Ο αντίπαλος του Κυριάκου Μητσοτάκη

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναδείχθηκε κυρίαρχος του πολιτικού σκηνικού και μετά την παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, μοναδικός πρωταγωνιστής. Ο τέως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης έπαιξε άθελά του την τελευταία τετραετία τον ρόλο των «βαρβάρων» του Καβάφη και το ερώτημα είναι «τι θα γενούμε χωρίς βαρβάρους;». Με μια κατακερματισμένη, αδύναμη αντιπολίτευση ποιος είναι σήμερα ο αντίπαλος του Κυριάκου Μητσοτάκη;

Πραγματικός αντίπαλος του εκάστοτε έλληνα πρωθυπουργού και του Κυριάκου Μητσοτάκη ήταν και παραμένει το σύνδρομο της μικρής Ελλάδας. Η ψωροκώσταινα που πάσχει από όλες τις παθογένειες των μικρών κρατών. Λόγω της έλλειψης οικονομικών ή/και κατάλληλων ανθρωπίνων πόρων δυσκολεύεται να βρει βηματισμό στο διεθνές στερέωμα και να ανταποκριθεί στις προκλήσεις των καιρών, αντιμετωπίζοντας προδραστικά κρίσεις και ευκαιρίες. Εξαιτίας των κοντινών με την εξουσία σχέσεων και των στενών κοινωνικών σχέσεων ταλανίζεται από τη διαφθορά, τη διαπλοκή και την κατάχρηση εξουσίας σε καθημερινή βάση, ακόμη και υπό το βλέμμα κατά τ’  άλλα πεφωτισμένων ηγεσιών. Ενα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας συντηρεί την εσωστρέφεια και τη διαμαρτυρία, χωρίς επί της ουσίας κριτικό δημιουργικό πνεύμα. Δίνει, έτσι, βήμα σε έναν στείρο αντισυστημισμό, στον λαϊκισμό και την παραπληροφόρηση, που λόγω του μεγέθους, της νοοτροπίας μας και των αλλεπάλληλων κρίσεων αναπτύσσονται ταχύτατα. Αυτή την Ελλάδα την ξέρουμε καλά. Πολλοί από τους συμπολίτες μας ίσως έχουν συμβιβαστεί με την ιδέα ότι δεν αλλάζει και αυτή η σκέψη τους απομάκρυνε από την κάλπη, αναδεικνύοντας σε δημοφιλέστερη στάση την αποχή. Με αυτή την αντίληψη για την  Ελλάδα, που δεν μπορεί να ξεφύγει από τις παθογένειές της, ίσως πορεύτηκαν εκούσια ή ακούσια και πολλοί από τους κατά καιρούς κυβερνώντες της.

Μπορεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης να ξεφύγει από το σύνδρομο της «μικρής Ελλάδας»; Ο δρόμος αυτός είναι στην πραγματικότητα μονόδρομος για να επιβιώσουμε και να αναπτυχθούμε. Χρειαζόμαστε μία Ελλάδα που αξιοποιεί ευκαιρίες και παράγει αξία για τους πολίτες της και για τη θέση της στο διεθνές σύστημα. Υπάρχουν τα παραδείγματα άλλων μικρών δυνάμεων που τα κατάφεραν. Οι υλικοί πόροι είναι σημαντικοί. Σπουδαίο λειτουργικό ρόλο, όμως, παίζουν και οι άυλοι συντελεστές ισχύος. Νούμερο ένα αντίδοτο για την τρωτότητα των μικρών δυνάμεων αποτελεί η ενότητα.

Ο Πρωθυπουργός ανέφερε ότι πρέπει να προχωρήσουμε ενωμένοι. Η ενότητα, όμως, οικοδομείται. Δεν μπορεί να είναι απλώς αποτέλεσμα προτροπής ή πολιτικό σλόγκαν. Ερχεται ως αποτέλεσμα στοχευμένων πολιτικών και επιπλέον κουλτούρας πολιτικής συναίνεσης. Ενδυναμώνεται μέσα από πολιτικές κοινωνικής συνοχής, που ισχυροποιούν τους ασθενέστερους, μειώνουν την απόσταση ανάμεσα στην περιφέρεια και το κέντρο και δεν αφήνουν κανέναν πίσω. Καλλιεργείται μέσα από την Παιδεία που εστιάζει στο κοινωνικά συμφέρον και τους κοινούς στόχους.

Εμπεδώνεται μέσα από την αξιοκρατία που ευνοεί την κοινωνική κινητικότητα και αμβλύνει τις αντιθέσεις ανάμεσα σε προνομιούχους και μη στην κοινωνία. Ενισχύεται από τη διαφάνεια και την πεποίθηση ορθής λειτουργίας της δικαιοσύνης. Ετσι καλύπτονται τα κενά που εκμεταλλεύονται οι φορείς του λαϊκισμού και της παραπληροφόρησης για να διασπείρουν την πόλωση. Ο δρόμος για την ισχυρή Ελλάδα περνάει και από τους δείκτες αυτών των πολιτικών και σε τελική ανάλυση, αυτοί οι δείκτες είναι οι αντίπαλοι του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Η Ρεβέκκα Παιδή είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών, στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας