Η Ελλάδα έχει χάσει το τρένο

Το Παγκόσμιο Κύπελλο ολοκληρώνεται αύριο στη Μανίλα με νέο πρωταθλητή κόσμου, καθώς η κάτοχος του τίτλου Ισπανία αποκλείστηκε με δύο ήττες από τη φάση των «16».

Δυστυχώς η Ελλάδα δεν έμεινε την τελευταία εβδομάδα στις Φιλιππίνες καθώς δεν κατάφερε να αγγίξει το ταβάνι της και να προκριθεί στα προημιτελικά.

Αυτός ήταν και ο μακρινός στόχος (μετά τον απόλυτα εφικτό της πρόκρισης στις «16» με δύο νίκες επί Ιορδανίας και Νέας Ζηλανδίας και συμμετοχή στο Προολυμπιακό Τουρνουά) ώστε να μέναμε «ζωντανοί» στο κυνήγι ενός ολυμπιακού εισιτηρίου, έστω και αν τελικά οι θέσεις 5-8 θα είναι χωρίς το παραμικρό ενδιαφέρον και χρειαζόταν πρόκριση στην τετράδα για τις ευρωπαϊκές ομάδες μετά τον πρόωρο αποκλεισμό αρχικά της Γαλλίας και μετά της Αυστραλίας.

Η Ελλάδα στο προηγούμενο Παγκόσμιο το 2019 όπου έμεινε εκτός οκτάδας και πέρυσι μένοντας εκτός τετράδας στο Ευρωμπάσκετ, έχοντας ένα από τα πληρέστερα ρόστερ στην ιστορία της (και στις δύο περιπτώσεις), απέτυχε παταγωδώς.

Χαστούκια

Φέτος με τις δεδομένες απουσίες, αλλά και με το πολύ σοβαρό πλήγμα της τελευταίας στιγμής του τραυματισμού του Ντίνου Μήτογλου, η πορεία της ήταν προδιαγεγραμμένη και ήταν σχεδόν απίθανο να φτάσει μέχρι τη ζώνη των μεταλλίων, ούτε καν στα προημιτελικά, και δεν είναι στον ίδιο βαθμό αποτυχία, αλλά σίγουρα δεν το λες και επιτυχία.

Εχοντας να δει… τετράδα σε μεγάλη διοργάνωση από το μακρινό 2009 (χάλκινο μετάλλιο στην Πολωνία), η Εθνική μας έχει πλέον αρχίσει να δυσκολεύεται να φτάσει ακόμα και στα προημιτελικά μιας μεγάλης διοργάνωσης και σαφέστατα έχει μείνει αρκετά βήματα πίσω.

Το 2002, στην Ινδιανάπολη, η Σερβία στεφόταν παγκόσμια πρωταθλήτρια νικώντας στον αξέχαστο τελικό την Αργεντινή στην παράταση με το… χέρι του θεού (κατά δήλωση του ίδιου του Βλάντε Ντίβατς) όταν σε κλέψιμο του Σκόλα που έφευγε για το καλάθι της νίκης χρεώθηκε λανθασμένα ως φάουλ πάνω στον Ντίβατς στα 5” από τον δικό μας Νίκο Πιτσίλκα. Οι Σέρβοι έμειναν ζωντανοί και στην παράταση κράτησαν τον τίτλο που είχαν πάρει στην Αθήνα πριν από τέσσερα χρόνια. Στο επόμενο Ευρωμπάσκετ, έναν χρόνο αργότερα, αποκλείστηκαν διά περιπάτου στα προημιτελικά από τη μετέπειτα πρωταθλήτρια Ευρώπης Λιθουανία, χάνοντας και από την Εθνική μας στον αγώνα της 5ης-6ης θέσης. Στο Ευρωμπάσκετ του 2005 στην έδρα τους στο Βελιγράδι, με κόουτς τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς, είχαν τη χειρότερή τους επίδοση και απογοήτευσαν καθώς αποκλείστηκαν από τους ομίλους και χάζευαν την τρομερή Εθνική του Παναγιώτη Γιαννάκη να παίρνει τον τίτλο. Στο Παγκόσμιο του 2006 αποχαιρέτησαν από τους «16» αποκλειόμενοι από τη μετέπειτα παγκόσμια πρωταθλήτρια Ισπανία και το 2007 στο Ευρωμπάσκετ αποκλείστηκαν από τους ομίλους με τρεις ήττες, χάνοντας όχι μόνο από εμάς και τη Ρωσία αλλά και από το Ισραήλ και ενώ περνούσαν οι τρεις στις τέσσερις ομάδες!

Μία πενταετία με συνεχόμενες σφαλιάρες και παταγώδεις αποτυχίες για τη μεγάλη των Πλάβι σχολή.

Ομως ήδη μετά το στραπάτσο του 2005 στην πατρίδα τους είχαν οργώσει με προπονητές όλη τη Σερβία και διοργανώνοντας συνεχόμενα τουρνουά μάζευαν όλα τα ταλέντα, κάτι που έκαναν και οι Ισπανοί σε μικρότερο βαθμό, αλλά και οι Γάλλοι που χρόνια πριν αντέγραψαν το δικό μας αναπτυξιακό πρόγραμμα, φτάνοντας όμως να έχουν μια ακαδημία πρότυπο κάποια στιγμή.

Στις δάφνες μας…

Εμείς επαναπαυτήκαμε στη χρυσή τετραετία 2005-2009 ξεχνώντας πως είχαν προωθηθεί από τον «Δράκο» στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας νεαροί παίκτες όπως ο 21χρονος Νίκος Ζήσης και ο 22χρονος Βασίλης Σπανούλης, σε μια ανανέωση της ομάδας με αρκετούς παίκτες του Ευρωμπάσκετ του 2003 να αποχωρούν και να έρχεται η διάδοχη κατάσταση.

Μετά το 2009 δεν είχαμε ανάλογα αποτελέσματα, αλλά και η παραγωγική διαδικασία δεν είχε επίσης τον ίδιο ρυθμό. Και δεν είναι ότι δεν βγαίνουν παίκτες (ας μην είναι επιπέδου Διαμαντίδη και Σπανούλη) αλλά το κυριότερο ότι δεν έχουν θέση στις ομάδες τους. Στο καλύτερο πρωτάθλημα της Ευρώπης – πραγματικά – όπως ήταν το ελληνικό στις αρχές της δεκαετίας του 1990, οι ομάδες είχαν μόνο δύο παικταράδες ξένους (έστω και κάποιους ελληνοποιημένους) και έπαιζαν οι έλληνες παίκτες, ενώ το τηλεοπτικό συμβόλαιο μοιραζόταν ισόποσα στις 14 ομάδες.

Ξένοι παντού

Πλέον έχουμε επτά ξένους (που θα παίζουν οι έξι), πλάνο που υπηρετούν και ομάδες πλην Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού που είναι στην Ευρωλίγκα, μόνο και μόνο για να νιώθουν ανταγωνιστικές μεταξύ τους.

Ετσι δεν γίνεται δουλειά και ουσιαστικά νεαροί Ελληνες που έρχονται από πίσω δύσκολα βρίσκουν ρόλο και χρόνο. Εδώ χρειάστηκε να αντικαταστήσει ο κόουτς Σερέλης τον κόουτς Ράντονιτς για να βρει χρόνο και ρόλο ο Μαντζούκας, ένα από τα υποσχόμενα στοιχήματα των Πρασίνων. Και δεν έπαιζε όσο περισσότερο γινόταν με τον Παναθηναϊκό κομπάρσο στην Ευρωλίγκα. Αρα δεν είχε να χάσει τίποτε ο προπονητής παρά μόνο να κερδίσει. Το θέμα είναι πιο σύνθετο και δεν μπορεί να λυθεί με ευχολόγια, αλλά θέλει συνεργασίες (παντού) και ουσιαστικές αποφάσεις.