Εσείς τι κρατάτε από το πολιτιστικό καλοκαίρι;

Εύα Μανιδάκη

αρχιτέκτων Flux Office

Τη «Μήδεια» του Κάστορφ

Είδα τη «Μήδεια»του Frank Castorf. Ηταν μια σκηνική εμπειρία, που είναι δύσκολο να την κάνω λέξεις… Ο F. Castorf υπήρξε διευθυντής της Volksbühne για πολλά χρόνια, ταράζοντας τα νερά της γερμανικής σκηνής. Τώρα, για πρώτη φορά στην Επίδαυρο, παρουσίασε τη «Μήδειά» του μπροστά σε χιλιάδες θεατές. Ο Castorf είναι ένας σκηνοθέτης με δική του αισθητική, έντονα πολιτικοποιημένος. Είχα δει παραστάσεις του εδώ στην Ελλάδα, στο Φεστιβάλ Αθηνών, αλλά και στο Βερολίνο. Εδώ έφτιαξε έναν ολόκληρο κόσμο πολύ προσωπικό, αλλά την ίδια στιγμή και πολύ οικουμενικό, όπου ο καθένας επικοινωνούσε με τον δικό του τρόπο. Αλλος με θυμό, άλλος με προβληματισμό, με σκέψη, με ενθουσιασμό, με συγκίνηση, με βαρεμάρα… Για μένα ήταν μία παράσταση που θα τη θυμάμαι για πολλούς λόγους. Ηταν μια «Μήδεια» φτιαγμένη από σπαράγματα κειμένων. Ευριπίδης, Ρεμπό, Χάινερ Μιούλερ, προσωπικές μαρτυρίες έφτιαξαν έναν καμβά μιας παραστάσης με ισχυρό εκτόπισμα. Με έκανε κοινωνό μιας εμπειρίας. Είδα μπροστά μου ανθρώπους ζωντανούς να ενώνονται με το κείμενο και τον χώρο, είδα και άκουσα το κείμενο με το σώμα των ηθοποιών, πέρα από τη φωνή τους. Εφτιαξε πραγματική ζωή επί σκηνής. Ηταν μια παράσταση απόλυτα συνεπής με τη δομή της δραματουργίας της. Είναι μια παράσταση που θα την πάρω μαζί μου στο Νησί.

Θοδωρής Βουτσικάκης

ερμηνευτής

Τη συναυλία του Αλεξάντρ Ντεσπλά

Σαν ένας άλλος μελωδικός θεός ο Alexander Desplat διηύθυνε στο Ηρώδειο φέτος την ορχήστρα της ΕΡΤ στις μεγάλες του μουσικές, δημιουργώντας το αίσθημα της συγκίνησης αλλά ταυτόχρονα και του ονείρου. Πιστός πάντα στην τέχνη που υπηρετεί, τον κινηματογράφο, για μένα είναι «φαινόμενο» του σήμερα και σίγουρα στα must see του φετινού αθηναϊκού καλοκαιριού.

Οντέτ Βαρών – Βασάρ

ιστορικός

Τη συναυλία της Μέλοντι Γκαρντό

Εκανε ακόμη πολλή ζέστη, καθώς ανηφόριζα προς το Ηρώδειο το βραδάκι της 12ης Ιουλίου. Οι τέσσερις έξοχοι μουσικοί της Melody Gardot είχαν έντονη παρουσία. Κυρίως ο βραζιλιάνος πιανίστας Philippe Boden Powell, με τον οποίο έγραψαν το άλμπουμ «Entre eux deux» (2022). Ο χώρος πλημμύρισε με βραζιλιάνικους ρυθμούς και τον συνόδεψε στα πορτογαλικά. Μια έκπληξη για όσους γνωρίζαμε μόνο την ψιθυριστή, υποβλητική και τόσο intime φωνή της Melody Gardot όταν τραγουδάει τις jazz και blues συνθέσεις της, όπως το «Who will confort me». Αύρα αμερικάνικη, αλλά και παριζιάνικη, στην παρουσία της με το λευκό κοστούμι και τα ψηλοτάκουνα σανδάλια και βέβαια με τα μαύρα γυαλιά, που φορά πάντα υποχρεωτικά για να την προστατεύουν από το φως. Προς το τέλος, ο ντράμερ της μας ζήτησε να χτυπήσουμε παλαμάκια η κάθε κερκίδα σε άλλη στιγμή και όλο το κοίλο έγινε ένα κρουστό που διηύθυνε εκείνος. Ναι, πραγματικά είχε ατμόσφαιρα αυτή η ζεστή αθηναϊκή νύχτα.

Γιώργης Γερόλυμπος

αρχιτέκτων – φωτογράφος

Την Κόρα Καρβούνη στον «Ιππόλυτο»

Φέτος, ίσως περισσότερο από ποτέ, το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου δίχασε τόσο τους ανθρώπους του θεάτρου όσο και το ευρύ κοινό με αντιδράσεις που έφτασαν συχνά σε σημείο υπερβολής. Αποφεύγοντας την τελευταία και χωρίς να διεκδικώ δάφνες επαΐοντος, φέτος παρακολούθησα την Κόρα Καρβούνη στον ρόλο της Φαίδρας στον «Ιππόλυτο» του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία της Κατερίνας Ευαγγελάτου. Την ξεχωρίζω γιατί η στιβαρή και ταυτόχρονα εύθραυστη παρουσία της έδωσε τον παλμό στην παράσταση. Η βαθιά θεατρική της καλλιέργεια και εμπειρία, η καθαρή φωνή και η επιβλητική μορφή της έπλασαν μια ιδανική βασίλισσα που γίνεται τραγικό θύμα στη διελκυστίνδα των θεών.

Σμαράγδα Αδαμοπούλου

ηθοποιός

Τα «Βατράχια» στην Επίδαυρο

Ενα πάσχον σώμα από νευροεκφυλιστική αρρώστια που ψάχνει αγωνιωδώς μια τελευταία ελπίδα αναγέννησης. Στα «Βατράχια» η ελπίδα είναι η ποίηση και η τέχνη και το πάσχον σώμα η κοινωνία του σήμερα. Το πρωταγωνιστικό ντουέτο με την έντονη σωματικότητα κραύγαζε με σκοπό την αφύπνιση όλων μας. Το αίτημα της παράστασης ήταν η αναγκαιότητα «μιας ανακαινισμένης καρδιάς».

Αγγελος Παπαδημητρίου

εικαστικός, ηθοποιός

Τον «Βιασμό της Λουκρητίας» στις Σέρρες

Μέσα σ’ αυτήν την πανδαισία πολιτισμού ξεχώρισα κάτι «μικρό» που έγινε στο Τζιντζιρλί Τζαμί στις Σέρρες. Ηταν μια αφηγηματική παράσταση σε σκηνοθεσία Γιάννη Κουρκουμέλη με τον ίδιο και την Ξανθή Κρανίδη, σε δραματουργική επεξεργασία της Ναταλίας Μηνιώτη και ζωντανή μουσική από τον Αλέξανδρο Κοντογιώργο. Βασίστηκε στο έργο του Σαίξπηρ «Ο βιασμός της Λουκρητίας» σε μετάφραση της Λένιας Ζαφειροπούλου. Γράφτηκε σχεδόν 400 χρόνια πριν από το MeΤoo σε συνθήκες πανδημίας.

Φοίβη Γιαννίση

ποιήτρια

Τον Αλκίνοο Ιωαννίδη στη Λέρο

Την Τετάρτη 5 Ιουλίου παρακολουθήσαμε ένα μουσικό γεγονός, τη συνάντηση του Αλκίνοου Ιωαννίδη με το Κέντρο Πολιτισμού, Ερευνας και Ανάπτυξης Λέρου «Αρτεμις» με επικεφαλής τον Αντώνη Νταλλαρή. Το μουσικό εργαστήριο είχε σχεδιαστεί στα πλαίσια των Σεμιναρίων της Λέρου για τον Ανθρωπισμό που διοργανώθηκαν για πρώτη φορά φέτος στο νησί από τους καθηγητές του Columbia University της Νέας Υόρκης, Νένη Πανουργιά και Στάθη Γουργουρή. Εφερε τη σφραγίδα του πειράματος, μιας κάπως ιδιωτικής, κρυφής, ανυπόκριτης δοκιμής που είχαμε τη χάρη να παρακολουθήσουμε εμείς οι συμμετέχουσες στο σεμινάριο, παρέα με τις ντόπιες και τους ντόπιους, έξω από τα φώτα των κοινωνικών δικτύων. Οι ακροατές βρεθήκαμε μάρτυρες ενός συγκινητικού συμβάντος συμβίωσης, μιας παράστασης που ήταν ο καρπός της μουσικής συνεργασίας ανάμεσα στα παιδιά και τους ενήλικες, το επώνυμο και το ανώνυμο, το τεχνικό και το χαρίεν και ανυπόκριτο. Ολα αυτά στοιχεία μιας πολυφωνικής διαφοράς που εκβαλλόταν στη μουσική ως χαρά, κοινωνική αρμονία, συνταίριασμα και δόνηση κοινή. Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, γεμάτος αίσθημα, εναλλασσόταν με τα παιδιά ερμηνευτές ή συνυπήρχε με τους ντόπιους εκτελεστές με όρους σεβασμού και ισότητας. Ανάμεσα στα μουσικά κομμάτια μάς εκδίπλωσε τη σκέψη του πάνω στην παράδοση, που δεν την αντιλαμβάνεται καθόλου ως συντήρηση, ιερό σεβασμό και καθαρή επανάληψη μιας ίδιας μορφής, αλλά αντίθετα ως μεταβολή και συνεχή αλλαγή ακόμα και ενάντια στο υλικό το ίδιο. Το απολαύσαμε σαν ένα ζωντανό δώρο φιλοξενίας που μας έδωσαν το νησί και οι μουσικοί.