απογοητευμένους μπορεί να επιστρέψουν. Να που ο ρώσος πρόεδρος δεν είναι και τόσο απομονωμένος. Δεν τον στηρίζουν μόνο κάτι λιμά σαν τον Λουκασένκο και τον Ντανιέλ Ορτέγκα, αλλά και ο υπερήφανος ηγέτης της Βόρειας Κορέας, που επί τόσες δεκαετίες ορθώνει το ανάστημά του ενάντια στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Το μέτωπο είναι πλέον κοινό, διαβεβαίωσε ο Κιμ Γιονγκ-ουν, ο «Rocketman» όπως τον έλεγε ο Ντόναλντ Τραμπ, που κατά βάθος τον θαύμαζε.

Γιατί κι εκείνος στην πραγματικότητα στο ίδιο κλαμπ ανήκει. Σε μια περίεργη οικογένεια «αντισυστημικών», που γοητεύουν τους πάλαι ποτέ αντιαμερικανούς, μαζί με τους αμετανόητους αντιγερμανούς, καθώς αμφισβητούν την καθεστηκυία τάξη πραγμάτων και υπόσχονται μια νέα παγκόσμια «τάξη». Η «τάξη» αυτή, βέβαια, αν εγκαθιδρυόταν ποτέ, δεν θα αποκαθιστούσε ούτε κατά διάνοια τους αδικημένους του «συστήματος»: ο Πούτιν, ο Τραμπ και ο Κιμ αποτελούν επιφανείς εκπροσώπους των ελίτ των χωρών τους και δεν κάνουν καμιά προσπάθεια να κρύψουν την περιφρόνησή τους για τους λαούς τους. Η συμπάθεια λοιπόν που δείχνει ένα κομμάτι των δυτικών πολιτών προς το πρόσωπό τους είναι προϊόν του γνωστού δόγματος «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου».

Σε κάθε περίπτωση, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς διάφορους «υποψιασμένους» συμπατριώτες μας που υποστηρίζουν με περισπούδαστο ύφος ότι για τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία φταίνε το ΝΑΤΟ, οι Αμερικανοί και οι Γερμανοί, και ότι ο Πούτιν δικαιούται να ανασυστήσει τη χαμένη του αυτοκρατορία, να προσπαθούν τώρα να εξηγήσουν ότι στην παγκόσμια εκστρατεία κατά των «ισχυρών» συμμετέχει πλέον αυτοδικαίως και ο χασάπης της Πιονγκγιάνγκ. Εχει αναμφισβήτητα μια κωμική διάσταση όλο αυτό. Μόνο που οι Ουκρανοί το πληρώνουν καθημερινά με αίμα.