Ο άνθρωπος {LF}στο παγκάκι

Υπάρχουν κάποιες γωνιές, κόρφους θα ταίριαζε να τους πεις καλύτερα, που μοιάζει να διαφυλάσσουν, ό,τι και αν συμβαίνει γύρω τους, μια παρθενικότητα, όπως ακριβώς θα τους αναγνώριζες αν ζούσες πριν από εκατό ή διακόσια χρόνια. Κατηφορίζοντας από το Ωδείο Ηρώδου Αττικού, αφού χρειαστεί να ξεμπερδέψεις με μια άτακτη ρυμοτομία «ανοίγεται» ξαφνικά μπροστά σου μια μικροσκοπική πλατεία, τόσο μικροσκοπική που είναι ζήτημα αν είναι τρία όλα και όλα τα λυμφατικά δεντράκια που περιβάλλουν το ένα και μοναδικό «στραβοχυμένο» και αυτό παγκάκι. Τι ανακούφιση όμως.

Αφού τα δέκα δεκαπέντε λεπτά που θα χρειαστούν ώστε να επιβιβαστείς στο αυτοκίνητο που θα σε μεταφέρει στο σπίτι σου, δεν θα αισθανθείς τα πόδια σου να λυγίζουν από την ορθοστασία και έστω και άβολα καθισμένος να το συνειδητοποιείς σαν μια ύψιστη πολυτέλεια. Μια «πολυτέλεια» που θα παρέμενε ημιτελής αν στο παγκάκι δεν καθόταν ήδη ένας ηλικιωμένος, χοντρός, ταλαιπωρημένος άνθρωπος με εμφανή την πρόθεση, πριν γυρίσει σπίτι του, να ανταλλάξει δυο έστω κουβέντες με έναν άγνωστό του. Αν και με δύο τεράστιες σακούλες στα πόδια του δίνει την εντύπωση να μεταφέρει όλο του το βιός, η πλατειούλα φαίνεται να του είναι περισσότερο μια παρηγορητική στάση παρά ένα προσωρινό κατάλυμα.

Ενα μπουκαλάκι με νερό που το πίνει με μικρές γουλιές ώστε να κρατήσει η απόλαυση όσο γίνεται περισσότερο ολοκληρώνει την εικόνα ενός ανθρώπου που, αν και φαίνεται να μην τον περιμένει κανείς, αποπνέει μια ηρεμία και προπαντός τη βεβαιότητα πως η «συνάντησή» σας μπορεί να σταθεί μια ζωογόνα παρένθεση. Ευγενής αλλά και σίγουρος πως δεν θα μπορούσε να μείνει αναπάντητη η ερώτησή του, ξεκινάει λέγοντας «μάλλον δεν είστε της γειτονιάς;» και στην καταφατική απάντησή μας προχωράει ρωτώντας, με ευγένεια πάντα, αν είχαμε παρακολουθήσει την παράσταση στο Ωδείο Ηρώδου, και ποια ήταν η παράσταση αυτή.

Ακούγοντας πως επρόκειτο για τον «Οιδίποδα τύραννο», ζητάει να του πούμε με λίγες λέξεις την «υπόθεση» καταλαβαίνεις όμως πως τη γνωρίζει πολύ καλά αλλά είναι ο μόνος ίσως τρόπος να συνεχιστεί η κουβέντα για λίγα έστω λεπτά και να μη ζήσει το κενό της σιωπής που ανάμεσα σε δυο αγνώστους φαίνεται να βαραίνει πολύ περισσότερο απ’ ό,τι ανάμεσα σε δυο γνωστούς ή φίλους. «Η νύχτα στήνει πάλι το σκηνικό της / με πρόχειρους πασσάλους και σανίδες», λένε δυο αριστουργηματικοί στίχοι της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ και αν τους ερμηνεύουμε σωστά σημαίνουν πως το «θαύμα» έχει συχνά ως προϋπόθεση το πρόχειρο, το φτηνό και το συμπτωματικό.

Και αφού ακούσει την υπόθεση του «Οιδίποδος» ο άγνωστός μας «συγκάτοικος» στο παγκάκι, θα ρωτήσει με μια απορία γεμάτη σεβασμό «μα καλά δεν φοβήθηκε ο συγγραφέας στην εποχή του μην κατηγορηθεί για θιασώτης της αιμομειξίας»; Επαναλαμβάνοντάς του όσα έλεγε ο Αλέξης Μινωτής για τον «Οιδίποδα» και τη «Μήδεια», πως τα καταδικαστέα περιστατικά πολύ λίγη σημασία έχουν, αφού αν πιστώνονται με κάτι είναι η αποκάλυψη του τραγικού στοιχείου της ζωής, μια λάμψη στα μάτια του συνομιλητή μας – όσο ήταν δυνατόν να τη διακρίνει κανείς μέσα στο ημίφως της πλατειούλας – ήταν σαν να είχε πειστεί πως και τα δικά του βάσανα και οι δικές του ταλαιπωρίες να είχαν ένα βαθύτερο νόημα όχι μόνο για τον ίδιο αλλά και για πολλούς άλλους. Ω, θεία δικαιοσύνη, μετά από χρόνια, αν συνεχίζει να ζει κανείς, να θυμάται με ακόμα μεγαλύτερη ευφροσύνη την παράσταση του «Οιδίποδος τυράννου» χάρη σε έναν άγνωστο που όσο και αν προσπαθούσε θα ήταν αδύνατον να τον ξανασυναντήσει.