Οι σταρ απουσιάζουν, ο Λάνθιμος κυριαρχεί

Η τελευταία ταινία του Γιώργου Λάνθιμου «Poor things» παραμένει μία από τις καλύτερες εκείνων που μέχρι σήμερα προβλήθηκαν στο επίσημο διαγωνιστικό πρόγραμμα του Φεστιβάλ Βενετίας· σε σημείο μάλιστα που θα μπορούσε να θεωρηθεί έκπληξη αν απουσιάσει από τα βραβεία του ερχόμενου Σαββάτου. Για κάποιους δε, συμπεριλαμβανομένου του υπογράφοντος, το «Poor things» είναι μακράν η καλύτερη όλων. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο που ο τίτλος «Poor things» όπως και το όνομα Γιώργος Λάνθιμος κυριαρχούν ήδη στα «πηγαδάκια» που αναφέρονται τόσο στις μέχρι σήμερα εντυπώσεις, όσο και στα προγνωστικά των βραβείων. Θα πρέπει δε να σημειωθεί ότι μέχρι και την Κυριακή 3 Σεπτεμβρίου, στη βαθμολογία τόσο των ιταλών κινηματογραφικών κριτικών όσο και εκείνων του διεθνούς Τύπου που κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ δημοσιεύεται καθημερινά στην έκδοση του περιοδικού «CIAK», η ταινία του έλληνα σκηνοθέτη βρισκόταν στην πρώτη θέση. Αλλά και αντικειμενικά μιλώντας το «Poor things», θέλοντας και μη, ξεχωρίζει. Μέσω του μύθου του τέρατος του Φρανκενστάιν, ο Λάνθιμος με μια θαυμάσια Εμα Στόουν σε πρώτο πλάνο (φαβορί για το βραβείο ερμηνείας) και με έναν πανέξυπνο σε σύλληψη τρόπο μιλά για την «αναγέννηση της γυναίκας» απηχώντας τους καιρούς μας μέσω μιας ταινίας εποχής. Αν κάπου το φετινό Φεστιβάλ Βενετίας «χωλαίνει», χωρίς όμως να φταίει εκείνο, είναι στην έλλειψη λάμψης. Οπως έχουμε ήδη μέχρι σήμερα επισημάνει, η απεργία των ηθοποιών στην Αμερική υπήρξε η αιτία των αρκετών, όπως αποδείχθηκε, απουσιών ηθοποιών από τη Μόστρα. Πλην εξαιρέσεων, το Σωματείο Ηθοποιών Αμερικής (SAG) δεν επιτρέπει να συμμετάσχουν στην προώθηση των ταινιών τους που, ως γνωστόν, γίνεται στα φεστιβάλ. Για παράδειγμα, στην πρεμιέρα του «Poor things» ο Γιώργος Λάνθιμος παρουσιάστηκε χωρίς τους πρωταγωνιστές του, τη Στόουν, τον Μαρκ Ράφαλο και τον Γουίλεμ Νταφόε, ενώ το Σάββατο 2 Σεπτεμβρίου η συνέντευξη Τύπου του «Μαέστρο» έγινε χωρίς την παρουσία του πρωταγωνιστή και σκηνοθέτη του, Μπράντλεϊ Κούπερ, και της συμπρωταγωνίστριάς του, Κάρεϊ Μάλιγκαν. Κάθε άλλο παρά ένα «καθαρόαιμο» βιογραφικό έπος για τον Λέοναρντ Μπέρνσταϊν (1919-1990), το «Μαέστρο» μοιάζει περισσότερο με ασυνήθιστο love story εστιάζοντας στη σχέση του θρυλικού μουσικοσυνθέτη και διευθυντή ορχήστρας με τη σύζυγό του, Φελίσα Μοντεαλέγκρε, την οποία υποδύεται υπέροχα η Μάλιγκαν. Αυτή είναι η μόνη γυναικεία ερμηνεία από την οποία «κινδυνεύει» η Εμα Στόουν.

Ο Ντέιβιντ Φίντσερ

Παρομοίως χτες στην παρουσίαση της ταινίας «The killer» ο σκηνοθέτης της Ντέιβιντ Φίντσερ εμφανίστηκε χωρίς τον πρωταγωνιστή του Μάικλ Φασμπέντερ. Ερωτώμενος μάλιστα για την απεργία και το τι σημαίνει για την κινηματογραφική βιομηχανία, ο Φίντσερ απάντησε ότι δεν ξέρει τι ακριβώς σημαίνει, «είναι όμως θλιβερό που συμβαίνει, ιδίως μετά την κρίση της περιόδου με τον Covid-19. Το μόνο που εύχεται κανείς είναι να υπάρξει μια συμφωνία μέσω του διαλόγου». Είκοσι τέσσερα χρόνια μετά την ιστορική πρεμιέρα της ταινίας του «Fight club» (εκτός συναγωνισμού στο Φεστιβάλ Βενετίας του 1999), ο δημιουργός του «Seven» και του «Mank» για πρώτη φορά στην καριέρα του συμμετέχει εντός συναγωνισμού με μια όμορφη στην όψη ταινία που θα μπορούσες να πεις ότι είναι κάτι σαν απάντησή του στον «Δολοφόνο με το αγγελικό πρόσωπο» του Ζαν Πιερ Μελβίλ, προσαρμοσμένη φυσικά στις συνθήκες της εποχής μας. Μέσω της αφήγησης του κεντρικού «ήρωα» (που είναι αρκετή), ο σκηνοθέτης προσφέρει μια χορταστική «ταινία εκδικησης», στην οποία κυριαρχεί το ψυχρό, «καθαρό» πορτρέτο ενός φιλοσοφημένου, μοναχικού επαγγελματία δολοφόνου, ο οποίος προσπαθεί να ακολουθήσει τους δικούς του κώδικες, χωρίς όμως πάντα να τα καταφέρνει…

Χωρίς Πολάνσκι

Στην περίπτωση του σκηνοθέτη Ρόμαν Πολάνσκι που δεν έδωσε το «παρών» στο φεστιβάλ το βράδυ της Παρασκευής για την εκτός συναγωνισμού ταινία του «The palace» (Το παλάτι), ο λόγος απουσίας του ήταν βεβαίως εντελώς διαφορετικός. Το σκάνδαλο του διασυρμού ανηλίκου για το οποίο ο Πολάνσκι κατηγορήθηκε πριν από περίπου 50 χρόνια στην Αμερική και για το οποίο αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα, στην οποία αν ποτέ ξανά πάει θα συλληφθεί, εξακολουθεί να τον καταδιώκει. Και μάλιστα όχι μόνο στην Αμερική αφού στον Πολάνσκι έχει απαγορευτεί η είσοδος σε διάφορες χώρες, όπως η Αγγλία και η Ελβετία. Ωστόσο, τίποτα από όλα αυτά δεν αναφέρθηκε στη συνέντευξη Τύπου του «Παλατιού», που χωρίς τον δημιουργό παρόντα ήταν μία από τις λιγότερο ενδιαφέρουσες της φετινής δοργάνωσης (το ίδιο είχε συμβεί και το 2019 όταν η ταινία του «Κατηγορώ…» παίχθηκε εντός διαγωνισμού και κέρδισε το μεγάλο βραβείο της επιτροπής). «Το παλάτι» είναι μια βιτριολική κωμωδία που σατιρίζει την «τρέλα» της πλουτοκρατίας με φόντο ένα ξενοδοχείο πολυτελείας της Ελβετίας, την τελευταία μέρα του 1999. Ενώ ο κόσμος ετοιμάζεται να μπει στο καινούργιο μιλένιουμ, ιλαροτραγικές καταστάσεις λαμβάνουν χώρα μέσα στο ξενοδοχείο, με τους πάμπλουτους πελάτες να έχουν κάθε λογής απαιτήσεις, που όλες πέφτουν στην πλάτη του καλόκαρδου αλλά και υποψιασμένου διευθυντή (πολύ καλός ο γερμανός ηθοποιός Ολιβερ Μανούτσι). Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο Πολάνσκι φτιάχνει ενδιαφέροντες χαρακτήρες και καταστάσεις ποτίζοντας την ατμόσφαιρα με το χαρακτηριστικά διεισδυτικό και κάπως διεστραμμένο χιούμορ του. Πρόσωπα παραμορφωμένα από κακές πλαστικές επεμβάσεις, διαταγές που αγγίζουν τα όρια της παράνοιας, αλαζονικές συμπεριφορές (ο Μίκι Ρουρκ στον ρόλο ενός αντιπαθέστατου πλουσίου είναι πραγματικά εφιαλτικός), όλα αυτά δημιουργούν μια «πινακοθήκη τεράτων» που ενώ δεν μπορείς παρά να γελάσεις μαζί τους, την ίδια ώρα νιώθεις και θλίψη για την κατάντια τους.