Να η ευκαιρία {LF}για μία μεγάλη νίκη!

H πρόκριση στα τελικά του Euro 2024 είναι το όνειρο. Η ανάγκη για παρουσία σε τελική φάση μεγάλης διοργάνωσης μεγάλη. Εχουν περάσει δέκα χρόνια από το Μουντιάλ της Βραζιλίας. Από τότε η Εθνική δηλώνει απούσα από τα σπουδαία ραντεβού. Εγιναν πολλά. Ενας κύκλος έκλεισε, ένας άλλος ανοίγει. Η Γαλανόλευκη προσπαθεί να ξαναβρεί τον δρόμο της. Εχοντας κατρακυλήσει στα rankings της UEFA ήταν μοιραίο ότι θα έχει δύσκολες κληρώσεις. Η παρουσία της Γαλλίας και της Ολλανδίας στον 2ο προκριματικό όμιλο καθιστά απαγορευτική μία από τις δύο πρώτες θέσεις. Ή μήπως όχι; Τα ως τώρα παιχνίδια έδειξαν ότι οι Οράνιε δεν είναι και στα καλύτερά τους. H Ελλάδα με τον Γκουστάβο Πογιέτ στον πάγκο της έχει κάνει το καθήκον της. Νίκησε και το Γιβραλτάρ (3-0) και την Ιρλανδία (2-1). Η ήττα στο Παρίσι (1-0) φυσιολογική. Εστω κι έτσι η Γαλανόλευκη παρέμεινε στη δεύτερη θέση με έξι βαθμούς, ενώ οι Τρικολόρ απολαμβάνουν τη μοναξιά στην κορυφή της κατάταξης με το απόλυτο 4 στα 4, έχοντας πάρει μεγάλο προβάδισμα για την πρώτη θέση και την πρόκριση. Η Ολλανδία έχει το όνομα, αλλά η κατάστασή της προκαλεί αμφιβολίες. Τώρα όμως στο Αϊντχόφεν είναι η ώρα της αλήθειας. Αν αποσπάσουμε θετικό αποτέλεσμα θα μπούμε γερά στο παιχνίδι της πρόκρισης.

Με τους Ολλανδούς έχουμε… προηγούμενα. Η Ολλανδία είναι η πρώτη ομάδα που αντιμετώπισε η Ελλάδα σε τελική φάση μεγάλης διοργάνωσης. Ηταν στις 11 Ιουνίου 1980 στη Νάπολι, στην πρεμιέρα του Κυπέλλου Εθνών, όταν χάσαμε 1-0 από γκολ (πέναλτι) του Βιμ Κιστ 64′. Παράλληλα, η Ολλανδία ήταν αντίπαλός μας στα προκριματικά των Euro 1988 και 1992. Με μόλις ένα γκολ ενεργητικό και 19 παθητικό σε σύνολο οκτώ επίσημων αναμετρήσεων μόνο καλή δεν θεωρείται η παράδοση. Στο ενεργητικό μας μία ισοπαλία όλη κι όλη. Ηταν για την προκριματική φάση του Euro ’88 (η Ολλανδία τελικά κατέκτησε το τρόπαιο). Στις 25/3/1987 στο «Ντε Κάιπ» η Εθνική μας απέσπασε το 1-1. Στο 6′, ο Σαραβάκος έκανε το 0-1, για να ισοφαρίσει στο 55′ ο Φαν Μπάστεν. Τυπικά πάντως, η πρώτη αναμέτρηση ανάμεσα σε Ελλάδα και Ολλανδία έλαβε χώρα πριν από 51 χρόνια. Συγκεκριμένα ήταν τον Φεβρουάριο του 1972 στο Στάδιο «Γ. Καραϊσκάκης». Τότε, ο Κρόιφ και η παρέα του σάρωσαν με 5-0 σε φιλικό την Εθνική μας με δύο γκολ του «Ιπτάμενου Ολλανδού», δύο του Χούλσοφ και ένα του Νέεσκενς. Η μοναδική νίκη της Ελλάδας επί της Ολλανδίας ήρθε σε φιλικό στο «Φίλιπς Στάντιον» τον Σεπτέμβριο του 2016 με 2-1.

Πίεση για άμεσα αποτελέσματα

Η επιστροφή των προκριματικών του Euro 2024 βρίσκει την Ολλανδία υπό πίεση για άμεσα αποτελέσματα στις αναμετρήσεις με την Ελλάδα στις 7 Σεπτεμβρίου στο «Φίλιπς Στάντιον» του Αϊντχόφεν και την Ιρλανδία τρεις ημέρες αργότερα στο Δουβλίνο.

Η ομάδα του Ρόναλντ Κούμαν έπειτα από δύο ματς στο δεύτερο όμιλο έχει μόνο μία νίκη, ενώ η ήττα με 4-0 από τη Γαλλία εκτός έδρας στην πρεμιέρα της τον περασμένο Μάρτιο άνοιξε μια πληγή που ακόμη δεν έχει κλείσει. Ναι μεν ύστερα από εκείνο το ματς οι Οράνιε ξεπέρασαν με 3-0 το εμπόδιο του Γιβραλτάρ, αλλά ενώ τον Ιούνιο υπήρχε δράση για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος εκείνη έπαιζε στο Final 4 του UEFA Nations League (UNL) και μάλιστα στο έδαφός της. Κι απογοήτευσε.

Εχασε με 4-2 στην παράταση από την Κροατία στα ημιτελικά κι έπειτα από την Ιταλία με 3-2 στον «μικρό τελικό».

Ετσι, ο προπονητής και οι παίκτες βρέθηκαν στο στόχαστρο της πάντα σκληρής κριτικής των ολλανδικών ΜΜΕ όσον αφορά την εθνική τους ομάδα και το πώς θα έπρεπε να παίζει. Ο Κούμαν είχε πίστωση χρόνου χάρις στο καλό συγκρότημα που είχε δημιουργήσει πριν από το προηγούμενο Euro και προτού «σπάσει» το συμβόλαιό του για να πάει στην Μπαρτσελόνα. Ωστόσο, η περίοδος χάριτος έχει τελειώσει.

Πιο επιθετική

Παρότι η προσέγγισή του δεν διαφέρει ουσιαστικά πολύ από εκείνη του Λουίς φαν Χάαλ στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Κατάρ, ο Κούμαν επιχειρεί να κάνει την ομάδα του πιο επιθετική. Για την ώρα τα έχει καταφέρει, αλλά χάνοντας την ισορροπία με την άμυνα. Η Ολλανδία δέχεται εύκολα γκολ και τα 11 γκολ παθητικό εναντίον τριών ομάδων πρώτης γραμμής είναι πηγή ανησυχίας. Στην προεπιλογή για τις δύο αναμετρήσεις ο Κούμαν έχει καλέσει ό,τι καλύτερο μπορούσε να έχει στη διάθεσή του. Η Ολλανδία με εξαίρεση την έλλειψη ενός γκολτζή που να κάνει τη διαφορά με την παρουσία του στην αντίπαλη περιοχή διαθέτει τοπ παίκτες σε όλες τις γραμμές που λάμπουν με τις ομάδες τους σε κορυφαία πρωταθλήματα. Η πρόσφατη φόρμα των Φρένκι ντε Γιόνγκ (Μπαρτσελόνα) και Ντόνιελ Μάλεν (Ντόρτμουντ) αποτελεί πηγή αισιοδοξίας πως επιθετικά θα συνεχίσει να βρίσκει τον δρόμο προς την αντίπαλη εστία. Στα μετόπισθεν, πέραν του Νέιθαν Ακέ (Μάντσεστερ Σίτι) όλοι οι υπόλοιποι (Φαν Ντάικ, Ντε Λιχτ κ.ά.) καλούνται να δώσουν το κάτι παραπάνω.

Eίναι μια μεταβατική περίοδος μετά τη χρυσή γενιά που παραλίγο να κερδίσει ένα Παγκόσμιο Κύπελλο το 2010. Για ένα έθνος με τόσο πλούσια ποδοσφαιρική ιστορία αυτή η Εθνική Ολλανδίας δεν είναι υποδειγματική.