Ακόμη λίγο παρελθόν

Επειδή το «υλικό» που έχουμε αποθησαυρίσει σε σχέση με την Αμαλία Καραμανλή – Μεγαπάνου δεν θα ήταν δυνατόν να χωρέσει στις 450 λέξεις – όσες ήταν οι λέξεις της επιφυλλίδας της περασμένης Τετάρτης και επειδή η ίδια δεν διανοήθηκε ποτέ, παρά τις δελεαστικότατες προτάσεις που της γίνονταν, κατά καιρούς, να γράψει απομνημονεύματα, παραθέτουμε ελάχιστες ακόμη σημειώσεις όπως κρατούνταν στη διάρκεια μιας φιλίας περίπου τριάντα χρόνων. Παρά τα όσα φημολογούνταν οι σχέσεις της με τον Καραμανλή ήταν άριστες, επικοινωνούσαν τακτικότατα, ιδιαίτερα μετά την επιστροφή του από το Παρίσι, το ’74, και οι κοινοί τους φίλοι παρέμειναν κοινοί και ενώ είχαν επισήμως χωρίσει.

Ηταν όμως και οι δυο τους πάρα πολύ εσωστρεφείς – σε βαθμό που να μέμφονται ο ένας τον άλλον ακόμα και για την εσωστρέφεια στις μεταξύ τους σχέσεις – ώστε να κοινολογούν τη μορφή ή την ένταση των επαφών τους στα πολλά χρόνια που δεν συνυπήρχαν. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως ένα πρόσωπο – κλειδί που ήταν μαζί αλλά παρέμεινε κοντά στον Καραμανλή και μετά τον χωρισμό τους ειδοποίησε τη Μεγαπάνου τρία μόλις λεπτά μετά τον θάνατό του, που έσπευσε στο νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν ο εθνάρχης, μαζί με το εικόνισμα του Αγίου Ματθαίου (του προστάτη άγιου της οικογένειας), για να το αποθέσει στη σορό του.

Λέγοντας «του» μπαίνοντας στο παρεκκλήσι του νοσοκομείου όπου τον είχαν μεταφέρει «την έκανες πάλι την τσαχπινιά σου και με έφερες». Και προσθέτοντας πως τα τρία τέσσερα – πρόσωπα που παραστέκονταν στη σορό του απεχώρησαν διακριτικότατα από το παρεκκλήσι, μόλις αντελήφθησαν την είσοδο της Μεγαπάνου ώστε σε αυτή την άκρως προσωπική τους στιγμή να μην υπάρχει κανείς απολύτως μάρτυρας. Μάρτυρας ωστόσο παραμένει ο Πέτρος Μολυβιάτης όσον αφορά μια συγκινητικότατη χειρονομία του Καραμανλή να κληροδοτήσει με τη διαθήκη του στην τέως σύζυγό του όλα τα αντικείμενα που χρησιμοποιούσαν από κοινού στη διάρκεια των είκοσι χρόνων της συμβίωσής τους.

Ως «κατ’ οίκον διδαχθείσα» λόγω Κατοχής, δεν έχανε η Μεγαπάνου ευκαιρία να εκφράζει την ευγνωμοσύνη της για πρόσωπα του συγγενικού περιβάλλοντος της που είχαν συμβάλει στη διαπαιδαγώγησή της, όπως για τον πατριό της που τον αποκαλούσε «θείο Αντρέα» και κυρίως για τη γιαγιά της, τη μητέρα του πατέρα της Αναστάση Κανελλόπουλου και των αδελφών του, του πολιτικού, συγγραφέα και στοχαστή Παναγιώτη Κανελλόπουλου και της Μαρίας Ζήση. Αδερφή του Δημητρίου Γούναρη η γιαγιά της που, μετά την εκτέλεση του τελευταίου το ’22, έχασε σε μια νύχτα όλα της τα μαλλιά, φαίνεται να καθόρισε τη Μεγαπάνου όσον αφορά την ιδεολογική της ανεξιθρησκία με μια πολύ χαρακτηριστική αντίδρασή της.

Οταν, συναντώντας τον Νικόλαο Πλαστήρα, που θέλησε κατά κάποιον τρόπο να της απολογηθεί για την εκτέλεση του αδερφού της, του είπε: «Κύριε πρόεδρε, ό,τι πράξατε, το πράξατε για το καλό της Ελλάδας». Μια ιδεολογική ανεξιθρησκία που λειτούργησε καταλυτικά ώστε για δεκαετίες – ως τον θάνατό τους – να υπάρξουν αξεχώριστες φίλες με την Αλκη Ζέη, δεν αντιλαμβανόσουν ποτέ στην επικοινωνία τους ότι ανήκαν σε διαφορετικούς ιδεολογικούς χώρους.

Αλλά και μια ευγένεια ψυχής που αξίζει να εικονογραφηθεί με ένα τελείως άγνωστο περιστατικό του 1969. Εχουν πάει οι τρεις τους, η Κάλλας, ο Καραμανλής και η Μεγαπάνου, να παρακολουθήσουν μια παράσταση στην Οπερα στο Παρίσι. Εχουν χωρίσει ήδη η Κάλλας με τον Ωνάση και η Μεγαπάνου επιλέγει να σταθεί κάπως απόμερα ώστε το κοινό της παράστασης να θεωρεί τον Καραμανλή ότι συνοδεύει αποκλειστικά και μόνο την Κάλλας τη βραδιά αυτή.