Καινά δαιμόνια

Στις ευρωεκλογές του Μαΐου του 2019, το Ποτάμι έλαβε 1,5%. Λίγους μήνες αργότερα, ο Σταύρος Θεοδωράκης ανακοίνωσε ότι η κρατική χρηματοδότηση ύψους 500.000 ευρώ που δικαιούτο το κόμμα θα διετίθετο στο ΕΚΠΑ με τη μορφή υποτροφιών σε νέους επιστήμονες. Ηταν η προαναγγελία του τέλους, που θα οριστικοποιούνταν τον Νοέμβριο. Ο Θεοδωράκης δεν ήθελε ούτε ένα κόμμα-σφραγίδα, που θα εισέπραττε χρήματα χωρίς σοβαρές προοπτικές να αναγεννηθεί, ούτε ένα κόμμα με άλλο αρχηγό. Τα επόμενα χρόνια συνήθιζε να λέει πως αν όσοι τον σταματούσαν στον δρόμο και του έλεγαν πόσο λείπει το Ποτάμι από την πολιτική ζωή ήταν ψηφοφόροι του, ο ίδιος θα ήταν πρωθυπουργός.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί διαφορετική περίπτωση. Ο άνθρωπος που το απογείωσε έγινε πρωθυπουργός. Κι όταν ύστερα από διαδοχικές ήττες αποφάσισε να αποχωρήσει, δεν ήταν εύκολο να διαλύσει και το κόμμα: στο κάτω κάτω, άλλο 1,5% κι άλλο 17,8%. Μπορούσε πάντα, βέβαια, να ιδρύσει ένα άλλο. Αλλά έκρινε πως θα ήταν άκομψο/άκαιρο/αντιπαραγωγικό να το κάνει πριν ο/η διάδοχος αποπειραθεί τη μεγάλη επιστροφή.

Τα ονόματα που είχαν πέσει μέχρι τώρα στο τραπέζι ήταν λίγο-πολύ αναμενόμενα. Και το αποτέλεσμα λίγο-πολύ προδιαγεγραμμένο. Ωσπου έσκασε η βόμβα Κασσελάκη. Το ζήτημα που τέθηκε δεν είναι τόσο αν ο εξ Αμερικής ορμώμενος υποψήφιος μπορεί να πάρει το μαγαζί (όλα δείχνουν ότι η Εφη Αχτσιόγλου εύκολα ή δύσκολα θα είναι η νέα αρχηγός), αλλά αν δικαιούται να το διεκδικήσει. Λόγω της έλλειψης αγωνιστικών διαπιστευτηρίων: ο άνθρωπος ήταν τελείως άγνωστος μέχρις ότου ο Αλέξης Τσίπρας ανακοίνωσε τον περασμένο Μάιο την υποψηφιότητά του για το ψηφοδέλτιο Επικρατείας. Κυρίως, όμως, λόγω της προσωπικής του ιστορίας: μα είναι δυνατόν ένας εφοπλιστής να ηγηθεί ενός κόμματος που θεωρεί τον πλούτο στίγμα;

Η απάντησή του είναι σαφής. Πρώτον, είναι αριστερός, όπως αριστερός είναι ο Τζο Μπάιντεν, στο επιτελείο του οποίου δούλεψε για μερικούς μήνες. Αυτό μπορεί να ακούγεται σχεδόν κωμικό στους επαγγελματίες αριστερούς των ελληνικών σαλονιών, είναι όμως γεγονός ότι η σημερινή αμερικανική κυβέρνηση είναι η πιο προοδευτική (για να αποφύγουμε φορτισμένους όρους που συχνά δεν σημαίνουν τίποτα) κυβέρνηση των τελευταίων δεκαετιών. Και οι θέσεις του Κασσελάκη για τη δικαιοσύνη, τη φορολόγηση, τη διαφθορά ή τις μειονότητες είναι απόλυτα συμβατές μ’ εκείνες του ΣΥΡΙΖΑ.

Δεύτερον, είναι, ή τουλάχιστον δηλώνει, αυτοδημιούργητος. Οπως έγραψε ο ίδιος χθες στο Fb, παλεύει από 14 ετών με τα δικά του χέρια, που «δεν τα λέρωσα κι ούτε θα τα λερώσω», έφτιαξε από το μηδέν μια εταιρεία κι έβγαλε κέρδη 70 εκατομμυρίων για τους επενδυτές του. Αρα ξέρει να διοικεί.

Τρίτον, είναι οργανωμένος, όπως δείχνει και ο τρόπος που προβάλλει το πρόγραμμά του. Ο Κασσελάκης εισάγει καινά δαιμόνια σε ένα κόμμα μουχλιασμένο, απογοητευμένο και σε απόλυτη σύγχυση. Αν δεν τα καταφέρει, μπορεί πάντα να τον πάρει ο Μητσοτάκης.