Τα μαγαζιά του πόνου

Ενα θύμα της τυφλής οπαδικής βίας που μετατράπηκε σε αφηρωισμένο τέκνο μιας ομάδας. Σε Ελ Σιντ από τον οποίον αντλούν δύναμη οι ποδοσφαιριστές και θαυμάζουν οι οπαδοί. Και η χαροκαμένη μάνα να καμαρώνει στις εξέδρες, ενώ το χώμα που σκεπάζει το άψυχο κορμί του άτυχου γιου της παραμένει ακόμα νωπό από τα δάκρυα.

Τι ήταν τελικά ο Μιχάλης; Ενα αθώο θύμα των φασιστών που κατέβηκαν από την Κροατία για να σφάξουν με τη βοήθεια ελλήνων συνεργών τους ή ένας σημαιοφόρος στον πόλεμο κατά της οπαδικής βίας που έπεσε στο καθήκον και αξίζει τιμές ήρωα;

Μήπως τελικά η τραγωδία της απώλειας της ζωής ενός νέου ανθρώπου έχει μετατραπεί σε πλατφόρμα εκμετάλλευσης συναισθημάτων για να εξυπηρετηθούν ποταποί στόχοι;

Κανένας Ελληνας δεν έμεινε ασυγκίνητος από τον θάνατο του Μιχάλη. Στη θέση του θα μπορούσε να ήταν οποιοσδήποτε άλλος που δεν έχει σχέση με το ποδόσφαιρο και απλά έκανε τη βόλτα του εκείνες τις δραματικές στιγμές, κοντά στην Opap Arena. Δεν θα άξιζε κι εκείνος τις ίδιες τιμές;

Και η μάνα; Αισθάνθηκε τον πόνο της να γίνεται πιο ελαφρύς που ο Αραούχο άγγιξε τη φωτογραφία του γιου της, που σήκωσε φανέλα με το όνομα του Μιχάλη για να του αφιερώσει το γκολ; Ενιωσε δικαίωση, αισθάνθηκε ικανοποίηση πως η ΑΕΚ πήρε ρεβάνς για τον θάνατο του γιου της; Αλλά από ποιον και γιατί;

Αν η μητέρα του Μιχάλη και οι φίλοι της ΑΕΚ θεωρούν τους Κροάτες εχθρούς η ειρωνεία έρχεται σαν από μηχανής θεός για να τοποθετήσει στην κεντρική σκηνή τον Ντομαγκόι Βίντα. Εναν ποδοσφαιριστή που κυλά στις φλέβες του γνήσιο κροατικό αίμα, που έχει πανηγυρίσει την κατάκτηση τίτλων με τη μεγάλη εχθρό, την Ντιναμό Ζάγκρεμπ. Ηταν αυτός που επέλεξε η μοίρα για να ξεπλύνει την ντροπή των συμπατριωτών του. Και οι οπαδοί παραληρούσαν στις εξέδρες αδυνατώντας να δουν την αντίφαση.

Η υπερβολή αποτελούσε πάντοτε στοιχείο των μεγάλων τραγωδιών αλλά και των μεγάλων χαρών. Και πάντοτε, εκεί ανάμεσά τους, υπήρχαν οι επιτήδειοι που έστηναν μαγαζιά με εμπόρευμα τον πόνο και τη χαρά.