{T16}Ε, όχι και μας κάνουν χάρη{T16}…

Γεγονός τετελεσμένο και αδιαμφισβήτητο. Η Εθνική ομάδα κατετάγη στην 15η θέση του Παγκοσμίου Κυπέλλου, τη χειρότερη που έχει καταλάβει ποτέ στη συγκεκριμένη διοργάνωση. Χειρότερη και από τη 10η που είχε πάρει στην παρθενική παρουσία της στο Μουντομπάσκετ της Ισπανίας το 1986, τότε που ήταν ακόμα ανυπόληπτη στο διεθνές στερέωμα.

Πισωγύρισμα. Φταίει κανείς γι’ αυτό;

Ο μόνος που ανέλαβε δημοσίως κάποιες ευθύνες ήταν ο πρόεδρος της ΕΟΚ, Βαγγέλης Λιόλιος, πιο πολύ για να καλύψει όλους τους υπόλοιπους. Ο προπονητής Δημήτρης Ιτούδης κρύφτηκε πίσω από τα, σοβαρά πράγματι, προβλήματα και τις απουσίες. Κι οι παίκτες κρύφτηκαν πίσω από αυτό που έλεγε κάθε μέρα όσο διαρκούσε το Μουντομπάσκετ ο προπονητής τους. Οτι μας κάνουν χάρη που παίζουν στην Εθνική.

Οχι κι έτσι, κύριε προπονητά… Σε λίγο θα μας πείτε ότι θα πρέπει να τους παρακαλάμε κιόλας για να φορέσουν τη φανέλα με το εθνόσημο…

Τους παίκτες, που ξέρουν πολύ καλά και οι ίδιοι πόσο ωφελούνται από την παρουσία τους στην Εθνική. Και το όνομά τους φτιάχνουν, και υπεραξία αποκτούν, που την εξαργυρώνουν στα συμβόλαιά τους, και τίτλους έχουν τη δυνατότητα να κατακτούν ώστε να εμπλουτίζουν το βιογραφικό τους.

Τους παίκτες, που έχουν ηθική υποχρέωση να φορούν το εθνόσημο όποτε τους το ζητούν. Διότι η ανάδειξή τους ως επαγγελματίες στο κορυφαίο επίπεδο του αθλήματος έχει γίνει μέσα από την αναπτυξιακή διαδικασία του ελληνικού μπάσκετ, σημαντικό κομμάτι της οποίας αποτελεί η συμμετοχή σε όλες τις εθνικές ομάδες. Αν δεν υπήρχε αυτή η διαδικασία, δεν θα ήταν κι αυτοί εκείνοι που είναι σήμερα.

Βέβαια, το πώς αντιλαμβάνεται ο κάθε αθλητής τις ηθικές υποχρεώσεις του αποτελεί προσωπικό του ζήτημα και προφανώς είναι δικαίωμά του να παίζει ή να μην παίζει στην Εθνική ομάδα. Ομως δεν κάνει χάρη σε κανέναν όταν παίζει. Αντιθέτως, εκείνος είναι που χρωστά χάρη στο ελληνικό μπάσκετ…