Do it yourself

Τα πλάνα θα μπορούσαν να προέρχονται από το αρχείο των καναλιών. Είναι ίδια, αλλά ανανεώνονται κάθε χρόνο. Ενας άνδρας με βερμούδα και σαγιονάρες, που μπορεί να κρατάει και λάστιχο νερού, δείχνει τις φλόγες και τον καπνό στο βάθος του ορίζοντα και ζητεί επειγόντως εναέρια μέσα. Στη συνέχεια παίρνει τον λόγο το καφενείο των social όπου τα πάντα χρωματίζονται πολιτικά και ξεκινάει η αναζήτηση ή, πιο σωστά, η απόδοση ευθυνών. Χθες αρκετοί ρωτούσαν για ποιον λόγο αγοράζουμε τόσα μαχητικά και δεν παίρνουμε περισσότερα πυροσβεστικά αεροπλάνα.

Αν τους πεις ότι έχουμε ήδη έναν από τους μεγαλύτερους, διεθνώς, στόλους πυροσβεστικών αεροσκαφών, θα σου απαντήσουν ότι πρέπει να ενισχυθεί περισσότερο. Και αν τους ενημερώσεις για τις δυσκολίες παραγωγής αεροσκαφών, επειδή ο κατασκευαστής απαιτεί περισσότερες παραγγελίες για να βάλει μπροστά τις μηχανές, θα σου πουν ότι οφείλουμε να παραγγείλουμε περισσότερα. Σε αντίστοιχο επίπεδο διεξάγεται και η πολιτική κουβέντα. Η Πυροσβεστική θα είναι πάντα υποστελεχωμένη, τα μέσα δεν θα επαρκούν και οι άνδρες δεν θα υποστηρίζονται από τον κατάλληλο εξοπλισμό.

Ε, λοιπόν, ξέρετε κάτι; Ακόμα και αν ψωνίσουμε οτιδήποτε κυκλοφορεί στην αγορά της πυρόσβεσης, ακόμα και αν προσλάβουμε χιλιάδες πυροσβέστες, όταν έχει μποφόρ και καύσωνα τα δάση θα καίγονται. Και αν μάλιστα τα μέτωπα είναι πολλαπλά, οι αρμόδιοι για τα επιχειρησιακά θα πρέπει να κάνουν τις επιλογές τους. Το ερώτημα είναι αν μπορούμε να κάνουμε κάτι περισσότερο σε τοπικό επίπεδο.

Κοινώς αν οι τοπικές κοινωνίες, μέσα από τους μηχανισμούς της αυτοδιοίκησης, μπορούν να φροντίσουν περισσότερο την αυλή τους. Να στήσουν μηχανισμούς αντιμετώπισης κρίσεων σαν να μην υπολογίζουν στην κρατική μέριμνα. Ας ξηλωθούν για να πάρουν καμιά υδροφόρα παραπάνω ή και (γιατί όχι;) ένα πυροσβεστικό όχημα. Ας φτιάξουν ομάδες εθελοντών που θα επιτηρούν τον χώρο ευθύνης τους. Διότι το να βγαίνει ο δήμαρχος στα κανάλια και να κλαίγεται είναι μεν συγκινητικό, αλλά δεν προσφέρει τίποτα. Κανένας δεν έσβησε φωτιά με δάκρυα.