Τι πρέπει να γίνει {LF}για τη ριζοσπαστική αβεβαιότητα

Μια κεντρική υπόθεση της νεοκλασικής οικονομίας είναι ότι οι συνέπειες των αποφάσεων των συμμετεχόντων στην αγορά μπορούν να είναι γνωστές εκ των προτέρων και να ποσοτικοποιηθούν ως εκτιμήσεις προσαρμοσμένες στον κίνδυνο. Το κεντρικό ερώτημα παραμένει: Πού μπορούμε να βρούμε κατευθυντήριες γραμμές για τον μετριασμό των συνεπειών της ριζικής αβεβαιότητας; Βλέπω τρεις δρόμους μπροστά. Και οι τρεις απορρίπτουν την αποκλειστική εστίαση στην αποτελεσματικότητα στην κατανομή των πόρων. Ετσι, μένουν έξω από αυτό που παραμένει το κυρίαρχο παράδειγμα της κυρίαρχης οικονομίας.

Ο πρώτος δρόμος είναι τα «μετρητά και ο έλεγχος». Αυτό αντιπροσωπεύει ένα σύνολο εργαλείων για την αντιστάθμιση της αβεβαιότητας στον δικό μου επαγγελματικό τομέα του επιχειρηματικού κεφαλαίου (venture capital), αλλά οι χρήσεις του έχουν αναγνωριστεί ευρέως σε όλο το φάσμα των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και των αγορών.

Ο δεύτερος δρόμος είναι η επένδυση στην ανθεκτικότητα με στρατηγική κατανομή περισσότερων κεφαλαίων από ό,τι φαίνεται να απαιτούν οι βέλτιστα αποδοτικές αλυσίδες παραγωγής. Η τρίτη πορεία προς τα εμπρός ξεκινά με την αναγνώριση ότι η καινοτομία, εξ ορισμού, αντιμετωπίζει ριζική αβεβαιότητα. Η παρατεταμένη περίοδος «μη συμβατικών» νομισματικών πολιτικών  υποστήριξε τη φούσκα Unicorn. Και πάλι, μια μεγάλη ποικιλία πειραμάτων κέρδισε χρηματοδότηση: ορισμένα, όπως η μηχανική μάθηση, διαθέτουν οικονομικές δυνατότητες μετασχηματισμού (καλώς ή κακώς). Αλλες, όπως οι νεοφυείς επιχειρήσεις κινδυνεύουν. Το μέγεθος αυτής της τελευταίας φούσκας είναι εμφανές στην ακραία εμβέλεια ορισμένων πειραμάτων των οποίων η πιθανή επιτυχία δεν θα έρθει παρά μόνο μετά τη διάρκεια ζωής των δεσμευμένων κεφαλαίων VC (venture capital) – όπως στην περίπτωση του κβαντικού υπολογισμού ή της ενέργειας σύντηξης. Αλλά όταν η χρηματοοικονομική κερδοσκοπία είναι η πηγή χρηματοδότησης για την καινοτομία, ορισμένοι επενδυτές θα κερδίσουν πουλώντας στη φούσκα πριν μάθουν εάν ένα πείραμα πέτυχε.

Ο δημόσιος τομέας μπορεί επίσης να επιδιώξει κερδοσκοπικά στοιχήματα για την καινοτομία και με μεγαλύτερη μακροπρόθεσμη συνέχεια. Οι διαχειριστές προγραμμάτων στον Οργανισμό Προηγμένων Ερευνητικών Εργων της Αμυνας (DARPA) προσλαμβάνονται από τον ιδιωτικό τομέα για καθορισμένους όρους και στη συνέχεια εξουσιοδοτούνται να χρηματοδοτούν έργα για την αντιμετώπιση ορισμένων από τις συγκεκριμένες ανάγκες των ενόπλων δυνάμεων. Με την εξάλειψη του κινδύνου αγοράς, η DARPA μπορεί να χρηματοδοτήσει εξαιρετικά απαιτητικά τεχνικά πειράματα. Κλειδί για την ιστορική επιτυχία του ήταν η εντολή του να αποδεχθεί την αποτυχία ως απαραίτητο συνοδευτικό του πειραματισμού. Αυτή η επιτυχία χρησιμεύει ως συναρπαστικό μοντέλο για τη χρηματοδότηση των καινοτομιών που απαιτούνται για την αποτελεσματική ανταπόκριση στην κλιματική αλλαγή. Σε αυτό το πλαίσιο, η υπερβολική εστίαση στην αποτελεσματικότητα στην κατανομή των πόρων είναι ο εχθρός της καινοτομίας και μερικές φορές ο εχθρός της επιβίωσης μιας επιχείρησης. Απέναντι στην αποτελεσματική αποτυχία, ας εκτιμήσουμε την αποτελεσματική (και αναγκαστικά σπάταλη) επιτυχία.

Ο Ουίλιαμ Τζέινγουεϊ είναι ειδικός εταίρος στην εταιρεία private-equity Warburg Pincus και λέκτορας Οικονομικών στο University of Cambridge.