Τσιτσίδια

Υπήρξε μια περίοδος – δύο(;), τρία(;) χρόνια – καταμεσής της δεκαετίας του 1980 που τα κορίτσια της παρέας δεν είχαμε μαγιό. Είχαμε δηλαδή κανένα ξεχειλωμένο παλιό μπικίνι, ίσα για να πάμε και να φύγουμε από την παραλία. Εκεί τσιτσιδωνόμασταν, όχι μόνο τα κορίτσια, και καθόμασταν ώρες κάτω από τον ήλιο με μοναδική «προστασία» δύο βετέξ που βρέχαμε και βάζαμε περιστασιακά στο στήθος διότι, και καλά, η επιδερμίδα σ’ αυτήν την περιοχή είναι πιο ευαίσθητη. Πηγαίναμε σε εντελώς ερημικές ή επιλεγμένες παραλίες, όπως, για παράδειγμα, η Λάγγερη στην Πάρο, όπου όλοι ήταν επίσης χωρίς μαγιό, για να μην ενοχλούμε κανέναν και ουδείς να μας ενοχλεί.

Γιατί το κάναμε; Διότι έτσι γουστάραμε, υποθέτω. Διότι νιώθαμε πιο απελευθερωμένοι, διότι δεν θέλαμε να έχουμε λευκά σημάδια από το μαγιό, για κάποιον λόγο τέλος πάντων που δεν καθόμασταν να τον αναλύσουμε. Δεν ετέθη ποτέ θέμα ιδεολογίας δηλαδή, άσε που δεν ξέρω και πρόσημο ποιας ιδεολογίας μπορεί να αποτελεί ένας ξεβράκωτος ποπός. Τέλος πάντων, όταν στις ερημικές παραλίες (όπως ο Βουτάκος, για να μην απομακρυνθώ γεωγραφικά από την Πάρο) άρχισε να πλακώνει κόσμος και οικογένειες με παιδάκια, τα μαζεύαμε και πηγαίναμε αλλού. Ή όταν πηγαίναμε σε κάποιο νησί όπου δεν μπορούσαμε να εντοπίσουμε ερημική παραλία, φορούσαμε, αναγκαστικά, το ξεχειλωμένο μπικίνι. Τόσο απλά. Δεν σκεφτήκαμε δηλαδή να διαμαρτυρηθούμε ούτε να σηκώσουμε πανό επειδή, για λίγες μέρες, δεν θα μπορούσαμε να εκθέσουμε τους ποπούς μας στον «ήλιο του μεσημεριού». Τότε όμως ήταν αλλιώς. Τότε δεν βαφτίζαμε τις επιθυμίες, τις προτιμήσεις, τα γούστα, τις ιδέες μας «κίνημα». Το κίνημα ήταν ένα και ήταν το ΠΑΣΟΚ – για να μην απεμπολήσουμε και τη γραφικότητα της εποχής. Από ‘κεί και πέρα, ο καθείς για πάρτη του.

Από το τότε στο τώρα και στη Γαύδο. Οπου οι κατασκηνωτές και οι παραθεριστές διαμαρτυρήθηκαν επειδή το δημοτικό συμβούλιο αποφάσισε να απαγορέψει τον γυμνισμό σε μία από τις πολλές παραλίες του νησιού, τη μεγαλύτερη και την κάπως πιο οργανωμένη. Και μαζεύτηκαν και έκαναν κινητοποιήσεις και σήκωσαν πανό. Στο πλαίσιο της πολιτικής ορθότητας πάντα που θεωρεί το φύλο κοινωνική κατασκευή, εξού και το «Τσιτσίδια και ντυμένα, όλα ενωμένα». Ή το άλλο, «Ο γυμνισμός στη Γαύδο όλους μάς ενώνει, εκτός από τη δήμαρχο που έχει μείνει μόνη». Η δε Πρωτοβουλία Παραθεριστών Γαύδου αναφέρει σε ανάρτησή της στα social media ότι «…με μαγιό ή χωρίς, στέλνουμε μήνυμα ενότητας ενάντια σε όσους προσπαθούν να μας διχάσουν με συντηρητικές αντιλήψεις».

Μισό λεπτό. Για να θεωρείται συντηρητισμός η απαγόρευση του γυμνισμού σε μία από τις πολλές παραλίες του νησιού, σημαίνει ότι το τσιτσίδωμα ταυτίζεται με την προοδευτικότητα. Και αν ισχύει αυτό το 2023, τότε εμείς που ξεβρακωνόμασταν το 1985 ήμασταν πιο μπροστά ακόμη και από την πρόοδο. Συγγνώμη, αλλά γελάω και μόνο που το γράφω. Σας έχω νέα. Ούτε ένδειξη προόδου ούτε αντικομφορμισμού είναι ο γυμνισμός. Ενα γούστο είναι, μια επιθυμία, και μάλιστα με μακρά παράδοση στην ιστορία του ελληνικού καλοκαιριού. Σιγά το καινούργιο δηλαδή. Αυτό που είναι ωστόσο πολύ συντηρητικό και πολύ οπισθοδρομικό είναι να «κινηματοποιείς» το γούστο σου και να αναζητάς ιδεολογική ομπρέλα μπας και το κάψει ο ήλιος.

Αυτό που νοσταλγούμε

Ούτως ή άλλως, όμως, αυτό ήταν το καλοκαίρι των παραλιακών κινημάτων ή, πιο σωστά, της παραλιακής κινηματικής νοσταλγίας. Και δώσ’ του ρετρό φωτογραφίες από ομπρελοκρατούμενες σήμερα παραλίες, τότε που ήταν όλα χύμα στο κύμα. Και τι ωραία που ήταν τότε, και να διώξουμε τις ομπρέλες, να διώξουμε και κάμποσους τουρίστες διότι ο υπερτουρισμός θα αλλοιώσει τον τόπο μας, και να γυρίσουμε στις παλιές ομορφιές, τις απλές και τις γάργαρες. Ε, σας έχω κι άλλα νέα. Αυτό που νοσταλγούμε δεν είναι οι παραλίες χωρίς ξαπλώστρες αλλά ο νεανικός μας εαυτός μέσα σ’ αυτές. Το άλγος είναι για τον νόστο στα νιάτα μας, αυτήν την πιο πολύτιμη «πατρίδα». Τα κορμιά της νιότης μας νοσταλγούμε που άντεχαν τα πάντα και τα στομάχια μας που ικανοποιούνταν με ό,τι μας πάσαραν τα γραφικά ταβερνάκια.