Οι «παραγκωνισθέντες» της Ζωής

Οι «παραγκωνισθέντες» της Ζωής…

Στη χώρα όπου «ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα», θεωρητικά, με τόσα που έχουν δει τα μάτια μας, τίποτε δεν πρέπει να είναι ικανό να μας εκπλήσσει. Κι όμως, υπάρχουν μερικές φορές, που ακόμη και αυτός ο «κανόνας», ο ας πούμε κανόνας, τέλος πάντων, μοιάζει να ξεπερνιέται από τη φαντεζί πραγματικότητα. Βλέπει τη «σκόνη» της, πώς αλλιώς να το τονίσω; Εξηγώ, όμως, πάραυτα. Εχω στα χέρια μου επιστολή (προσέξτε αποδέκτες τώρα και βγάλτε συμπέρασμα) απευθυνόμενη προς:

• τον Πρόεδρο της Βουλής
• τον πρόεδρο της Επιτροπής του άρθρου 3 Α’ του Ν. 3213/2003 (η επιτροπή που ελέγχει τα οικονομικά των κομμάτων)
• την υπουργό Εσωτερικών
• τον υπουργό Δικαιοσύνης
• την εισαγγελέα του Αρείου Πάγου.

Η επιστολή έχει αποστολέα (και εδώ παρακαλώ την προσοχή σας, είναι σοβαρό το θέμα, δεν είναι παίξε γέλασε) την «Ομάδα Παραγκωνισθέντων Υποψηφίων Βουλευτών του πολιτικού κόμματος ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ – ΖΩΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ»!!!

Οι «παραγκωνισθέντες» καταγγέλλουν στους ανωτέρω επισήμους ότι η πρόεδρος Ζωή είναι επικεφαλής ενός κόμματος το οποίο δεν έχει καταστατικό, άρα οι αποφάσεις που έλαβε μεταξύ πρώτου και δεύτερου γύρου των εκλογών και βάσει των οποίων έκανε αλλαγές στα ψηφοδέλτια του κόμματος είναι παράνομες και καταχρηστικές!

…και τα ερωτήματά τους

Να μου επιτραπεί, παρακαλώ, να γίνω λίγο πιο αναλυτικός εν προκειμένω, διότι όπως αντιλαμβάνεστε κάτι τέτοια… σοβαρά θέματα δεν είμαι διατεθειμένος να τα αφήσω για το Δελφινάριο του Μάρκου Σεφερλή. Θα τα κρατήσω για τον εαυτό μου. Οι… «παραγκωνισθέντες» λοιπόν υποστηρίζουν στην επιστολή τους, και καλούν τους αποδέκτες της να λάβουν τα σχετικά μέτρα, ότι αφού το κόμμα δεν έχει καταστατικό, όλες οι αλλαγές της προέδρου Ζωής είναι παράνομες. Επίσης ότι το κόμμα είναι κι αυτό παράνομο, διότι η λειτουργία του αντιβαίνει στο άρθρο 29 του Συντάγματος, καθώς όχι μόνο δεν διαθέτει στοιχειώδεις εσωκομματικές διαδικασίες, αλλά δεν διαθέτει ούτε «οικονομικό υπεύθυνο που ορίζεται με διαφανή τρόπο».

Θέτουν δε σειρά ερωτημάτων για τον τρόπο διαχείρισης της κρατικής επιχορήγησης, όπως ας πούμε το «ποιος αποφάσισε για λογαριασμό του κόμματος και με ποιες αποφάσεις και ποια νομιμοποίηση τον τρόπο διάθεσης και διαχείρισης της κρατικής επιχορήγησης».

Εξ όσων κατάλαβα, από τον πίνακα αποδεκτών, στην πρόεδρο Ζωή δεν απέστειλαν την επιστολή τους οι «παραγκωνισθέντες». Ισως γιατί δεν θα έπαιρναν απαντήσεις; ΄Η μήπως γιατί περιμένουν να κινηθούν πρώτα οι Αρχές; Αγνοώ.

Πάντως, έχω κι εγώ ένα ερώτημα: αν η πρόεδρος Ζωή είχε τηρήσει τη σειρά εκλογής των εκλογών του Μαΐου κατά την κατάρτιση των ψηφοδελτίων για τις εκλογές του Ιουνίου, οι διαπορούντες wanna be βουλευτές θα είχαν ανάλογες απορίες; Κάθε απάντηση δεκτή…

Γιατί εκδίδονται παλαιές ταυτότητες;

Σε ένα άλλο θέμα, τώρα, το οποίο δεν έχει σχέση ακριβώς με «παραγκωνισμένους» αλλά με καθαρόαιμους… ψεκασμένους, πάντα όμως στη χώρα όπου «ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα». Τι τα συνδέει; Το ελληνικό Δημόσιο, βεβαίως βεβαίως. Που δέχεται να εκδώσει ταυτότητες παλαιού τύπου, ενώ σε 20 ημέρες θα αρχίσει να εκδίδει τις καινούργιες και σύγχρονες. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω πόθεν έχει δοθεί η εντολή να συνεχίσουν να εκδίδουν οι αστυνομικές Αρχές παλιές ταυτότητες, ενώ επίκειται η έκδοση των καινούργιων και συγχρόνων, αλλά αν υπήρχε σοβαρό κράτος θα το είχε σταματήσει το έργο εδώ και αρκετό καιρό. Πριν καν ξεκινήσει η δραστηριότητα αυτού του πολυποίκιλου μηχανισμού των «ψεκασμένων» που έχει πάρει τα χαρακτηριστικά κινήματος, διότι, τάχα μου, οι νέες ταυτότητες θα έχουν τσιπάκια και θα μας παρακολουθούν σιωνιστές, ο Μπιλ Γκέιτς, ο Αντίχριστος και οι εξωγήινοι. Επιμένω ιδιαίτερα στις ευθύνες της πολιτείας διότι δεν είναι δυνατόν να προσέρχονται στα αστυνομικά τμήματα καθημερινά χιλιάδες, να δηλώνουν μαζικά απώλεια της αστυνομικής τους ταυτότητας προκειμένου να εκδώσουν μια παλαιού τύπου, και δεν βγαίνει μια κεντρική απόφαση από το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη να πει ένα «στοπ». Δεν σου εκδίδω ταυτότητα. Την έχασες; Για ένα διάστημα 20 ημερών, ενός μηνός, θα κυκλοφορείς με ένα χαρτί που θα λέει ότι είσαι εσύ. Μετά την παρέλευση αυτού του διαστήματος θα έρθεις στο τμήμα να σου εκδώσω μια καινούργια – τη νέα – ταυτότητα.

Εδώ, στέκονται απαθείς μπροστά στο θέαμα να προσέρχονται χιλιάδες στα αστυνομικά τμήματα και να δηλώνουν ψευδώς ότι έχασαν την ταυτότητά τους – και το χειρότερο οι περισσότεροι από αυτούς να είναι νέα παιδιά.

Ντροπή, πραγματικά…

Ευθυμία παρά την καθυστέρηση

Εντός της κυβερνήσεως, τώρα, το θέμα των ταυτοτήτων δημιουργεί και μία αίσθηση ευθυμίας, αν κρίνω από την απάντηση που έλαβα, δίκην ανέκδοτου, από κορυφαίο υπουργό της κυβέρνησης, στον οποίο έθεσα σχετικά το θέμα:

«Εγώ αν ήμουν στη θέση του Κυριάκου θα ανέθετα το θέμα στον κύριο Σημίτη να το λύσει», μου είπε γελώντας!!!

Ο… «πλακατζής» υπουργός αναφερόταν προφανώς στην αντίστοιχη κρίση που αντιμετώπισε το 2001 η τότε κυβέρνηση του κ. Σημίτη και βρέθηκε στα χαρακώματα με την Εκκλησία για τη μη αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες. Τότε, για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι, ολόκληρη η ΝουΔου στοιχήθηκε πίσω από τις πιο οπισθοδρομικές δυνάμεις της χώρας, συμμετείχε μαζικά στο «δημοψήφισμα» που οργάνωσε ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος (μέχρι και ο Κ. Καραμανλής πήγε και υπέγραψε!!!), αλλά δεν κατάφερε να αποτρέψει την απόφαση της κυβέρνησης.

Τώρα θυμούνται τον Σημίτη, αντί να βγουν με παρρησία και να δηλώσουν ότι όλα αυτά είναι ανοησίες. Αναγνωρίζοντας παράλληλα και τις ευθύνες τους διότι καθυστέρησαν τέσσερα ολόκληρα χρόνια για την έκδοση των νέων ταυτοτήτων. Και κάποια στιγμή νομίζω ότι θα πρέπει να εξηγήσουν δημόσια το γιατί καθυστέρησαν. Αν έχει οικονομικό υπόβαθρο αυτή η καθυστέρηση, ποιο είναι αυτό κ.λπ., κ.λπ…

Αμοιβαία τα αισθήματα

Είχε εντυπωσιάσει πολλούς η αφειδώλευτη στήριξη του «γεια σας, είμαι ο Stefanoς και έχω κάτι να σας πω» Κασσελάκη από τον «πολλά βαρύ και όχι» Πολάκη. Μερικοί δε που τον γνωρίζουν καλά απόρησαν διπλά και τριπλά – «μα δεν μπορεί, δεν γίνεται» (να τον στηρίζει). Κι όμως τον στήριξε, τον στηρίζει και, απ΄ ό,τι φαίνεται, θα τον στηρίξει μέχρι τέλους. Οχι γιατί τον έπιασε κανένας πόνος για το παλικάρι, αλλά γιατί έχει κάτι ανοιχτούς λογαριασμούς με την κυρία Αχτσιόγλου, η οποία αισθάνεται κάτι σε περίπου αποστροφή όταν της μιλούν για εκείνον. Και το χειρότερο, δεν κάνει και την παραμικρή προσπάθεια να το κρύψει!

Φυσικά τα αισθήματα (και τα συναισθήματα) είναι αμοιβαία. Ούτε εκείνος την μπορεί. Τη θεωρεί πολύ λίγη. Εξού και είπε να της κάνει τη ζημιά, από τη στιγμή που δεν αποφάσισε τελικά να είναι ο ίδιος υποψήφιος για την προεδρία – σε αυτή τη φάση. Στηρίζει τον «γεια σας, είμαι ο Stefanos και έχω κάτι να σας πω» Κασσελάκη στη λογική ότι θα της κόψει ψήφους και αν τα καταφέρει να τον βγάλει δεύτερο, μετά εκείνη θα το σκεφτεί πολύ να τον πετάξει εκτός ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι πονηρός ο Πολάκης, αν και δεν του το ‘χα, οφείλω να ομολογήσω.

Και αθροίζω σε όλα αυτά και το γεγονός ότι της έβγαλε και τη γλώσσα έξω όταν το Σάββατο στο Συνέδριο εκείνη τον προειδοποίησε για την «τοξική αρρενωπότητα» που εκφράζει. Σύμφωνα με όσα μας μετέφερε χθες ο Βασίλης Σκουρής σχετικά με τις «απειλές» Αχτσιόγλου, συνεργάτες του σχολίασαν με το ακόλουθο ηρωικό και αρκούντως περιπαικτικό: «Σιγά μην κλάψει, σιγά μη φοβηθεί» (ο Πολάκης).

Αχ, τι ωραία ατμόσφαιρα. Ξανανιώνω με ΣΥΡΙΖΑ…