Η ανύπαρκτη «κυβερνώσα»

Μετά τους αρχικούς κραδασμούς της αποχώρησης Τσίπρα σε ζωντανή μετάδοση από το Ζάππειο, λουλούδια ανθίζουν σιγά-σιγά ξανά στην αυλή της Κουμουνδούρου, για να παραφράσει κανείς τον Μεγάλο Τιμονιέρη. Και τα πιο ζωηρά εξ αυτών όχι μόνον καταθέτουν ήδη υποψηφιότητες για τη χηρεύουσα αρχηγική θέση, αλλά ευθέως ή δι’ αντιπροσώπων, υπόσχονται και νέα μεγαλεία: λ.χ., το πρώτο από τα καινούργια «περιβάλλοντα» έκανε την παρθενική εμφάνισή του στο παρασκήνιο της υποψηφιότητας Αχτσιόγλου με αναφορά στον στόχο να οδηγήσει έναν «Νέο ΣΥΡΙΖΑ» σε «κυβερνητική τροχιά». Αφού πρώτα ευχηθεί κανείς καλή αρχή σε όλους τους… διαγωνιζομένους με πολυπόθητο έπαθλο να κυβερνήσουν την «κυβερνώσα», θα πρέπει να τους θυμίσει κάτι με αφορμή ακριβώς αυτή τη στόχευση. Κάτι κεντρικής σημασίας, αλλά που περίπου άπαντες επιμένουν να «ξεχνάνε» αναφερόμενοι στην περίοδο της πρωθυπουργίας Τσίπρα. Οτι «κυβερνώσα Αριστερά» ουδέποτε υπήρξε. Αυτό που υπήρξε (και η διαφορά, ειδικά εν προκειμένω, έχει τεράστια σημασία), ήταν μία «συγκυβερνώσα Αριστερά». Και όποιος το ξεχνά, απλώς διαστρεβλώνει την ιστορική πραγματικότητα, είτε από πρόθεση, είτε από αφέλεια, είτε από άγνοια: δεν έχει και τόση σημασία.

Η εποχή που ο Τσίπρας διετέλεσε πρωθυπουργός δεν ήταν εποχή «κυβερνώσας Αριστεράς», εκτός και αν στον όρο συμπεριλάβει κανείς και ένα από τα πιο ακροδεξιά τμήματα της τότε πολιτικής ζωής: τον Καμμένο και το κόμμα του. Αν αυτό εννοούν ως «κυβερνώσα Αριστερά», ναι. Αλλά πρέπει να το πουν. Αν όχι, τέτοια περίοδος δεν υπήρξε. Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έγινε δεκτός ως συγκυβερνήτης από κανένα κόμμα της Αριστεράς, ούτε από τα δεξιά του, από την Κεντροαριστερά, αλλά ούτε και από τα αριστερά του, από τη δογματική Αριστερά. Αμφότερες δε δεν θέλουν ούτε να τον ακούν. Μόνον στον Καμένο βρήκε στήριξη και αποκούμπι. Και φυσικά μόνον χάρη σ’ αυτόν έκανε (συγ)κυβέρνηση. Ομως, το γεγονός αυτό, που είναι, για ένα δήθεν «αριστερό» κόμμα με «…ιδεολογία» τόσο ιταμό και ατιμωτικό όσο ακριβώς δείχνει, έχει την εξήγησή του η οποία δείχνει επίσης καθαρά και το γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορέσει να ανακάμψει όσο φιλότιμες προσπάθειες κι αν καταβάλει η όποια επόμενη ηγεσία του.  Τσίπρας και Καμμένος και τα κόμματά τους υπήρξαν προϊόντα «γέννημα-θρέμμα» της πτώχευσης της κρίσης, της καταστροφής, της απελπισίας. Και τι έκαναν; Τζόγαραν πάνω της. Τόσο απλά. Αυτό έκαναν. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο και τους βγήκε. Η εκμετάλλευση της απελπισίας έπιασε. Τους ξεπλήρωσε. Καλοπέρασαν. Ομως ακόμα κι αυτή όχι αρκετά ώστε να επιτρέψει στην Αριστερά να γίνει «κυβερνώσα». Και ας παραμυθιάζει περί του αντιθέτου. Εξ ου και η συμμαχία με τον πολιτικό «διάβολο», όπως αναμφίβολα θα έπρεπε να είναι ο Καμμένος στα μάτια της από ιδεολογική άποψη. Αυτά στοιχειώνουν τον ΣΥΡΙΖΑ. Και χωρίς καν να αναφερθεί κανείς στα χειρότερα: στο χάος που, παρά τα όσα προπαγανδίζει, βύθισε μετά την Ελλάδα.

Τώρα όμως όλα αυτά δεν είναι πλέον εδώ: σύμφωνα με τον Τσίπρα, ο ίδιος, λέει τώρα, έβγαλε την Ελλάδα από τα μνημόνια. Αντε λοιπόν, να του πούμε «ναι», έτσι για να μη στενοχωριέται τώρα που έφυγε. Αρα, όλη η αιτία εξακοντισμού των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ έχει πλέον εξαφανιστεί: αυτό παραδέχθηκε ο ίδιος και ίσως δεν το κατάλαβε. Και αυτό έδειξαν έτσι κι αλλιώς όλο και πιο καθαρά οι τρεις βαρύτατες ήττες του. Η Ελλάδα γύρισε οριστικά την πλάτη στην Αριστερά. Και αυτή, αντί να ψάχνει φαντάσματα, καλό θα ήταν να ψάξει το γιατί. Οπως τη γύρισε και στην απλή αναλογική. Και, φυσικά, στις kolotoumbes, στα τερατώδη ψεύδη, στο χάος κάτι ξεπερασμένων εδώ και μισό αιώνα «ιδεών» ανθρώπων που ξέμειναν για πάντα αραχνιασμένοι στο ’70. Και που αν δεν φύγουν απ’ τη μέση και αυτοί και τα μυαλά τους, όχι «τροχιά εξουσίας», αλλά ούτε φρένα στον γκρεμό…