Το πολυμορφικό (ρόστερ) του Ντιέγκο Μαρτίνεθ

Πώς το είπε κάποτε ο Νίκος Βαμβακούλας; «Μια τριμελής επιτροπή από πέντε-έξι άτομα». Ε, κάπως έτσι πλέον και η όποια κουβέντα για την ενδεκάδα του Ολυμπιακού. Γεμάτο από ποιότητα και λύσεις το νέο ερυθρόλευκο ρόστερ διατηρώντας την ίδια στιγμή εκείνη την προϋπόθεση που είχε θέσει εξ αρχής ο Αντόνιο Κορδόν στον σχεδιασμό: όχι περισσότεροι από 25 συν τους τερματοφύλακες… Μια ακόμη απόδειξη πως όλα κύλησαν βάσει σχεδίου…

Και μιας και σε αυτές τις περιπτώσεις οι αριθμοί τα λένε όλα; Φορτούνης, Ποντένσε, Μασούρας, Σκάρπα, Μπιέλ, Σολμπάκεν, Καρβάλιο για τις τρεις θέσεις πίσω από τον φορ συν τον Μπρνιτς που υποχρεωτικά έμεινε εκτός ευρωπαϊκής λίστας. Ελ Κααμπί, Ελ Αραμπί και Γιόβετιτς για τη θέση του φορ με τον Μαυροβούνιο να έχει εκατοντάδες συμμετοχές και σαν περιφερειακός, δίνοντας μια επιπλέον λύση σε αυτό το κάτι σαν 4-4-2 που αρέσει στον Ντιέγκο Μαρτίνεθ (με τον Μασούρα να παίζει αυτόν τον ρόλο στον πρώτο κύκλο δράσης). Εντεκα δηλαδή για τέσσερις θέσεις και αν χρειαστεί δώδεκα  μιας και δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι μπορεί ο Μάριος Βρουσάι να αγωνίζεται την τελευταία διετία περισσότερο ως ακραίος μπακ και λιγότερο ως winger, η βασική του «θέση» όμως παραπέμπει στο επιθετικό τρίτο του γηπέδου.

Ξεχειλίζει ποιότητα

Καμαρά, Εσέ, Ιμπόρα και Αλεξανδρόπουλος για τις θέσεις των κεντρικών χαφ, με τον Καρβάλιο να δίνει και αυτός μια έξτρα λύση με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά στο «8» αλλά και τον Θανάση Ανδρούτσο που ξεκίνησε τη σεζόν με τραυματισμό να μπορεί επίσης να προσφέρει. Στα ίδια τετραγωνικά ως εδώ ο Ντιέγκο Μαρτίνεθ έχει χρησιμοποιήσει σαν αμυντικό χαφ σε συγκεκριμένο… αγωνιστικό σενάριο και τον Ντόι που την ίδια στιγμή με βάση την πρώτη διανομή είναι ο τρίτος στην ιεραρχία των στόπερ. Ο Ντόι που μαζί με τον αναγεννημένο Ρέτσο, τον Φρέιρε και τον Πορόζο προφανώς αρχικά συμμετέχει στο καρέ των κεντρικών αμυντικών. Και οι ακραίοι μπακ; Το δίδυμο Ορτέγκα, Ρίτσαρντς αριστερά. Ο Ροντινέι δεξιά. Ο Κίνι σαν μπαλαντέρ με την ικανότητα να παίξει και στα δύο άκρα. Ο Βρουσάι και ο Ανδρούτσος σε επιπλέον επιλογές. Ακριβώς 25 συν τους τερματοφύλακες (Πασχαλάκης, Τζολάκης, Παπαδούδης). Οπως το είχε σκεφτεί εξ αρχής ο Αντόνιο Κορδόν…

Ο,τι θέλει, όπως θέλει

Και δύο και τρεις και τέσσερις λύσεις σε κάθε θέση λοιπόν για τον Ντιέγκο Μαρτίνεθ σε μια σεζόν που έχει ως μίνιμουμ μπροστά 33 αναμετρήσεις Super League, 6 παιχνίδια για τη φάση των ομίλων του Europa League και ολόκληρη τη διοργάνωση του Κυπέλλου. Κοιτάζει γύρω του ο ισπανός προπονητής και αντικρίζει παντού «βασικούς» και ικανούς να ανταποκριθούν σε μια σειρά από διαφορετικές διατάξεις και σχηματισμούς, είτε η κουβέντα αφορά σε 4-2-3-1, είτε σε 4-4-2, είτε σε 4-3-3.  Θα είναι δύσκολο για τον Ισπανό όχι να διαλέξει τους πρώτους 11, αλλά να κάνει επιλογές 20άδας. Μεταξύ μας όμως; Μακάρι όλοι οι προπονητές να είχαν τέτοια προβλήματα. Να μην ξέρουν ποιον θα πρωτοβάλουν…

Το πρόγραμμα τα λέει όλα

Φυσικά το ποδόσφαιρο έχει αλλάξει. Είναι τόσο γεμάτο το καλεντάρι, είναι τόσο διαφορετικό πλέον το μείγμα με τους τεχνικούς να έχουν δικαίωμα σε πέντε αλλαγές που όσο ο καιρός περνά κάποιοι αρχίζουν να σκέφτονται ότι το αρχικό σχήμα δεν είναι παρά μια πρώτη ιδέα προσέγγισης και όχι κάτι τόσο δεσμευτικό όσο στο παρελθόν. Από την άλλη; Μια ματιά στο πρόγραμμα του Ολυμπιακού (και των άλλων βεβαίως) λύνει και άλλες απορίες. Την επόμενη Κυριακή με την ΑΕΚ (17/9) στη Νέα Φιλαδέλφεια, Πέμπτη με τη Φράιμπουργκ στο Φάληρο (21/9) και αμέσως μετά Κυριακή με την Κηφισιά (24/9). Ξανά εντός με τον Αρη (27/9) σε εμβόλιμη Τετάρτη και έπειτα Γιάννενα με τον ΠΑΣ (30/9) και στη Σερβία με την Μπάτσκα Τόπολα (5/10).

Οι υπολογισμοί

Σε δυόμισι εβδομάδες ακριβώς έξι παιχνίδια ή ένα κάθε τρεις ημέρες.  Και είναι και τυχεροί οι Ερυθρόλευκοι διότι έχουν μόνο δύο ταξίδια στα έξι (Γιάννενα και Σερβία). Πώς συνήθως θέλουν τα τεχνικά τιμ να βγαίνουν αυτά τα προγράμματα (αν και κάθε περίπτωση προφανώς είναι μοναδική); Με τους ποδοσφαιριστές να μην ξεπερνούν σε επιβάρυνση τα 360 λεπτά από τα 540΄ συν τον κύκλο καθυστερήσεων που σε έξι ματς μαζί ανεβάζουν αρκετά τον λογαριασμό.  Και αυτό δεν είναι παρά το δεύτερο «ναρκοπέδιο» της χρονιάς. Ο καθένας καταλαβαίνει ότι για να βγουν τέτοιες υποχρεώσεις δεν φτάνουν 15-16 ποδοσφαιριστές. Τίποτα λοιπόν δεν γίνεται τυχαία. Ολα έχουν τη σημασία τους δημιουργώντας μια ομάδα από την αρχή.