«Οι απώλειες μας καθορίζουν και πρέπει να φροντίσουμε τον εαυτό μας»

Μια επιγραφή εστιατορίου σε ένα προάστιο των Τιράνων για χρόνια φωτίζει την ιστορία μιας οικογένειας. Αλλοτε στο φως κι άλλοτε στις σκιές της, οι ζωές τους εξελίσσονταν μέχρι που ένα απρόοπτο γεγονός ήρθε να τις αναστατώσει, αφήνοντας ανεξίτηλο το αποτύπωμά του στις ψυχές τους. Σήμερα αυτή η ταμπέλα από την οικογενειακή ταβέρνα στην Αλβανία μεταφέρεται στη σκηνή του Φεστιβάλ Αθηνών και από περίοπτη θέση γίνεται το κέντρο του δραματουργικού κόσμου του Μάριου Μπανούσι. Ο ταλαντούχος ανερχόμενος σκηνοθέτης ανεβάζει στη σκηνή Ελένη Παπαδάκη του Εθνικού Θεάτρου τη νέα του παράσταση «Taverna Miresia – Mario, Bella, Anastasia».

Μετά τη «Ragada» και το «Goodbye, Lindita» όπου αφηγήθηκε την ιστορία της μητέρας του και της μητριάς του, ο Μάριο Μπονούσι ετοίμασε την «Taverna Miresia – Mario, Bella, Anastasia» για να καλωσορίσει τις μνήμες και τη νοσταλγία, αντιμετωπίζοντας τον πρόσφατο χαμό του πατέρα του. «Σε αυτή την παράσταση νιώθω ότι σαν να έχει περάσει ο καιρός και συνειδητοποιείς αυτή την απώλεια. Εχει αυτή την υφή, αυτή την απόχρωση. Νιώθω ότι σε αυτήν την περιοχή αρχίζουν και συμβαίνουν τα πιο υπαρξιακά, τα πιο βαθιά» αναφέρει στο «Νσυν» η Χρυσή Βιδαλάκη, η οποία πρωταγωνιστεί στην παράσταση. Η ηθοποιός, έχοντας συνυπάρξει καλλιτεχνικά με τον σκηνοθέτη στα προηγούμενα κομμάτια της τριλογίας, πλέον στο έργο που την ολοκληρώνει αισθάνεται μια διαφορετική σύνδεση με το θεατρικό σύμπαν του Μάριο Μπανούσι.

«Εχει για μένα μια αλλιώτικη ατμόσφαιρα, προχωράει πιο βαθιά στο υποσυνείδητο θα έλεγα. Κι εγώ με την παράσταση έχω μια διαφορετική σχέση από ό,τι με τις προηγούμενες αλλά και σαν ρόλος. Η ηρωίδα μου, σε σχέση με τους υπόλοιπους χαρακτήρες και με τον απόντα είναι λίγο απούσα. Είναι η πιο γήινη παρουσία στην προκειμένη περίπτωση αλλά τελικά δεν τη γλιτώνει και μετέχει σε αυτό το μεταφυσικό σύμπαν του Μάριο. Επειδή ήμουν και στη “Ραγάδα” που ξεκίνησε στη σάλα μου, έχω μια εικόνα της πορείας στην τριλογία που φτιάχνεται και δεν μπορώ παρά να τη συνδέω με έναν τρόπο με την ίδια μου την παρουσία. Επηρεάζομαι γιατί είναι μια διαδικασία ταυτόχρονα και προσωπικής εξέλιξης. Συμβαίνουν πολλά στη διαδικασία της πρόβας και των παραστάσεων μετά. Κάθε φορά βρίσκω και καινούργια πράγματα. Αυτό που μου αρέσει είναι ότι δεν είναι κάτι πολύ συγκεκριμένο αυτό που γίνεται. Ο ρόλος με οδηγεί στη ζωή, σε αυτά που συμβαίνουν. Η ζωή μου τροφοδοτείται και τροφοδοτεί» επισημαίνει η Χρυσή Βιδαλάκη.

«Μια πολύ προσωπική ιστορία»

Για τον Μάριο Μπανούσι αυτή η παράσταση ξεκινάει από μια πολύ προσωπική ιστορία για να κάνει ένα ταξίδι στις μνήμες, χωρίς λόγο, επιστρατεύοντας μόνο μια ακολουθία από εικόνες και αναμνήσεις, ένα δικό του οπτικοακουστικό σύμπαν. «Είναι μεγάλη ελευθερία νομίζω στην επικοινωνία να μην υπάρχει λόγος. Εχω κάθε φορά την ευκαιρία να ελευθερωθώ και να μπω στις περιοχές που οδηγούμαι από τη συνθήκη της παράστασης, χωρίς να είμαι δέσμια κάποιων λόγων. Εδώ νιώθω ότι μπορώ να μπαινοβγαίνω σε αυτές τις περιοχές τις πολύ βαθιές του εσωτερικού κόσμου, που δεν θα τον πω μόνο συναισθηματικό γιατί είναι κάτι πιο βαθύ, πιάνει πυρήνα. Γι’ αυτό θεωρώ πολύ ωραία επιλογή τη Σαββίνα με τους λαρυγγισμούς. Τέτοιους ήχους μπορώ να δεχτώ. Οταν αρθρώνονται οι λέξεις, δεν χωράνε, τις νιώθουμε ιερόσυλες» υπογραμμίζει η ηθοποιός.

«Είναι μια αναφορά
στην αυτοφροντίδα»

«Taverna Miresia» σημαίνει «Ταβέρνα Καλοσύνη». Στον τίτλο, ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί επίσης τα ονόματα των αδερφών του και το δικό του, ανάγοντας το έργο σε μια συμβολική οικογενειακή υπόθεση και μια επιστροφή στην παιδική ηλικία τους. Εκεί όπου η χαρά εναλλάσσεται με την απόγνωση κι ένα πιάτο φαΐ ισοδυναμεί με φροντίδα. Δεν είναι τυχαίο πως μία από τις πιο χαρακτηριστικές εικόνες της παράστασης είναι ένα τραπέζι με άδειες πια καρέκλες, σαν έναν αποχαιρετισμό στον πατέρα κι ένα καλωσόρισμα στην ενηλικίωση. «Είναι μια αναφορά στην αυτοφροντίδα. Τελικά όταν έχεις απουσίες, πρέπει να βρεις τον τρόπο να φροντίσεις ο ίδιος τον εαυτό σου. Ολοι αυτό προσπαθούμε να κάνουμε για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε και να προχωρήσουμε. Οι απώλειες μας καθορίζουν και πρέπει να φροντίσουμε τον εαυτό μας, με όποιο τρόπο μπορεί ο καθένας. Είμαστε εκτεθειμένοι, γυμνοί, με την όποια σωματική μας διάπλαση. Είμαστε εκτεθειμένοι με όλες τις ψυχικές μας και σωματικές ιδιαιτερότητες και στη ζωή, αποδεχόμενοι το ό,τι συμβαίνει, τις όποιες κακοποιήσεις συμβαίνουν ηθελημένα ή μη, με ό,τι ενοχικό μπορεί να κρύβει αυτό. Στην τελική χρειάζεται η αυτοφροντίδα και ο καθένας να δει τον εαυτό του και να προχωρήσει κουβαλώντας το σύμβολο του τροφού πατέρα, μάνα, όποιου του λείπει» καταλήγει η Χρυσή Βιδαλάκη.