Οπου φτωχός και η μοίρα του {CR}

Θες να αποκαλύψεις τον χαρακτήρα του ανθρώπου; Δώσ’ του εξουσία. Εστω και έναν κόκκο. Το ελάχιστο. Ακόμα και ως υπονοούμενο. Οι άνθρωποι διψούν για δύναμη, πολλοί πωλούν και την ψυχή τους στον διάβολο για να είναι ή να αισθάνονται πως βρίσκονται ένα σκαλί πιο πάνω από τους υπόλοιπους. Το βλέπεις, το διακρίνεις, το αισθάνεσαι στην καθημερινότητά σου, στις εκφράσεις, ακόμα και στον τρόπο που σου μιλούν ή δεν σου μιλούν. Συμπεριφορές προσαρμοσμένες πάντοτε ανάλογα με αυτόν που έχουν απέναντί τους.

Συνήθως αυτοί που ζουν και αναπνέουν για την εξουσία είναι αυτοί που σπάνε πιο εύκολα τη μέση στους «ανώτερους» και αυτοί που είναι πιο σκληροί με τους «κατώτερους».

Αν στον καταπέλτη πηδούσε ο υπουργός θα του ξεσκόνιζαν το σακάκι και θα τον κερνούσαν και καφέ. Αλλά ήταν ο Αντώνης, ένα φτωχό παιδί, που δεν φορούσε κοστούμι, δεν οδηγούσε EV και δεν ήταν μέλος της υποκουλτούρας μας.

Το ανατριχιαστικό ήταν ο τρόπος που στάθηκαν από πάνω του και τον παρατηρούσαν απαθείς να πνίγεται. Η ηθική της ευθύνης μόλις περνούσε την Πύλη του Κάτω Κόσμου. Και χωρίς ίχνος ενσυναίσθησης ξεκίνησαν το ταξίδι με τις κάμερες να καταγράφουν το ξεψύχισμα ενός αθώου.

«Κι αν δεν υπήρχαν οι εικόνες που κατέγραψαν το τραγικό γεγονός;», που θα ρωτούσε και ο Λυσίας.

«Η εταιρεία ουδεμία ευθύνη φέρει», θα διαβάζαμε ή πως ο άτυχος Αντώνης γλίστρησε τη στιγμή που πήγε να πηδήξει στον καταπέλτη και έπεσε στη θάλασσα.

Ψυχικοί όζοι επηρμένων αλαζόνων που πλημμυρίζουν μπόχα την ατμόσφαιρα και σε κάνει να αναρωτιέσαι: φύγαμε ποτέ από τη ζούγκλα ή ζούμε σε μια πλάνη; Πού πήγαν τόσοι αιώνες εξέλιξης, τι έχει απομείνει από τον πολιτισμό μας, την ανθρωπιά μας, τις ιδέες μας;

Ενας πολιτισμικός τρωγλοδυτισμός που θα έπρεπε να μας κάνει όλους να ντρεπόμαστε γιατί είμαστε μέλη αυτού του κοινωνικού περιτρίμματος όσο ανεχόμαστε συμπεριφορές πρωτογονισμού. Και ο Αντώνης; Ποιοι θα κάνουν πορεία για να διαμαρτυρηθούν; Ξέχασα. Δεν ανήκε στις κοινότητες του κουρνιαχτού.