Καμπόσος, Δούκας, Σαμαράς…

Γράφοντας χθες για την άνευ όρων επανεισδοχή του δήμαρχου Καμπόσου του Αργους στη ΝΔ, με τη σφραγίδα του προέδρου του κόμματος ο οποίος τον είχε αποπέμψει εξαιτίας του μισαλλόδοξου λόγου του, δεν ήξερα ότι αναλόγως ο Μητσοτάκης έπραξε και για τον μέγα Πέτρο Δούκα, δήμαρχο Σπάρτης, που επίσης είχε αποπεμφθεί. Βεβαίως, ο μέγας Δούκας δεν είναι στα όρια του λούμπεν, αλλά αποδείχτηκε πολύ κυνικός για το μέτρο της πολιτικής που έως προχθές αποδοκίμαζε εμμονικά ο Μητσοτάκης. Ας θυμηθούμε τα περιστατικά.

Μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές του 2007, που έκαψαν σχεδόν όλη την Πελοπόννησο, η κυβέρνηση Καραμανλή αντιμετώπισε τη δυσαρέσκεια με παροχή τριχίλιαρων αδιακρίτως προς πληγέντες ή κατά δήλωσή τους πληγέντες. «Είχαμε κατέβει κάτω με τσάντες και αποζημιώναμε», περιέγραψε τα συμβάντα εκείνης της εποχής ο τότε υπουργός Οικονομικών, σήμερα δήμαρχος Σπάρτης, Πέτρος Δούκας, σε μια δημόσια σύσκεψη για αποζημιώσεις σε πληγέντες αγρότες από πάγο, τον Φεβρουάριο του 2022. Μάλιστα, ο τότε υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Διονύσης Λιβανός αποκάλεσε εποποιία ό,τι περιέγραφε ο Δούκας, με αποτέλεσμα ο Μητσοτάκης αφενός να διαγράψει τον Δούκα, αφετέρου να απολύσει από την κυβέρνηση τον Λιβανό. Ο τελευταίος αποδεικνύεται το κορόιδο, αφού ο Δούκας βρίσκεται πλέον εκ νέου στο κόμμα, κρατώντας το δημόσιο αξίωμά του που, όπως φαίνεται, θα διατηρήσει και την επόμενη τετραετία.

Οι αποφάσεις αυτές φαινομενικά είναι ακατανόητες. Ιδίως στην περίπτωση του Αργους, το έλεγα και χθες, η υποψηφιότητα του Γιάννη Μαλτέζου, μετριοπαθούς και ακραιφνώς μητσοτακικού, δηλαδή μετρημένου μεταρρυθμιστή, ήταν ισχυρή – παραμένει ισχυρή, μαθαίνω, παρά την επανεισδοχή στο κόμμα του Καμπόσου. Γιατί όμως ο Μητσοτάκης, έπειτα μάλιστα από τις εκλογές που επιβεβαίωσαν την ισχύ του, ουσιαστικά αυτοϋπονομεύεται;

Κι όμως. Λογικές απαντήσεις αυτών των καταστροφικών επιλογών υπάρχουν. Προσωπικά, τις αναζήτησα στον χώρο της αυτοδιοίκησης, ενόψει των επόμενων εκλογών. Και ιδιαίτερα στην εκφρασμένη, πια, δυσαρέσκεια του περιφερειάρχη Πελοποννήσου, Παναγιώτη Νίκα, που και δραστήριος είναι, και επιτυχημένη θεωρείται η θητεία του και ο ίδιος έκανε τα πάντα για να θεωρείται μητσοτακικός.

Μετά την ανακοίνωση ότι ο επόμενος περιφερειάρχης Πελοποννήσου της ΝΔ θα είναι ο Δημήτρης Πτωχός, ο Νίκας έδωσε μια συνέντευξη Τύπου στην οποία χαρακτήρισε τον Πτωχό «παρακοιμώμενο του Σαμαρά» και, επικρίνοντας τη μεθόδευση της συγκεκριμένης υποψηφιότητας που δεν έχει καθόλου αυτοδιοικητική εμπειρία, έκανε μια σοβαρή καταγγελία: «Η Περιφέρεια Πελοποννήσου», είπε, «έχει εκχωρηθεί στο σύστημα Σαμαρά. Υπάρχει κατά την άποψή μου υβριδική λειτουργία της Πολιτικής Ανοιξης».

Στη διάρκεια της συνέντευξης μάλιστα περιέγραψε σοβαρές παρεμβάσεις από ένα σύστημα του πρώην πρωθυπουργού, από το οποίο περιέγραψε πιέσεις για το Φυσικό Αέριο και για το Παναρκαδικό Νοσοκομείο. «Προσέξτε», πρόσθεσε, «αν θέλεις να είσαι διοικητής νοσοκομείου πρέπει να περάσεις από κει. Αν θέλεις να πας σε ΔΣ σε ένα νοσοκομείο, πρέπει να έχεις την έγκριση. Αν θα πας σε άλλα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου πρέπει να έχεις την έγκριση». Κ.λπ.

Δεν ξέρω τι ισχύει απ’ όλα αυτά. Υπάρχει όντως εσωκομματική συμφωνία εκχώρησης της περιφέρειας Πελοποννήσου από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, για να μη βρει τον Σαμαρά απέναντί του όπως τον βρήκε ο πατέρας του; Μπορεί η κυβέρνηση που ψήφισαν οι έλληνες πολίτες ως εκσυγχρονιστική και μεταρρυθμιστική να είναι, από την επόμενη μέρα, όμηρος της Ακροδεξιάς και μιας ιδιότυπης εσωκομματικής βαρονίας; Κι αν δεν μπορείς να ελέγξεις το κόμμα, πώς θα ελέγξεις το Δημόσιο, που επαγγέλθηκες την αλλαγή του;

Ολες αυτές τις φοβερές μέρες του καύσωνα, των έκτακτων συνθηκών και των άγριων πυρκαγιών, πάντα σκέπτομαι εκείνους που εργάζονται στο πεδίο. Τους πυροσβέστες, τους αστυνομικούς, τους εθελοντές, όσους υπό αντίξοες συνθήκες παλεύουν να σώσουν οτιδήποτε αν σώζεται. Τους ανθρώπους που πετάνε πάνω από τις φωτιές, εκείνους που εκκενώνουν περιοχές, όσους με τις μάνικες και τις σκαπάνες προσπαθούν να περιορίσουν την καταστροφή. Παθιασμένοι επαγγελματίες, καθημερινοί ήρωες.

Ελεύθερη και πλούσια ζωή

Η γνωστοποίηση του ταξιδιού αναψυχής στην Αμερική που θα κάνει ο τέως πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος οικογενειακώς θα περιηγηθεί την Καλιφόρνια, είναι μια ωραία ανακοίνωση. Προσωπικώς, θεωρώ το συγκεκριμένο ένα ονειρεμένο ταξίδι. Δεν είμαι μόνος. Για πολλούς ένα ελεύθερο δεκαπενθήμερο χωρίς υποχρεώσεις στην Καλιφόρνια είναι όνειρο ζωής, που ελάχιστοι μπορούν να το πραγματοποιήσουν. Μπράβο στον άλλοτε αρχηγό που τα κατάφερε.

Και δύο φορές μπράβο που με την επιλογή του μας δείχνει τις προτιμήσεις του. Το Σιάτλ, η Γένοβα και οι άλλοι προορισμοί του κινήματος επαναστατικού τουρισμού, που «τα παιδιά» πήγαιναν για να τα σπάσουν, δεν είναι για ευκατάστατους μεσήλικους οικογενειάρχες, ακόμα κι αν εμπνέονται από τον λενινισμό της νεότητάς τους. Η Βενεζουέλα, ο ηγέτης της οποίας μας παρακινούσε να τρώμε ζωοτροφές, ήταν το όνειρο μιας διαρκούς εξουσίας. Κι η εξεγερμένη Κούβα, της φτώχειας και της ανελευθερίας, μια ονείρωξη μόνο. Αλλά όταν δεν βρισκόμαστε στα αχτίφ, τις ολομέλειες, στις επιτροπές και με τα κινήματα, γουστάρουμε ελεύθερη και πλούσια ζωή: κοσμοπολιτισμό, περιδιαβάσεις, καλά ξενοδοχεία και καλά κρασά. Την επιτυχία στη λαμπερή επικράτεια του καπιταλισμού. Καλές διακοπές.