Οταν έκλαψε ο Νόβακ Τζόκοβιτς

Στο τέλος του εφετινού ιστορικού τελικού στο τουρνουά τένις του Γουίμπλεντον είδα κάτι που ομολογώ πως δεν θυμάμαι να έχει γίνει ποτέ: τον Νόβακ Τζόκοβιτς να κλαίει γιατί έχασε από τον νεαρό Κάρλος Αλκαράθ. Ποτέ στις ήττες του ο Τζόκοβιτς δεν έχει κλάψει, κι όχι γιατί αυτές είναι σχετικά λίγες. Αλλες φορές τα είχε με τον εαυτό του και αποχωρούσε από τον αγωνιστικό χώρο θυμωμένος – τον θυμάμαι να βρίζει μονολογώντας στα σέρβικα μετά την τελευταία του ήττα στο τουρνουά του Λονδίνου από τον Τσέχο Τόμας Μπέρντιχ το 2017. Δεν ήταν μια ήττα κανονική – ο Σέρβος είχε εγκαταλείψει εξαιτίας πόνων στον αγκώνα κι ενώ είχε χάσει το πρώτο σετ και ήταν πίσω στο σκορ και στο δεύτερο: δεν τα είχε με τον τίμιο γίγαντα αντίπαλό του, αλλά με την ατυχία του. Αλλοτε πάλι, όταν η ήττα του ήταν από ένα μεγάλο αντίπαλο, όπως η τελευταία του στο Παρίσι από τον Ναδάλ το 2022, έφευγε χαμογελαστός αποδίδοντας τιμές στον νικητή και δείχνοντας πως απόλαυσε το σόου παρά το άσχημο για αυτόν αποτέλεσμα. Το ίδιο είναι αλήθεια προσπάθησε και την Κυριακή. Ευχαρίστησε το κοινό, αποκάλεσε το απόγευμα υπέροχο για όλους, αν όχι και για τον ίδιο, είπε στον Αλκαράθ ότι περίμενε πως θα τον κέρδιζε στο χώμα του Ρολάν Γκαρός κι όχι στο χόρτο του Γουίμπλεντον και τον ρώτησε ρητορικά πώς τα κατάφερε διατηρώντας ένα χαμόγελο. Και ξαφνικά κοιτάζοντας το box του, τους προπονητές, την οικογένειά του και τους φίλους του ξέσπασε σε κλάματα. Οχι για την ήττα. Αλλά για τη συνειδητοποίηση του επερχόμενου τέλους εποχής.

Εντυπωσιακός

Ο Τζόκοβιτς έφτασε στον τελικό της Κυριακής έχοντας κάνει εντυπωσιακά πράγματα και στις προηγούμενες δυο εβδομάδες του τουρνουά, αλλά και στη σεζόν γενικότερα. Στη σεζόν είχε δυο νίκες στα Γκραν Σλαμ τουρνουά που προηγήθηκαν κι έψαχνε το 3 στα 3 στο Λονδίνο για να πάει στη Νέα Υόρκη και να επαναλάβει το ρεκόρ του Ροντ Λέιβερ, που το 1969 είχε κερδίσει και τα τέσσερα Γκραν Σλαμ την ίδια χρονιά. Στη διάρκεια του εφετινού Γουίμπλεντον ο Σέρβος επιβεβαίωνε σε κάθε παιχνίδι μια ανωτερότητα που κανείς δεν αμφισβητούσε. Κανένα χαμένο τάι μπρέικ. Μόλις δυο μπρέικ στο σερβίς του. Κανένα ματς στο οποίο το πλήθος να αισθάνθηκε πως έχει κάποιο πρόβλημα. Ολα για τον μεγάλο Νόλε μέχρι τον τελικό ήταν εύκολα. Και το σπουδαιότερο; Προβλεπόμενα εύκολα.

Περιθώριο

Η ήττα από τον Αλκαράθ δεν ήταν όμως έκπληξη – κι αυτό λογικά προκάλεσε το κλάμα του. Στον Τζόκοβιτς νομίζω έτυχε για πρώτη φορά κάτι που δεν είχε συμβεί ποτέ: να νιώσει ότι απέναντί του είχε κάποιον που δεν του άφησε το περιθώριο να κερδίσει. Αυτό το συναίσθημα το προκαλεί μια δεκαπενταετία τώρα στους αντιπάλους του αυτός και μόνο – μερικοί μάλιστα από τους αντιπάλους του ήταν πιθανότατα οι καλύτεροι όλων των εποχών. Από τον Φέντερερ, τον Ναδάλ, ακόμα και τον Μάρεϊ έχει χάσει φυσικά κι αυτός: οι τεράστιοι αυτοί παίκτες στις μεγάλες τους μέρες μπορούσαν να τον κερδίσουν πιάνοντας την καλύτερη δυνατή απόδοση. Αλλά αυτός όταν τους κέρδιζε, δεν τους κέρδιζε κάνοντας επιδείξεις ποιότητας (όπως ο Φέντερερ) ή καρδιάς (όπως ο Ναδάλ), αλλά γιατί τους οδηγούσε σε ένα είδος εξουθένωσης – τους έκανε να νιώθουν ανήμποροι απέναντί του μολονότι σε κάποιες περιπτώσεις είχαν ξεπεράσει τα όριά τους.

Κανείς

Στην ιστορική τελευταία νίκη του επί του Φέντερερ στο Γουίμπλεντον ο Τζόκοβιτς είχε ακυρώσει δυο ματς μπολ του Ελβετού για να τον κερδίσει μετά από πέντε ώρες με 3-2. Είχε απαντήσει στην κλάση του μεγάλου Ρότζερ με αυτό που ήταν πάντα το χαρακτηριστικό του: η άρνησή του να ηττηθεί ή για να το πω διαφορετικά η ικανότητά του να μείνει ζωντανός ακόμα κι όταν έμοιαζε ξεγραμμένος. Αυτή τη μεθοδικότητα της επιστροφής την έδειξε και την περασμένη Κυριακή. Στο ξεκίνημα του τέταρτου σετ πήρε ένα μεγάλο εξάλεπτο τάιμ άουτ για να πάει στο μπάνιο και να τα βρει με τον εαυτό του. Είχε κερδίσει εύκολα το πρώτο σετ, είχε βρεθεί ένα πόντο μακριά από το 2-0 που θα του έδινε τη νίκη (γιατί ούτε κι ο Αλκαράθ δεν θα μπορούσε να γυρίσει ένα 0-2 σε βάρος του), αλλά είχε δει τον μικρό Ισπανό στο τρίτο σετ να μεγαλώνει ξαφνικά και να τον ισοπεδώνει σαν σίφουνας, λυγίζοντάς τον και σε ένα γκέιμ που είχε κρατήσει 27 ολόκληρα λεπτά: δεν το έχει κάνει ποτέ κανείς.

Φαρέτρα

Τι είπε στον εαυτό του ο Σέρβος το ξέρει μόνο αυτός, αλλά αυτό που είδαμε στο τέταρτο σετ ήταν σχεδόν εκτός λογικής: ο Τζόκοβιτς όχι μόνο δεν παραδόθηκε αλλά πήρε το σετ, ισοφάρισε και δημιούργησε πάλι αυτή την τρομερή βεβαιότητα πως δεν γίνεται να χάσει – αυτή που του επέτρεψε να κερδίσει τόσα και τόσα τουρνουά. Κι όμως ο Αλκαράθ απάντησε ακόμα και σε αυτό το πανίσχυρο ξόρκι του μεγάλου Τζόκερ. Και πήρε το πέμπτο σετ δείχνοντας ψυχραιμία στο σερβίς του σαν ώριμος παίκτης. Ισως για αυτό έκλαψε ο Τζόκοβιτς. Γιατί τα δοκίμασε όλα κι έχασε χωρίς να έχει κάποιο άλλο όπλο στη φαρέτρα του. Οταν αυτό το συνειδητοποιείς δεν νιώθεις ευτυχής γιατί έκανες ό,τι μπορούσες: νιώθεις μάλλον ανήμπορος διότι μολονότι έκανες τα πάντα δεν τα κατάφερες. Και είσαι πάντα ο Τζόκοβιτς.

US Open

Η ήττα δεν σημαίνει πως ο Σέρβος θα χάνει από τον νεαρό σούπερ σταρ παντού και πάντα πλέον. Στη Νέα Υόρκη σε δυο μήνες από τώρα οι δυο τους έχουν από τώρα ένα ακόμα ραντεβού για να καταπλήξουν τον κόσμο. Στο US Open ο Τζόκοβιτς έχει διοργανώσει μερικά από τα μεγαλύτερα πάρτι του, αλλά εκεί πέρυσι, απόντος του ιδίου, ο Αλκαράθ κέρδισε το πρώτο του Γραν Σλαμ τουρνουά: θα περιμένει τον Σέρβο ως υπερασπιστής του τίτλου και ως νούμερο 1 του κόσμου. Κι αυτή του την πρωτιά τη σφράγισε στο Γουίμπλεντον αφοπλίζοντας τον τελευταίο των μεγάλων. Και κάνοντάς τον να κλαίει.

Νούμερο 1

Το τέλος του ματς ήταν ένας ισπανικός θρίαμβος. Το νούμερο 1 του σήμερα, ο Κάρλος Αλκαράθ, έπεσε στην αγκαλιά του προπονητή του Φερέρο, που ήταν κι αυτός κάποτε νούμερο 1 ενώ ένα άλλο νούμερο 1, ο Ράφα Ναδάλ, μας καλούσε να χειροκροτήσουμε τον νέο βασιλιά του τένις. Ο Καρλίτος δεν έκλαψε. Οταν αλλάζεις ταχύτητα για να προσπεράσεις στη λεωφόρο της ιστορίας τον μεγάλο Τζόκοβιτς δεν έχεις χρόνο για τέτοια…