Ο θρήνος ταιριάζει στον Ιούλιο

Δύο αγόρια. Οπως τόσα άλλα αγόρια. Που εκείνη την ώρα έκαναν διακοπές κάπου. Χόρευαν ή έπιναν. Απλώς αυτά τα αγόρια εκείνη τη μαύρη ώρα έκαναν τη δουλειά τους σωστά και με το παραπάνω. Φιλότιμα. Τιμούσαν τα γαλόνια που με τόσο κόπο απόκτησαν.

Γι’ αυτό και βούτηξαν ως χαμηλά στη χαράδρα. Πολλές φορές. Δεν σκέφτηκαν πού μας στέλνουν, είναι παλιό και δεν αντέχει το αεροπλάνο. Ας ξεμπερδεύουμε μια ώρα αρχύτερα. Δεν φοβήθηκαν την ύπουλη φωτιά, τους καπνούς. Δεν καταδέχτηκαν να φοβηθούν. Δεν σκέφτηκαν ότι κάποιοι άλλοι χόρευαν ή αγκαλιάζονταν εκείνη την ώρα. Δεν ζήλεψαν. Σκέφτονταν, τουλάχιστον το βράδυ έχει μπάλα. Σκέφτονταν ένα κρύο ντους και μια παγωμένη μπίρα. Σκέφτονταν πως μετά… Θα τα ξεχνούσαν όλα μετά ακούγοντας από το κινητό τη φωνή του κοριτσιού τους.

Δεν άδειασαν το νερό από ψηλά. Είπαν, λίγο ακόμα και θα τα καταφέρουμε. Κι έπειτα ξεκούραση. Επειτα παιχνίδι με το κινητό και μηνύματα όπως όλα τα αγόρια της ηλικίας τους. Είχαν όμως κοιμηθεί καθόλου την προηγούμενη νύχτα; Είχαν φάει; Ποιος ξέρει; Ηταν, λένε, στο πόδι σχεδόν είκοσι τέσσερις ώρες. Οσα και τα χρόνια του μικρού. Του Περικλή. Ο «μεγάλος» ήταν συνηθισμένος πια. Είχε μεγαλύτερη εμπειρία. Αντεχε περισσότερο. Λίγο ακόμα, έλεγε… Για τους άλλους ο Ιούλιος είναι μήνας διακοπών. Οχι για αυτούς. Τουλάχιστον να έσβηνε η φωτιά. Λίγο ακόμα, έλεγαν. Λίγο πιο κάτω. Πιο κοντά… Αντέχεις Περικλή, ρωτούσε ο «μεγάλος» κι ο Περικλής χαμογελούσε με το πιο παιδικό χαμόγελο του κόσμου.

Για το βράδυ συμφώνησαν να δουν την μπάλα. Θα χαίρονταν σίγουρα με τα τρία γκολ. Ηρωας θα έλεγαν ο Χουάνκαρ. Ηταν Παναθηναϊκός ο ένας, Ολυμπιακός ο άλλος. Ηρωες και οι έντεκα νικητές. Αληθινοί ήρωες, λιοντάρια! Ετσι θα έλεγαν, θα πειράζονταν πίνοντας μπίρες στη μονάδα. Ο μικρός κι ο μεγάλος. Επειδή μόνο κάποιος που λιώνει μέσα στη στολή πετώντας με τον ήλιο στα μάτια πάνω από πύρινη κόλαση, καταλαβαίνει την αξία μιας παγωμένης μπίρας. Την αξία του παγωμένου νερού πάνω στο δέρμα…

Τώρα το δέρμα τους καψαλισμένο. Δύο ακόμη καμένα δέντρα στα εκατομμύρια υπόλοιπα καρβουνιασμένα έμψυχα και άψυχα του μαύρου, φετινού Ιουλίου. Τώρα οι άλλοι μιλάνε για ήρωες, για εθνικό πένθος, για αναπόφευκτη θυσία. Τα δύο αγόρια δεν ακούν και δεν καταλαβαίνουν τίποτα πια. Θέλουν να ξεχάσουν και να ξεχαστούν (το μόνο βέβαιο). Μόνο να… λυπούνται που έχασαν το ματς και που δεν δροσίστηκαν με την παγωμένη μπίρα, όπως λογάριαζαν. Ολα τα άλλα δεν τους αφορούν.

ΥΓ. Και βέβαια η ζωή συνεχίζεται. Οπως δήλωσε με οξυδέρκεια ο πραγματιστής υφυπουργός. Μόνο που η ζωή συνεχίζεται για όλους τους άλλους εκτός από τα δύο αγόρια, τις μανάδες και τους πατεράδες τους. Για όλους αυτούς η ζωή σταμάτησε προχθές πάνω από ένα καψαλισμένο δέντρο. Σταμάτησε τόσο άδικα και τόσο άδοξα. Ας μιλάνε όλοι οι άλλοι για δόξες και για τιμές. Τα δύο αγόρια το ξέρουν καλά όπως επίσης το ξέρουν και οι γονείς τους…

Ο Μάνος Στεφανίδης είναι ομότιμος καθηγητής ΕΚΠΑ