Αγανακτίστας και τυμβωρύχοι

Δεν τα πάω καλά με τους αριθμούς. Εχω ένα δέος απέναντί τους. Γι’ αυτό και ζήτησα από τον καθηγητή Νίκο Ψαρρό, που οι αριθμοί είναι αγαπημένη του ενασχόληση, να μου πει τι έγινε στη Θεσσαλία τις μέρες που έκανε πάρτι η κακοκαιρία με την κωδική ονομασία Δανιήλ (αλήθεια, πώς αποφασίστηκε να δοθεί εβραϊκό όνομα σε ένα φαινόμενο που από τις προβλέψεις γνωρίζαμε ότι θα είναι ακραίο;).

Πήρα χαρτί και μολύβι και μεταφέρω: τα νερά της θεσσαλικής πλημμύρας κάλυψαν έκταση 720.000 στρεμμάτων. Τα 100.000 στρέμματα πλημμύρισαν την περιοχή της παλιάς λίμνης Κάρλας. Η περιοχή από Καρδίτσα, Παλαμά μέχρι Φάρσαλα, όπου σκεπάστηκαν ολόκληρα χωριά, είναι 620 χιλιάδες στρέμματα: δηλαδή 620 εκατομμύρια τετραγωνικά μέτρα. Κάθε τετραγωνικό μέτρο κατά προσέγγιση δέχτηκε 710 χιλιοστά νερό της σφοδρής βροχής ανά τετραγωνικό μέτρο. Στην πλημμυρισμένη έκταση έπεσαν δηλαδή 440 εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού. Πόσο γρήγορα να αποστραγγιστούν 440 εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού;

Γρήγορα δεν υπάρχει, απαντά ένας άλλος ειδικός, που ασχολείται με την υδρολογία (δεν θέλει να γράψω το όνομά του).  Χρειάζονται μέρες και κοίτες – και αυτή τη στιγμή η μόνη διαθέσιμη είναι η κοίτη του Πηνειού, γι’ αυτό υπερχειλίζει της Λαρίσης το ποτάμι. Αυτό λοιπόν που έχει σημασία τη στιγμή τούτη είναι η αντιμετώπιση του προβλήματος που έχει προκύψει: η προσπάθεια απεγκλωβισμού από πληγείσες περιοχές όσων έχουν απομείνει, η περίθαλψη όσων την έχουν ανάγκη, ο εφοδιασμός των πλημμυροπαθών με νερά, τροφές και φάρμακα, η επαναφορά των δικτύων (ηλεκτρικό, τηλεπικοινωνίες, νερό) και η προστασία του πληθυσμού από επιδημίες. Σ’ αυτά τα ζητήματα κρίνονται οι υπηρεσίες του κράτους, σ’ αυτό το πεδίο μετριέται και η διάθεση αλληλεγγύης της κοινωνίας μας – από τους εθελοντές και από τις εισφορές για τους πλημμυροπαθείς.

Μ’ αυτά τα δεδομένα, θα περίμενε κανείς πριν αρχίσουν ακόμα μια φορά οι αλαλαγμοί αγανάκτησης από μια μονίμως οργισμένη αντιπολίτευση, πριν όλοι γίνουμε αντιστασιακοί (και πρώτα τα τηλεοπτικά και γενικώς τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ) βρίζοντας την κυβέρνηση Μητσοτάκη, να είχαμε υπόψη μας τα στοιχεία. Και να περιμέναμε ώσπου να αντιμετωπιστούν οι έκτακτες συνθήκες. Οι πληγέντες δεν χρειάζονται κραυγές, επιτηδευμένη κλάψα στο Διαδίκτυο, ψέματα και υπερβολές. Χρειάζονται τις δομές πρόνοιας ενός οργανωμένου κράτους και μιας αλληλέγγυας κοινωνίας.

Ο υδρολόγος πληροφοριοδότης μου είπε επίσης κάτι ιδιαίτερα σημαντικό: να θεωρήσουμε ότι είμαστε τυχεροί αν τα ανθρώπινα θύματα των πλημμυρών παραμείνουν στον αριθμό που μετριόταν ως χθες. Ενας συνάδελφός του, ο καθηγητής Δημήτρης Κουτσογιάννης, παρατήρησε χθες στο «ΒΗΜΑ» ότι χάρη στην τεχνολογία, παγκοσμίως, «έχουμε βελτιώσει θεαματικά τον σκληρότερο από τους δείκτες, τα ανθρώπινα θύματα απ’ τις πλημμύρες». Τη δεκαετία του 1930, γράφει, είχαμε σχεδόν 2.000 νεκρούς από πλημμύρες ανά εκατομμύριο κατοίκους. Τη δεκαετία του 2010 είχαμε 7 νεκρούς ανά εκατομμύριο κατοίκους. Ανάλογη πρόοδο, σημειώνει, έχουμε και στην Ελλάδα.

Αν η επικαιρότητα δεν διαμορφωνόταν από τους υστερικούς τόνους της διαμαρτυρίας, αυτή την παράμετρο θα την ξανασκεφτόμασταν. Το κράτος, στα οξυμένα συμβάντα του καλοκαιριού, τις τεράστιες πυρκαγιές και τις φοβερές πλημμύρες, επέλεξε να προστατεύει ανθρώπινες ζωές, εκκενώνοντας περιοχές στις οποίες είχαν εκδηλωθεί έκτακτα γεγονότα. Οπως και όλη η υπόλοιπη ανθρωπότητα, δηλαδή, αξιολόγησε λίγο πιο ψηλά την ανθρώπινη ζωή – και έδωσε προτεραιότητα στην προστασία της. Κάτι που δεν αρέσει σε όσους κάνουν πολιτική ως αγανακτίστας και επίδοξοι τυμβωρύχοι.