Επιστολική ψήφος: το αυτονόητο

Ο νόμος 4648/2019 είχε έρθει στις αρχές της πρώτης γαλάζιας τετραετίας και έπειτα από σκληρή διακομματική διαπραγμάτευση είχε ρυθμίσει με τον μίνιμουμ συμβιβασμό (αλλά και με αυστηρούς περιορισμούς) το δικαίωμα των εκτός επικράτειας Ελλήνων να ψηφίζουν από τον τόπο διαμονής τους. Θυσιάστηκε – τότε – εκ μέρους της ΝΔ η επιστολική ψήφος επειδή ήθελε οπωσδήποτε να ανοίξει με την αναγκαία συναίνεση μια – έστω γραφειοκρατική – πρώτη διέξοδο.

Το μοντέλο δοκιμάστηκε για πρώτη φορά στην αναμέτρηση με την απλή αναλογική στις 21 Μαΐου: με 22.858 εγγεγραμμένους και με τη συμμετοχή στους 18.203. Και στη συνέχεια στις 25 Ιουνίου: με 25.610 εγγεγραμμένους και με τη συμμετοχή στους 17.365. Οσοι επιχειρηματολογούσαν υπέρ της αποτελεσματικότητας της ρύθμισης με τις γνωστές προϋποθέσεις για την εγγραφή στους εκλογικούς καταλόγους του εξωτερικού ή ακόμα και όσοι μπορεί να αναγνώριζαν τα προσκόμματα αλλά επέλεγαν να εμφανίζονταν αισιόδοξοι διαψεύστηκαν στην πράξη. Στις δύο back to back εκλογικές αναμετρήσεις φάνηκε ότι ο νόμος του Δεκεμβρίου του 2019, παρότι είχε κερδίσει διακομματική συναίνεση (288 «ναι»), ήταν – το λιγότερο – ατελής.

Σίγουρα πάντως δεν αποτέλεσε μια πρακτική λύση προς τον απόδημο Ελληνισμό. Αντίθετα επιβεβαιώθηκαν όσοι εκτιμούσαν ότι η γραφειοκρατία θα λειτουργούσε ως ανασταλτικός παράγοντας. Το μαρτυρούν αυτό και μόνο οι διαδοχικές καμπάνιες που ένιωσε την ανάγκη να τρέξει η ΝΔ για να κινητοποιήσει προεκλογικά τους αποδήμους – για την ακρίβεια, να τους… πάρει από το χέρι, βοηθώντας στην εγγραφή τους. Το ίδιο έδειξαν και οι διαμαρτυρίες Ελλήνων του εξωτερικού (συλλόγων ομογενών κ.ά.) όπως αναδείχθηκαν μέσα από το ρεπορτάζ.

Η κυβέρνηση δηλώνει πιο αποφασισμένη, προαναγγέλλοντας ρύθμιση για την κατάργηση όσων περιοριστικών όρων, απλώς, κάνουν δυσκολότερη την ήδη δύσκολη κατάσταση. Η νέα Βουλή οφείλει να σκεφτεί ένα βήμα παραπέρα: να τολμήσει την επιστολική ψήφο για τους γραμμένους στους εκλογικούς καταλόγους Ελληνες του εξωτερικού. Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά σε ό,τι – αυτονόητο – συμβαίνει εδώ και χρόνια «έξω» σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη και στις ΗΠΑ.