Ανοίξαμε και σας περιμένουμε

Τα φέραμε από ‘δω, τα πήγαμε από ‘κει, ψηφίσαμε, ξαναψηφίσαμε, διαφωνήσαμε, ξαναδιαφωνήσαμε, σχολιάσαμε, χαρήκαμε, γελάσαμε, πικραθήκαμε, κάναμε ό,τι κάναμε τέλος πάντων, ώρα να θυμηθούμε ότι έχουμε καλοκαίρι. Που νομίζω ότι το έχουμε ψιλοξεχάσει. Το 2019 είχαμε εκλογές Ιούλιο μήνα, 2020, 2021, ακόμη και πέρυσι ζούσαμε στον αστερισμό του κορωνοϊού. Αντε φέτος να το πιάσουμε πάλι από την αρχή.

Ποια αρχή; Και ποιο καλοκαίρι; Ζω τα ελληνικά καλοκαίρια από τότε που τα μαγιό τα έλεγαν μπανιερά. Και θεωρώ ιλιγγιώδη την απόσταση που έχουμε διανύσει από εκείνη την εποχή έως τον «πλωτό σερβιτόρο» στη Ρόδο που έγινε το θέμα της εβδομάδας. Νομίζω ότι στη μετάλλαξη των καλοκαιριών έχει αποτυπωθεί με τον πιο γλαφυρό τρόπο και η αντίστοιχη μετάλλαξη της ελληνικής κοινωνίας. Είναι η χαλαρότητα της εποχής και η απέκδυση από διάφορες συμβάσεις της καθημερινότητας που βγάζει φάτσα φόρα αυτό που είμαστε το οποίο είναι, κατά κανόνα, εντελώς διαφορετικό από αυτό που φαινόμαστε και το οποίο επίσης δεν έχει καμία σχέση με αυτό που βλέπουν οι άλλοι. Κουλουβάχατα.

Ποιες είναι οι πιο μακρινές καλοκαιρινές μου αναμνήσεις; Εχουν να κάνουν με μαγιό και μπουρνούζια. Διότι, τότε, φορούσαμε και μπουρνούζια. Οχι αυτά που ξέρουμε σήμερα. Ηταν κάτι φουστανάκια ή ντε πιες, συνήθως ραμμένα σε μοδίστρα, που μας έβαζαν μετά τη θάλασσα σάμπως και κρυώσουμε. Το θέμα μου όμως ήταν το μαγιό διότι είχε και σουτιέν. Δύο τριγωνάκια ύφασμα δηλαδή που, όταν τα φορούσα, αισθανόμουν τουλάχιστον η Ζωή Λάσκαρη και η Μάρθα Καραγιάννη συγχρόνως και τίναζα τα κοντοκουρεμένα μαλλιά μου.

Ηταν τα καλοκαίρια της δεκαετίας του 1960 τότε που οι διακοπές δεν ήταν δεδομένες – εμείς που είχαμε καταγωγή από νησιά ήμασταν οι προνομιούχοι. Οι περισσότεροι πήγαιναν για μπάνιο με το λεωφορείο στις κοντινές στην Αθήνα παραλίες. Χωρίς, βέβαια, εισιτήριο εισόδου, χωρίς ομπρέλες, χωρίς ξαπλώστρες και χωρίς σερβιτόρους να μας σερβίρουν έξω, μέσα ή κάτω από το νερό. Η απόλυτη πολυτέλεια ήταν κάτι τεράστιες φουσκωτές μπάλες με το σήμα της Nivea, εντυπωσιακές και καθόλου λειτουργικές. Τίποτα δεν μπορούσες να παίξεις μ’ αυτές.

Αν κοιτάξουμε μια παραλία της δεκαετίας του 1960 και του 1980 οι διαφορές δεν θα είναι τεράστιες. Τα μαγιό πιο αποκαλυπτικά, ελάχιστες ομπρέλες ακόμη, η ψάθα ως new age αξεσουάρ, πρωτόγονα γκάτζετ τύπου φρίσμπι και αντηλιακά όχι για να μας προστατεύσουν αλλά για να μαυρίσουμε όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Τα κορίτσια της δικής μου γενιάς έχουμε πασαλειφτεί με λίπος ελβετικής προέλευσης που έβαζαν στα στήθη των αγελάδων διότι, υποτίθεται, ότι μας μαύριζε, με ένα μίγμα που φτιάχναμε με baby oil και ιώδιο και έχουμε ξαπλανταρώσει τσίτσιδες σε ένα αλουμινόχαρτο που μας το πλάσαραν ως «προϊόν της NASA» και το οποίο… αντανακλούσε τις ηλιακές ακτίνες.

Η εικόνα όμως μίας ελληνικής παραλίας μετά το 2000, σε σύγκριση με μία του ’80, απέχει μια πραγματικότητα. Ομπρέλες, ξαπλώστρες, τραπεζάκια, σαμπανιέρες, φρέντο, μοχίτο, μπάο μπανς, αντηλιακά με πανύψηλους δείκτες προστασίας και από τα υποτυπώδη στρινγκ των eighties στα μαγιό – αρχιτεκτονικά σχέδια ή στα μακρυμάνικα που είναι η φετινή τάση. Με το καλό και το μπουργκίνι. Τη νοσταλγία μου θέλω να την τσακίζω εγώ η ίδια ή να τη χρησιμοποιώ ως φόντο. Πάντως, για να είμαι ειλικρινής, παρά θιν’ αλός προτιμώ τον κεφτέ από το μοχίτο. Αλλωστε δυόσμο έχουν και τα δύο.

Από εδώ ως την αιωνιότητα

Δύο νέα αγόρια από την Ιρλανδία. Ηρθαν, με όλη τους την τάξη, στην ιο για να γιορτάσουν την αποφοίτησή τους. Το ένα ήπιε, μέθυσε, σκοτώθηκε – τα υπόλοιπα τα ερευνά η αστυνομία. Το άλλο δεν άντεξε τον χαμό του φίλου του, έσβησε κι αυτό. Δύο αδέλφια από τη Θεσσαλονίκη. Ο μεγάλος, 38 ετών, έπεσε θύμα τροχαίου, πάλεψε μέρες στο νοσοκομείο αλλά, τελικά, έχασε τη μάχη για τη ζωή του. Ο μικρότερος έζησε μόνο έξι ώρες μετά τον θάνατο του αδελφού του. Επαθε έμφραγμα από τη στεναχώρια του. Δύο σπάνιες ιστορίες αφοσίωσης και ευαισθησίας που μάθαμε μέσα στο ίδιο 24ωρο. Που μας σοκάρουν διότι έχουμε εθιστεί στην πλαστικοποιημένη ευαισθησία των σόσιαλ.