Πώς χαίρεται το πολιτικό σύστημα;

Με τον πόλεμο που μαίνεται σε Ρόδο, Εύβοια και Κέρκυρα, ήταν φυσικό να παραλείψω συμβάντα αξιόλογα από τον καθημερινό σχολιασμό της επικαιρότητας. Δεν γίνεται όμως να προσπεράσω τη θριαμβευτική και ομόφωνη επανεκλογή της κυρίας Ευαγγελίας Λιακούλη στη θέση της γραμματέως της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ. Η κυρία Λιακούλη είναι ένα πολύτιμο κεφάλαιο στο ΠΑΣΟΚ του Νίκου του Ανδρουλάκη. Είναι από τα πρώτα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που πίστεψαν στις ικανότητές του, αυτές που τώρα όλοι βλέπουμε και αναρωτιόμαστε πώς τις έκρυβε. Ξεχώρισε, όταν τον υπερασπίστηκε δημοσίως, που κάποιος τον είχε πει «ωραία Ελένη», αποκαλώντας τον κραταιό Νικόλα. Πιο «κριντζ» δεν γινόταν, έκτοτε όμως η κυρία Λιακούλη καθιερώθηκε, στα ΜΜΕ τουλάχιστον, ως η φωνή της πασοκικής νομιμότητας.

Τυχαία, την περασμένη εβδομάδα, έπεσα σε μια ραδιοφωνική συνέντευξή της, στην οποία προσπαθούσε να εξηγήσει γιατί το ΠΑΣΟΚ, ενώ συμφωνεί με το νομοσχέδιο για την ψήφο των αποδήμων και μάλιστα το υπερψηφίζει, επί μία εβδομάδα έκανε ότι δεν ξέρει και ότι το σκέφτεται. Δεν είναι εύκολο να δικαιολογήσεις την ελαφρότητα, αλλά αυτή ήταν η προσπάθειά της. Ομολογουμένως, αυτό δεν το κατάφερε, πέτυχε όμως κάτι άλλο σημαντικότερο, κατά τη γνώμη μου, το οποίο θα εξηγήσω αμέσως παρακάτω. Θα ήταν, είπε, «απόδειξη ωριμότητας της πολιτικής ζωής, αν είχαμε μια ωραία συζήτηση, για να χαρεί και το πολιτικό σύστημα».

Αν την ερμηνεύω σωστά, η κυρία Λιακούλη ήθελε να στηθεί μια ολόκληρη παράσταση γύρω από το αυτονόητο, ένα δράμα για κάτι με το οποίο το ΠΑΣΟΚ συμφωνούσε εξαρχής και το γνώριζαν οι πάντες. Για ποιον λόγο η περιττή παράσταση; Για να χαρεί (sic) το πολιτικό σύστημα. Αναρωτιέμαι πώς χαίρεται ένα πολιτικό σύστημα και, επίσης, πώς η χαρά του πολιτικού συστήματος συνδέεται με την ωριμότητα της δημοκρατίας. Αυτά τα θέματα, που μόνον η κυρία Λιακούλη τολμά να θέσει ευθέως, την καθιστούν, στα μάτια τα δικά μου, σύμβολο της νοοτροπίας ΠΑΣΟΚ, του πολιτισμού ΠΑΣΟΚ. Αν ο εγκέφαλος του ΠΑΣΟΚ είναι ο Νίκος ο Ανδρουλάκης, τότε η καρδιά του είναι η Ευαγγελία η Λιακούλη!

ΝΕΕΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ
Το παρατηρώ εδώ και κάποιες ημέρες ότι η Εφη Αχτσιόγλου, η αγέλαστος πέτρα της Αριστεράς, έχει αρχίσει να χαμογελάει όταν φωτογραφίζεται. Καταλαβαίνει, φαίνεται, ότι με τον πόνο της Αριστεράς δεν συγκινεί και προβάλλει την ελπίδα μέσω του χαμόγελου. Μπράβο της! Καταλαβαίνω ότι είναι δύσκολο για κάποιον που δεν το συνηθίζει να πρέπει ξαφνικά να σκορπάει χαμόγελα δεξιά και αριστερά και, για να μην κρυβόμαστε, φαίνεται. Αλλά θα το μάθει γρήγορα και, με τον καιρό, θα της βγαίνει πιο εύκολα.

Την προεκλογική περιοδεία της η κυρία Αχτσιόγλου εγκαινιάζει σήμερα με ομιλία και συζήτηση στο εστιατόριο-μπαρ «Ανφάν Γκατέ», στο Τελλόγλειο της Θεσσαλονίκης. Εχει σημασία η επιλογή του συγκεκριμένου χώρου, διότι σε αυτή διαπιστώνουμε την ίδια αμφισημία που έχει και ο πολιτικός λόγος τον οποίο εκπέμπει η κυρία Αχτσιόγλου. Ο χώρος είναι μεν «μοντέρνος» και «μοδάτος», συνδυάζει το γκλάμουρ με την κουλτούρα, αλλά την ίδια ώρα είναι σε αισθητική Λατινικής Αμερικής – ξέρετε, εκεί όπου βρίσκονται ο φίλοι τους. Δεν ξέρω αν θα πρέπει να θεωρήσω την επιλογή του χώρου ένδειξη των προθέσεων της κυρίας Αχτσιόγλου να συνεχίσει, ως πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, τη στρατηγική συνεργασία Τσίπρα – Λούλα. Το εύχομαι ειλικρινά όμως για το καλό της Αριστεράς…

ΤΟ ΚΑΜΑΡΙ ΤΗΣ ΔΡΑΚΟΓΕΝΙΑΣ
Ο κύριος 13-0 δήλωσε ότι η καταδίκη του είναι «τιμή μου και καμάρι μου» και πρόσθεσε το αξιοθρήνητο επιχείρημα ότι έφερε λεφτά στο δημόσιο ταμείο. Γι’ αυτό είναι τρίτος στην πρόσφατη δημοσκόπηση του «Βήματος», μαζί με τον Στέφανο Τζουμάκα, από 6% ο καθένας τους…

ΔΥΟ ΗΡΩΕΣ
Τέτοιες ώρες είναι που καταλαβαίνεις πόσο έχει φθαρεί από την υπερβολική χρήση η λέξη «ήρωας». Τι να πεις για δύο ανθρώπους που έδωσαν τη ζωή τους, υπερασπιζόμενοι όλους εμάς τους άλλους; Ποιες λέξεις και πού να τις βρεις, για να ταιριάζουν και, προπαντός, για να μην ευτελίζουν τη θυσία τους; Μεγαλύτερη προσφορά από την ίδια τη ζωή δεν υπάρχει. Ευγνωμοσύνη. Αυτή είναι η πρώτη λέξη που μου έρχεται στον νου για τους δύο αεροπόρους. Η δεύτερη είναι θαυμασμός. Θαυμασμός για την αρετή τους. Το λιγότερο που αισθάνομαι ότι τους οφείλω είναι να θυμάμαι τα ονόματα του σμηναγού Χρήστου Μουλά και του ανθυποσμηναγού Περικλή Στεφανίδη.